Zoek
Chaos heerste vandaag. Paniek alom. Lucky was zoek. Gewoon van de aardbodem verdwenen. Of hij door buitenaardsen ontvoerd was. Geen mens die er nog iets van snapte. Hoe kon dit gebeuren? Een korte terugblik.
Het was heel mooi weer vanmorgen. Volgens Erwin Krol (gisteravond) kon het wel eens de laatste nazomerdag van dit jaar zijn. Dus daar moet je nog een keer van genieten. Nietwaar? Welwaar! Juist! ”Schat, nadat je straks met Lucky gelopen hebt, kunnen we wat gaan fietsen”, stelde Lulu vanmorgen in bed, vlak voor mijn ontwaken, voor. Ik was meteen helder, als Lulu zegt straks bedoelt ze nu, dus sprong ik uit bed en zette de noodzakelijke acties aan daarmede deze dag een succes kon worden.
Tegen elven vertrokken we, de hond bleef thuis met de opdracht een oogje in het zeil te houden. Hij was rijkelijk voorzien van spijs en drank en ik vermoedde dat hij wel een stevig tukje zou gaan doen.
We reden langs berg en dal van ons schone Limburgse land en waren omstreeks drie uur weer thuis omdat Lulu klaagde over erge pijn in haar bips. Zij heeft te weinig zitvlees, helaas! Indien alles normaal verloopt staat Lucky vrolijk kwispelend achter de poort zodra we deze openen.
Deze keer was er geen Lucky. Ik floot hard om hem wakker te maken, voordat Lulu hem snurkend op de bank zou aantreffen, want dat is hem door haar verboden. Tussen haakjes, dit is vergeefse moeite want de hond begrijpt niet dat ik wel op de bank mag liggen en hij niet. Waarom?
”Omdat ik een mens ben?” zei je. Flauwe kul, volgens Lulu zijn Lucky en ik een pot nat.
”Binnen istie niet”, zei Lulu: ”Ze zullen hem toch niet gestolen hebben?”
Ik kon me niet voorstellen hoe iemand mijn hond zou kunnen stelen, echter ik had de straf voor de dader al gereed in mijn gedachten. Die zou zich de dag van vandaag nog lang herinneren.
”Misschien heeft de buurvrouw hem mee?” weifelde Lulu.
Kan niet wist ik, want de buurvrouw moest de hele dag werken. Vrouwen klampen zich altijd aan onlogische ideeën vast. De wens is dan het camouflagenet over de bange vermoedens, had ik ooit ergens gelezen of gedroomd.
Neen, er was iets anders aan de hand, iets heel logisch. Ik speurde de tuin af. Had hij een kuil gegraven onder de omheining door? Was hij er misschien overheen gesprongen, jagend achter een poes? Ik besloot ook onze dochter te bellen, want die heeft een sleutel van ons huis en is niet vies van een grapje.
Neen, dochterlief bezwoer me dat ze zich nooit zou verlagen tot zo'n gemene streek.
Daarna bij het dierenasiel geïnformeerd. Louw loene. Luck was voorlopig verschwunden.
Wee den booswicht, die onze Lucky ontvoerd heeft. Hij en zijn familie vier generaties terug en vooruit zullen met mijn zwartste zwarte schaduw kennis maken!
Ik informeerde ook voorzichtig bij de sterke arm.
”Freemd”, zei de allochtone brigadierster op de meldkamer, toen ze begreep wat ik bedoelde. ”Dat is al de tweede pokser fandaag, die ferdwenen is. Fanmiddag heeft er ook een mefrouw gebeld fanwie de pokser meegenomen is. Tsal wel een bende zijn die het op poksers voorzien hep. Belt U fanafond nog eens. Misschien dat we dan meer weten”
Ik gaf me weinig kans, mijn gestolen fietsen hebben ze ook nooit meer teruggevonden.
Toen ik weer in de tuin kwam was Lulu, onze buurvrouw die vreselijk huilde, aan het troosten. Een poortje verbindt onze beide tuinen. Ik weet wel dat ze ook een hondenfreak is, maar om zo te keer te gaan? Ze gierde met uithalen en was aanvankelijk niet te kalmeren.
Na twee glaasjes koud water wilde ze een bekentenis doen. Ze had 's middags een halve snip genomen, was thuis gekomen en in de tuin gaan zitten. Ze had het poortje open gedaan om Luck bij haar in de tuin te laten lopen, dat vindt ze altijd zo gezellig, zoals hij snuift.
Ze had hem ook meegnomen het dorp in, naar de super, boodschappen doen. Vindt ze zo gezellig als de mensen zo naar haar opkijken met die grote hond. Echter bij de super mocht Lucky niet binnen en ze had hem vastgebonden aan het fietsenrek op de parkeerplaats.
Ik kon dat gesnotter niet langer aanhoren en kort en krachtig de feiten weten over hoe en wat. Waar had ze Luck gelaten?
Ze was hem vergeten! Had pas weer aan hem gedacht toen ze alweer een tijdje thuis was. Ze was in paniek teruggerend, echter de canus was verdwenen evenals het fietsenrek. Dat had ze teruggevonden aan de andere kant van de parkeerplaats, echter zonder hond. Ze had meteen de politie gebeld. Een agente had haar te woord gestaan! Ze moest vanavond terugbellen. Jemig de pemig.
Ik sprong op mijn fiets, het dorp in. Er is daar een klein winkelcentrum met oa een slager. Aan de achterkant heeft hij een leveranciersingang die uitkomt op de parkeerplaats.
Ik zag dat de poort openstond en besloot er langs te fietsen. Een slager stond aan een grote snijtafel vlees uit te benen. Luck zat er heel opgewekt bij en bleef beleefd in de lucht poten geven. Doet hij altijd als hij bedelt. Ik vloog naar binnen.
”Wat mag het zijn”, vroeg de jongen vriendelijk en wees op een reep vlees, ”een karbonaadje of liever een stukje worst?”
”Dat is mijn hond”, zei ik onnozel. Zo te zien viel de schade mee.
”Weet ik”, zei de jongen, ”daarom komt hij ook niet onder de worst”.
Ik was met stomheid geslagen. ”Hoe, wat?”
”Ik zie je vaker met jouw hond lopen”, zei de jongen ”en ik heb hem losgemaakt toen hij met het fietsenrek aan kwam zetten. Ik heb je een paar maal geprobeerd te bereiken maar je nam niet op en daarom heb ik hem maar hier gehouden. Hij en ik hebben een plezierige middag gehad. Maar allemachtig, geef jij die hond geen eten, het is ongelooflijk wat die aankan”.
”Hij staat al veertien dagen op dieet”, proestte ik. ”Hij krijgt alleen maar groene boontjes!”
De jongen stak het mes in de snijtafel. ”Dat meen je niet!” bulderde hij.
Tot slot van een fijne dag, hebben de snij-jongen en ik ons vanavond stevig in de tuin bedronken. Lulu heeft voor ons gebarbecued, want bij rode wijn horen vurige houtvlammen. En bij vurige vlammetjes passen heel goed gegrilde worstjes. Lucky heeft de meeste, op houtvuur gegrilde, worstjes gegeten - morgen begint voor hem de ramadan - en de buurvrouw heeft alleen 20+ kaas met stokbrood en water gekregen.
Er is altijd een logische reden om je te bedrinken, je hoeft maar even emotioneel na te denken, nietwaar? Welwaar! Juist, of is dat nou omgekeerd?
(C) |
 |
okt. 2000 |
|
