Take it.
Sinds Lulu en ik geen deel meer uitmaken van arbeidzaam Nederland zijn ongemerkt een aantal rituelen in ons samenzijn geslopen, die het samenzijn een apart accent geven.
Voor 8 uur wordt niet opgestaan. Voor 11 uur worden geen afspraken gemaakt.
Zij of hij die als eerste de echtelijke sponde verlaat poetst niet zijn tanden op de badkamer boven of maakt gebruik van het toilet aldaar, maar doet dat beneden tijdens het koffiezetten.
NB. Het verlaten van de echtelijke sponde is afhankelijk van wie op dat moment de sterkste blaasspieren heeft.
Ook het voor consumptie geschikt maken van het Aldi blikje (Baldo), voor onze huisgenoot de boxer Lucky, behoort tot zijn (haar) taak. Hij (zij) moet hierbij letten op de noodzakelijke variatie. Een dag rund, volgende dag gevogelte en vervolgens wild. De blikjes zijn voor het gemak reeds in deze volgorde in de voorraad gestapeld. Dat is o.a. een taak van mij sinds ik in opleiding ben als hulp-huishouding, oudste categorie.
Bij redelijke temperatuur dekt de koffiezet(s)ter de tafel buiten op het terras en haalt de krant uit de bus. Hierna volgt een moeilijke klus, de verdeling van de krant. Lulu wenst als eerste geïnformeerd te worden omtrent diegenen die voor eeuwig gestopt zijn met roken en ik wens de sport. Ik ben fan van Krajicek en wens te weten hoe hard zijn ballen gisteren waren. Soms zit er niets anders op dan de krant in stukken te knippen om een ongestoorde voortgang van ons ontbijt te waarborgen.
Zo ook vanmorgen. Lulu had de kick-off gedaan. Ik had het nog tot 8.15 uur a.m. kunnen uitzingen en moest toen snel, culinair uitgedrukt, de aardappels afgieten. Het aroma van versgezette koffie deed me onder de douche doorhaasten. Lulu en Lucky, in die volgorde, een lik over de wang cq bek geven en in mijn stoel ploffen.
Alles was perfect. Lulu was bezig aan haar tweede kop koffie en dito paffie. Kraj lag boven gevouwen, zag ik, hij had de nodige acen gemept zonder dat zijn tegenstander het balletje gezien had. Slechts een stofwolkje op de baan was de indicatie voor de scheids geweest dat hij toch echt geslagen had. Wat zal Daphne blij zijn, mijmerde ik. Toen viel mijn blik op de nieuwe reclame slogan van Drum.
-
”You take it in Your hand!” -
Ahum humm, ik schraapte mijn keel, wilde een discussie beginnen over de kwalijke gevolgen van roken. (Mijn lief paft wel 20 sigaretten per dag) dat wil ik veranderen en ik rook nu (figuurlijk) mijn kans.
Uit een andere wereld vroeg Lulu belangstellend afwezig, in het algemeen hoe ik geslapen had, in het bijzonder of ik de weduwe Briels uit S. gekend had. Als verdere algemene mededeling dat het vannacht geregend had en als bijzondere verdere mededeling dat zij geen oog had dicht gedaan. De hond en ik hadden verschrikkelijk gesnurkt en nog andere onbeschaafde geluiden gemaakt. Ze overwoog in de toekomst alleen te gaan slapen.
Voor mij, als direct betrokkene, is dit soort communicatie heel geruststellend het hoort tot de dagelijkse riten. Voor de insiders, je kunt het vergelijken met hexadecimale algebra, de grondtaal waarin ze computers programmeren, je schrijft het heel anders als dat het uiteindelijk op het scherm komt. Dus niet inhoudelijk op reageren.
Ahum humm, ik probeerde haar aandacht opnieuw te trekken en las weer hardop de Drum slogan.
- ”You take it in Your hand!” -
Lulu keek me verbaasd aan, nam op een heel charmante manier haar leesbrilletje af, (door dat gebaar alleen al zou zo ik weer op staande voet verliefd op haar kunnen raken), en vroeg: ”Waarom zou ik een dode tot leven wekken? Denk liever aan je hart en zet zulke domme gedachten uit je hoofd.”
Ik ben net terug van een lange, kalmerende ochtendwandeling met Lucky en Lulu is in de tuin bezig en wipt zo'n damessigaartje tussen haar lippen.
Ik kan het niet helpen maar ook in deze pose zou ik zo weer op staande voet een dode tot ...
Zij heeft gelijk, ik ben een hopeloos wipgeval.
(C) |
 |
juli 2000 |
|
