Vaders

Papa was a poor man! Hij was een eenvoudige harde werker, zijn functie was handlanger. Zijn beloning was minimaal. Dat was 65 jaren geleden zo. Hij had gevochten voor zijn vrijheid, had die verloren en was krijgsgevangen gemaakt. Daar is hij in de rest van zijn korte leven op zijn manier mee omgegaan.
Veel tijd om te praten hebben wij niet gehad, toch heeft hij veel dingen aan mij doorgegeven. Recht door zee, niet woorden op een gouden weegschaaltje leggen. Niks koopmansgeest, niet omwille van het eigenbelang met iedereen vriend zijn. Neen, gewoon vrank en vrij zeggen waar het op staat en doen wat rechtvaardig is. Poldermodel, gedogen, breed draagvlak, oneindig gelul in de ruimte, leugens in de media - de kankertherapie van onze huidige tijd. Uiteindelijk resultaat, een langzame nationale geestelijke euthanasie! Polderlanders, een verzameling onfatsoenlijk rijke boeven verdedigd door een oude, sluwe, Limburgse advocaat. Het is allemaal van na zijn tijd.
Een geluk dat hij, mijn pap, dat niet hoeft mee te maken. Hij had zijn principes. Was er trots op dat hij die, toen het moest, met geweld en naar eer en geweten, verdedigd had. Had de hele oorlog door het rood, wit en blauw gekoesterd, hij hing het op zijn feestdagen boven over de leuning van de overloop. Dat was zogezegd zijn balkon. Ik stond dan naast hem op ons balkon. Trots vertelde hij me over zijn zoldergeheim, hoever de geallieerden al gevorderd waren. Het zou niet lang meer duren dan zou ons land weer vrij zijn, kon hij zich weer op straat begeven zonder opgepakt te worden, zou koningin Wilhelmina terugkomen, zou er met het gespuis afgerekend worden.

Nu 65 jaren later. Over straat gaan, vooral in het donker, is weer link. Boeven worden door fouten van justitie vrijgesproken en krijgen zelfs schadevergoeding. Werkstraf, van 8 tot 5, is voldoende vergelding voor een doodslag. De dader als quasi slachtoffer. Het slachtoffer op de wachtlijst bij slachtofferhulp. - Pap, dat met dat gespuis had je helemaal mis! - Er is niet minder dan toen, alleen in een andere vorm.
En, inderdaad we gedenken ook nog jaarlijks een keertje onze bevrijders. In Margraten liggen o.a. 8000 jonge Amerikanen, het hart krimpt in je lijf als je hun leeftijden weet. Onze huidige koningin kwam soms ook gedenken.

Ik geloof niet dat ze begrijpt waarvoor mensen als mijn pap vochten. Haar kinderhemd is nader dan haar nationale trots. Ik hoop dat ze in de toekomst niet meer gedenken komt. Heb liever dat ze dan met haar oudste zoon op vakantie gaat. Naar Argentinië bijvoorbeeld, het land van Maxima. Ze is in alle geval niet meer de koningin van mijn pap en mij. Wij hebben geen vrienden onder mensen die onderdrukking, vervolging, marteling en andere wreedheden gedogen. Ook al ben je de koningin van het Polderland en is je zoon weer eens smoorverliefd. Dit kun je niet gedogen - die foute vader kan niet naast je op het balkon - door Privé en Story gemanipuleerde vergeetachtigen, toegejuicht worden. Ik denk dat als het zover komt, ik onze oude vlag verbrand. Ik zou me schamen voor mijn pap als ik het niet zou doen.

(C)

feb. 2001

mailbus van Frants van de Bareschjop