de Taokshop van Frants van de Bareschjop

en een Tikkie

Straks begint weer de zoveelste editie van de Tour.
Godju, wat was dat 60 jaren geleden spannend! Als 's middags de school uit was, op een draf naar huis en stiekem vlug de radio aan.
Onze vooroorlogse radio stond pronkend in de goeie kamer. Dat was zo iets als het allerheiligste van het huis. We kwamen er alleen op bijzondere dagen, zonder schoenen en uitsluitend in zondags pak. Punt aan de toenmalige waarden- en normenlat.
De (Philips)radio mocht niet zonder toestemming van mijn vader aangezet worden. Ik moest dus illegaal, zacht luisteren, met mijn ene oor tegen de luidspreker gedrukt en een afleiding voorkomende vinger in mijn ander. De kans om zo overrompeld te worden was groot. Mijn zusje was, zoals alle vrouwen uit die tijd, nogal verklikkerig en had geen binding met mijn grootten van die rijdende tijd. Naar de Tour luisteren was niet zonder lichamelijke en geestelijke risico's. Het risico door mijn zus verraden te worden was altijd prominent aanwezig. De schande om bij mijn vriendjes met de mond vol tanden te staan was echter continue ondraaglijk, dus ...
Ik hoorde ooit, op een vermaledijde julidag, tot mijn grote schrik dat Wim van Est in een ravijn gedonderd was. "Mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac (horloge) liep door," zei slimme Willem daags erna. De commercie reed toen ook al achterop mee.
Uiteraard volg ik de ronde nu niet meer via een oor voor de luidspreker en een vinger in het ander want mijn zusje verlinkt me niet meer.
Kan ik mijn vingers voor iets anders verstandigs gebruiken. Om een koud pilsje vast te houden bijvoorbeeld. En geen saboteur in de buurt die dat verhinderen kan.
Ouwe tijden, met koel gouden pils en wit-zilveren kraag, daar droom ik graag van!