Juncker

Lulu had me uitvoerig geïnstrueerd. "Duitsers zijn niet slechter dan wij."
"Ja, maar ook niet beter, ze praten zo hard! En ze scheppen zo op. En als ze dronken zijn gaan ze zingen, was mijn verweer."
"Klets," zei Lulu: "Idem dito Nederlanders. Je gedraagt je netjes en geeft geen aanstoot". Ik wil me niet voor jou schamen."
"Maar ik mag me wel verdedigen?" was mijn laatste eis , "anders ga je maar alleen".
Lulu zag de redelijkheid van mijn verzoek in en stond dit grootmoedig toe. Gerustgesteld trok ik fluitend mijn kostuum aan en knoopte zonder vloekjes mijn stropdas om.
"Je bent toch zeker niets van plan, akelig kereltje?" vorste Lulu wantrouwend.
Ik stak mijn duim tussen wijs- en middenvinger in de lucht en zei dat mijn harde schijf pas net opnieuw geformatteerd was. Mijn root was vrij van bugs, wormen en Trojaanse paarden. Als ze wilde kon ze pater Karel ten getuige roepen. Ik zag trekjes aan Lulu's mondhoeken, of ze had Schiss (stress in het Duits) of ze bedwong inwendige lachstuipjes.

De bruiloft was echt fabelhaft. Op het stadhuis en ook in de kerk viel geen wanklank te bespeuren. De sfeer was erg emotioneel, vooral toen een Heintje kweelde: "Mutti du musst doch nicht weinen, wenn ich zum Traualtar geh…!
"Ik hield het toen ook niet meer droog en maakte van mijn zakdoek een dweil. Niet omdat ik van dat gekwijl zo onder de indruk was maar omdat dit zo'n verschrikkelijke goede gelegenheid was om me een oude zak te voelen. Volgende week 60! Nooit meer jong, in principe zijn mijn dagen geteld.
Ik zag me al bij Petrus in de wachtkamer zitten, met mijn cv in de handen, wachtend op de afroep. Wat heb ik allemaal gemist en verprutst, dit soort gedachten flitst dan door mijn kop.
Enfin, ook aan dit kwam allemaal een einde. Lulu was bijzonder trots op me, had ze tussentijds medegedeeld. Ze had geen spoor van Fremdfeindlichkeit bij me waargenomen en dus zaten we 's avonds lekker bij elkaar.

Ik had een charmante buurman. Als ik het allemaal goed begreep was hij van adel of een edelman.
Na een paar glaasjes Rotwein laat mijn ingebouwde vertaler het namelijk afweten en wordt onbetrouwbaar. Het was in ieder geval een "Juncker" wat dat dan ook moge zijn. Hij deed aan zwaardvechten, een flinke jaap op zijn gezicht onderstreepte zijn verhaal.
Of ik ook wel ooit iets met Säbel gedaan had, wilde hij fijntjes weten. Hij vermoedde van niet want hij ontwaarde geen lidtekens.
Verontwaardigd liet ik de zaagsnee op mijn borst zien. "Vier bypasses" somde ik op. "En bovendien mijnheer, ik eet iedere dag met mes en vork. Hak hout voor onze haard en bijtblokjes voor onze hond. Maar ik ben een beschaafd mens, geen kannibaal, en wijs dus niet met messen naar mensen."
Dat zag ik verkeerd, meende hij. Daar was geen moed voor nodig. Een Juncker onderscheidde zich door zijn moed in het persoonlijk duel.
"Nou ik wil best een beschaafd duel met jou aangaan" vertrouwde ik hem na een sanitaire stop toe. "Je durft mij nooit na te doen wat ik jou voor doe."
Hij riep iedere aanwezige op als getuige van een aanstaand groots duel en galant nodigde mij uit om te beginnen.
Ik stond langzaam op. Hij stond vlug op.
Ik trok langzaam mijn broekriem los. Hij vlug.
Ik trok mijn stropdas af en hemd uit. Hij ook.
Ik trok langzaam mijn broek uit. Hij volgde zodat we beiden in onze onderbroeken stonden.
Lulu gilde. Ze zou de volgende dag, nog voor 10 uur, de scheiding aanvragen als ik in Adamskostuum optrad.
Ik stelde haar gerust: "Vrees niet mijn lief, want dank zij jouw voorzorgen, verlaat ik dit strijdperk met opgeheven hoofd"
Ik trok nu ook mijn slip uit. Zijn ogen puilden uit zijn kop.
"Dass gibt es nicht" stamelde hij, "Sie haben mich rein gelegt"!
De gasten joelden en klapten in de handen! De stemming was enorm. Hij was nu aan de beurt om zijn XXL slip uit te trekken. Zijn vrouw kwam, nog net op tijd, aangerend met een handdoek en voorkwam verdere aanstoot.
Ik stond met Lulu's reserve slipje aan mijn gat als overwinnaar. Eindelijk was het 1 - 0 voor Nederland.

Ik weet dat Lulu, als zeer voorzichtige vrouw, altijd een reserve broekje bij zich heeft. Ik had dat uit haar handtasje gefutseld en op het toilet onder mijn eigen broek aangetrokken.

Kommt Zeit, kommt Rat, nietwaar? Welwaar!

(C)

juni 2000

mailbus van Frants van de Bareschjop