de Sauna

Gegeven het feit dat mijn Lulu binnenkort jarig is, ging ik van de week naar de bloementiek van Fine en Larrie. Ouderwets, als ik ben, doe mijn ik mijn bestellingen liefst ruim van tevoren en bovendien - bij Fine een boeketje bestellen - is altijd een garantie voor hilariteit. Ik rijwielde er dus met een goed gevoel heen.
Zoals altijd was Fine en haar assistentes - de ruikermeiden - druk bezig. Er heerste een wilde uitgelaten sfeer. Ik ben een behoedzaam mens en besloot vooreerst de kat in of uit de boom te kijken en me op de achtergrond te houden tot ik snapte waarover het ging. Fine had me echter al geschoten en met een schallende lach riep ze tegen de meisjes dat ik een prooi voor haar was.
Ik deed mijn verzoek, had extra-ordinaire wensen. Helemaal geen probleem voor Fine. Ze kent mijn Lulu van enige bloemschik cursussen en ze wist precies hoe ik mijn Lulu, via haar Fine, kon behagen op haar zoveelste geboortedag. Qua figuur kan Fine zonder meer model staan voor een fors Rubens schilderij. Ze heeft een kolossaal balkon dat vervaarlijk wiebelend uit zijn iele omkasting dreigde te springen. Fine waant zich, als ze praat, een sambadanseres en deint dan hevig met voor- en achtersteven.

Toen kwam Larrie, haar man, binnen. Is aan Fine al alles overmaats, Larrie is overtreffend. De aanleg en het onderhoud van zijn dragende onderbouw moeten een kapitaal gekost hebben en nog kosten. Larrie maakt geen geheim van zijn hobby's. Hij gaf Fine een zwoele klap op haar achtersteven en zei meteen: "Mijn lieve schatjes" tegen de meisjes. Huichelaar als ik ben, zei ik beleefd dat hij er puik uit zag. Ik weeg, schat ik, amper de helft van hem en we zijn ongeveer even groot. Ik voelde me dus protserig ver verheven boven hem.
Larrie reageerde prompt met het antwoord dat Fine en hij een ideale "loek en fieling goed" bezaten dank zij hun geregeld sauna bezoek met aansluitend etentje. "En goed gereedschap behoort droog te hangen", wees hij bulderend op zijn buik. Samenzwerend nu vertrouwde hij me fluisterend toe dat ze ook met de bloemenmeisjes, tot aller tevredenheid, in de sauna geweest waren. Onthutst keek ik naar de schoonheden. Zo te zien hadden ze er geen directe schade of trauma bij opgelopen. Ik vermoedde geestelijke wreedheid en de gevolgen daarvan openbaren zich vaak pas na jaren.
Larrie raadde waarschijnlijk mijn verwarring en nodigde joviaal mij en mijn Lulu uit bij hun eerstvolgend sauna bezoek. Zouden we zelf kunnen ervaren hoe goed dat deed en met een vette knipoog maakte hij me duidelijk dat Fine best een nadere aanschouwing waard was. Mijn ogen zouden uit de kassen vallen, voorspelde hij. Ik vermoedde dat ik eerder door blindheid getroffen zou worden.

In mijn waan van de dag zag ik Lulu al in Eva kostuum naast deze mastodont zitten. Neen, en nogmaals drie maal neen, ik ben niet preuts maar Larrie zal dat genoegen niet smaken. Ik heb wat tegen dikke kerels en onze oosterburen, dat kan ik niet helpen dat zit in mijn opvoeding.
Ik bedankte Larrie vriendelijk voor zijn genereus aanbod met het andere uiterste: "Lulu en ik gaan wekelijks in Glanerbroek zwemmen en als jullie willen kunnen jullie met ons mee". Glanerbrook is berucht om zijn koud water en wij komen er zelden. Echter het had het gewenste effect, Larrie was bang dat hij door krimp een ernstig ongemak zou kunnen oplopen en moest verder met zijn bloemen.
Opgelucht fietste ik naar huis. Ik voelde me een padvinder, die zijn dagelijkse goede daad verricht heeft. Vol trots vertelde ik Lulu van haar narrow escape.
Lulu, die femme fatale, met haar sigaret uitdagend tussen haar lippen wippend - keek me ernstig aan en sprak - "Ik snap niet waar jij je zo druk over maakt, Larrie is een hele leuke vent, waarmee je enorm kunt lachen. Tijdens het bloemschikken hebben we heel wat lol met hem gehad. Weet je, jij bent enorm jaloers en ziet in iedere man een potentiële rivaal."
Ondank en onbegrip zijn wereldsloon dat weet ik, maar ik hoef nu in ieder geval niet naast die dikke Fine mijn hete zorgen uit te transpireren en dat is een kwestie van geluk.

(C)

jan. 2001

mailbus van Frants van de Bareschjop