Lingerie.
Ik houd van goede gewoontes. Van, met en door goede gewoontes word je een gelukkiger mens is mijn overtuiging. Ik ben dus al heel lang bezig, overigens met matig succes, met het aanleren, onderhouden en verfijnen van mijn goede gewoontes. In de loop der tijden heb ik dan ook op dit gebied mijn (on)hebbelijkheden vaker aangepast. Soms zijn ze nu zelfs strijdig met vroeger. Wat vroeger een deugd was, bijvoorbeeld vroeg opstaan, is nu ongepast. Voor acht uur (in de ochtend) wordt niet meer opgestaan. Tussen acht en negen wordt zware, zwarte koffie gedronken (vroeger thee) en de krant gelezen. Lulu leest de verleden tijd (overlijdensadvertenties), ik onthuts me zelf met de tegenwoordige tijd, misdaad, rampen en sport. Vaak zijn sport, rampen, en misdaad een pot nat en eigenlijk niets nieuws.
Nieuws is iets wat nog nooit gebeurd is. Alles in dit leven is feitelijk al eens gebeurd, op een paar uitzonderingen na. Wat dat dan wel zijn wil je weten? Nou verdraagzaamheid bijvoorbeeld. Heb ik nog nooit in de krant gelezen. Sorry, ik dwaal weer af.
Vanmorgen stond er echt nieuws in de krant. De Limburgse vrouw, dus ook mijn Lulu, koopt meer lingerie dan de Friese. Een Française koopt 4 beha's per jaar, de Limburgse 2 en de Friese 1. Dit vroeg om bevestiging. ”Klopt”, zei mijn Lulu: ”Nu je het zegt. Ik moet ook een nieuw setje hebben. Zullen we maar meteen vanmiddag gaan doen.” Dank zij mijn goede gewoontes, zei ik niks en beperkte me tot verslikken in de koffie.
Ik las verder. Mannen kopen tegenwoordig vaker hun eigen ondergoed. Jemig de pemig, dit was echt nieuws. Hoe heeft me dit kunnen ontgaan? In 60 jaar heb ik nog nooit zelf een onderbroek gekocht. Heb er zelfs nog nooit over nagedacht. Hoe is me dit kunnen gebeuren? Meer dan 40 jaar heb ik een reserve onderbroek in mijn hutkoffertje meegesleept. Rekening gehouden met het ergste dat me ooit zou kunnen overkomen, de nachtmerrie van de mannelijke ontluistering. Echter nooit het initiatief genomen om er zelf eentje te gaan uitzoeken. Weer verslikte ik me in mijn koffie. Wat er met aan de hand was wilde Lulu weten. Als de koffie nog te warm was moest ik niet zo'n grote slokken nemen.
”Ik wil vanmiddag zelf onderbroeken kopen,” kon ik er hoestend uitbrengen. Lulu zette nadenkend haar krantenbrilletje af. ”Heb je vannacht akelig gedroomd?”, wilde ze nieuwsgierig weten. Ze heeft veel medische interesses en probeert mij vaker als proefknuffel. ”Neen, ik heb alleen een paar uurtjes radio op mijn koptelefoon beluisterd” antwoordde ik waarheidsgetrouw. ”Dan was dat een foute zender”, besliste Lulu. ”Als je maar weet dat je geen string krijgt”. De strijd om de macht was nu in alle hevigheid ontbrand, besefte ik. Indien ik nu weer een slok koffie nam zou ik weer een hoestbui krijgen die erg lang zou duren. ”Vraag jij de scheiding aan, als ik een string koop?” wilde ik weten? In dat geval zou ik op een compromis aansturen en een driekwart lang modelletje aanschaffen met een gestikt konijntje of iets dergelijks op. Er moest een persoonlijke trekje aanzitten. Aan 60 jaar bewusteloze onderbroekendracht moest een einde komen, vond ik.
”Neen suffie”, zei Lulu droog, maar ik denk aan ons kleinkind dat dit weekend komt logeren. Dat kind lacht zich een appelflauwte als ze per ongeluk opa met een schoenveter in zijn .. ziet lopen.
Goede gewoontes zijn natuurlijk heel mooi. Vrouwelijke wijsheid is echter iets waar ik levenslang jaloers op zal blijven. Wat, waar, hoe zouden wij zijn, blijven zonder onze stiefmoedertjes?
Ook in de komende 60 jaren zal ik zelf geen onderbroeken kopen. Nietwaar? Welwaar! Juist en ook geen sokken!
(C) |
 |
dec. 2000 |
|
