Fluiten.

Bijna iedere dag kom ik op mijn Pieterpad pad langs de Heemtuin van Munstergeleen. In deze tuin worden oude inheemse planten gekweekt, in stand gehouden en den volken getoond, zoals dat heet. Heel, heel vroeger - ergens, in de helft van de vorige eeuw, ben ik er eens in geweest. Veel informatie had me dat toen niet opgeleverd. Hoe aardappels, sla, bietjes en dove netels er uitzien wist ik nog uit prille herinneringen vanaf het tuinpad van mijn vader.
Maar de tijden zijn veranderd. Ook mij is veel kennis ontglipt. Ik heb het nu even niet over mijn kennissen die al, via het andere Pieterpad, naar Petrus ontglipt zijn! Neen, plantjes en bloemetjes, die het vroeger heel enthousiast en goed in onze tuin (Lucky Place) deden, hielden er vorig jaar soms spontaan mee op. Gaven als het ware acuut de pijp aan de brui. Of was dat omgekeerd? Ook al ontglipt!

Misschien dat de jongens van de Heemtuin mij gratis van goede raad kunnen voorzien, nietwaar? Welwaar! Goede raad behoort gratis te zijn, anders is het een advies. Voor een advies moet je betalen. Juist, kijk maar bij eens bij de dokter. Voor een vriendelijk verzoek om een recept betaal je nu al fl 21,-. Dan krijg je vaak slechts een kopie van een voormalige goede raad. Ik geef ieder jaar voor honderden guldens kopieergeld uit. Rare zaak is dat, op een recept staat helemaal niet vermeld dat er een copyright op rust. Terug ter zake; in zake, de zaak.
Ik ken zo'n oude knakker van de heemtuin en had me voorgenomen hem te consulteren omtrent de gezondheid van mijn plantenleven. Van de week zag ik hem bezig en achtte het juiste tijdstip aangebroken.
Met enige moeite en wat geweld kon ik de poort openen. Een likje olie zou wonderen doen en het gepiep van de poort voorkomen, overwoog ik om hem als gratis goede raad mee te compenseren.

"Heb je de koffie al bruin?" overrompelde ik hem. De man draaide zich om. Gullimmend, het was niet de man die ik dacht dat het zou zijn. Gullimmend, daar stond ik met de mond vol tanden en een wilde, uitgelaten, springende boxer aan de lijn. "Rustig, zit, af" commandeerde ik Lucky. Ik moest eventjes denktijd creëren. "Ik zoek eigenlijk iemand anders" hervond ik mijn spraak. "Ene zekere dingens, iemand met een hoorapparaat, ik ben zijn dingens, naam vergeten. Ik vergeet helaas iedere naam".

"Dat doen we hier allemaal" zei de man en we hebben hier ook bijna allemaal een dingens, hoorapparaat" Uit zijn zak haalde hij een leren etuitje. Uit het etuitje kwam een doosje. Hij opende het en ik zag een mini banaantje. "Mijn hoortoestel" zei de man. "heeft twee duizend gulden gekost. Schande van het geld. Ik kan er niks mee doen. Het ding fluit rond. De eerste twee dagen dat ik het had dacht ik dat ik de papegaai van mijn vrouw hoorde fluiten. Toen kwam ik er achter dat het een spontaan rondfluiten van dit apparaat in mijn oor was. Als ik het in mijn zak heb, heb ik er geen last van". Voldaan over zoveel eigen wijsheid, keek hij mij verwachtingsvol aan. Nu was ik aan de beurt, nu moest ik iets verstandigs zeggen, vermoedde ik. Dan zouden we het de rest van de morgen over zijn applicatie hebben en kon ik fluiten naar de zo zeer gewenste gratis, goede raad. Ik was er weer eens lekker en figuurlijk ingedingenst. In de heemtuin en zijn dingens problemen.

Om nieuwe bedenktijd te winnen bond ik Luck vast aan een haak, in een balkje, die speciaal voor dat doel geconstrueerd was. Men wilde geen loslopende, poot tillende kanissen. Die zouden onherstelbare schade aan de flora van de tuin aanrichten las ik op een begeleidend bordje.
"We willen hier geen hondenasiel", onderstreepte de man mijn gelezene. "Als we honden in de tuin toestaan, kunnen we net zo goed vergif spuiten. Honden zeiken alles plat!"
Gullimmend, dit was hem. Mijn Luck helpt natuurlijk ook in onze tuin de bloemetjes en de plantjes naar de Filistijnen. Dat doet die stiekemerd natuurlijk stiekem.

Luid snaterend landde een eendje op het vijvertje in het midden van de tuin. Bewonderend keek ik hoe de vlieger behendig navigeerde tussen die hoge bomen. Hij kon niet horizontaal aanvliegen maar moest bijna verticaal zakken.
Met gespreide tenen en uitgestoken poten zakte hij even later als een ervaren Rode Baret in het water. Vervolgens viel er nog een parachutist in het water. Ofschoon hij klaarblijkelijk uit het niets kwam, kwam mij erg bekend voor. Die gestreepte outfit, dat was geen camouflage pak, dat was een gestroomde boxer. Dat was mijn geliefde Luck die nu verwoede pogingen deed om het eendje van een vermeende verdrinkingsdood te redden en of van het leven te beroven.
De hardhorende man, vloekte heel erg hard hoorde ik, heel goed. Als ik zijn gedachten raadde, was hij geen hondenliefhebber. Dat kon wel eens kloppen vreesde ik, meestal zijn herbivoren niet bijzonder ingenomen met carnivoren. Maar ik had nu niet al te veel tijd om me aan bespiegelingen te begeven. Ik moest Luck van zijn jacht op de eend zien af te breken.
Dat kon maar op een manier. Ik greep een stuk van het verwoeste hondenrekje en zwaaide het luid roepend boven mijn hoofd rond.

"Zoek, zoek, jongen". Het lukte, Luck keek naar mij en zag zijn nieuwe prooi. Hij moest uit de vijver dus slingerde ik dat stuk hout de andere kant op.
Met een hele mooie boog, bijna een stukje van de ideale ellips, vloog het luid rinkelend door de enige ruit van het bezoekershutje. Als dit geen voltreffer was! Ik zou de hele middag kunnen gooien, maar dit zou ik niet meer evenaren besefte ik eerst tevreden en toen heel ontevreden. Raar, hoe snel een goed gevoel omslaat in een minder goed! Zou dit aan de vloekende omgeving liggen?

Ik heb de rest van de dag, zonder Lucky - hard fluitend - de slechthorende, hard gefluit horende man, geholpen met het repareren van het hondenrek en een nieuwe ruit inzetten.
De man vertrouwde mij toen, onder andere, toe dat hij nu zelfs zonder hoorapparaat zijn papagaai hoorde. Ik heb hem gratis het adres van mijn huisarts gegeven, kan hij tegen betaling om een hooradvies vragen.
Ik had die dag, niet mijn Lucky dag.
Neen, eigenlijk was het een in het water gevallen "bad day!"
En Lucky Place heet voorlopig "Lucky Plas!".

(C)

maart 2001

mailbus van Frants van de Bareschjop