Rare Chinezen.

Hollanders zijn rare Chinezen zeggen ze in het buitenland. Het is dus niet zo verwonderlijk dat ze hier Chinese graskarpers in het water houden. We weten niet beter. Die graskarpers, die wisten wel beter, die vraten bij gebrek aan voldoende gras in de vijver, alle groen uit de vijver. Zelfs de treurwilg op het eilandje, midden in de roeivijver, werd door hun gescalpeerd. Ze vraten hem tot 10 cm boven het water het groen van de kruin. Als ik het niet zelf gezien had.
Op de jaarvergadering van de ”Aanhouders” waren het de viskommer en de waterkwelgeesten die op de agenda stonden. De graskarpers, die zich niet in de ze contreien zouden voortplanten, hadden het effect van een waterpest gekregen. Zij hadden de andere vissoorten verdrongen. Die waren jammerlijk verhongerd of hadden suïcide gepleegd door vrijwillig aan een haak te gaan hangen.
Oudere vissers hadden nog foto's van karpers, zeelt, voorns, brasems enz., die ze ons met weemoed toonden. Dat waren nog eens visserstijden.
We eisten krachtige acties van het bestuur. Die graskarpers moesten terug naar de plek waar ze vandaan kwamen. Terug naar China, uitwijzen dus. En of anders het bestuur oprotten.
De uitzetprocedure, die het bestuur toen opstartte, liep op niets uit. Het bedrijf dat de graskarpers geleverd had was failliet. Niemand wilde ze meer hebben. We zaten met een zwemmend Trojaans paard in de vijver. Hoe kregen we dat er uit? Gewoon aan de haak slaan en vervolgens zacht laten inslapen was volgens de dierenbescherming niet toegestaan.
Iemand kwam op een lumineus idee. Er was een Belgisch bedrijf dat met behulp van elektrische stroom vissen verdoofde. Die zouden dan geshockt aan de oppervlakte komen drijven. Vlug afscheppen en naar de Maas afvoeren, dat was het briljante idee en dus simpel uitvoerbaar.
Alle Aanhouders werden opgeroepen om heel vroeg op een mooie zomerdagmorgen aanwezig te zijn om hand en spandiensten, aan simpel doen, te verlenen. Daar kon ik me niet aan ontrekken.
Bij het krieken van de dag werd er appel gehouden. Een paar nog slapende grauwe reigers werden, per abuis, door onze Duitse voorzitter meegeteld. Hij had meerdere brillen. Om op zijn papier te kijken de ene, en om ons te inventariseren de andere. Hij keek meestal wel met de goeie naar de dames, was ons opgevallen.
”Wir solten anfangen”, besloot hij eenmaal en andermaal uitgeteld. Maar voor tot het afvangen kon worden overgegaan moest er heel wat noeste arbeid verzet worden. Honderden meters kabels moesten eerst uitgelegd worden. Van een stroomaggregaat, via de wandelpaadjes, door de vijver en ook nog terug. Dat schijnt altijd met stroom te moeten, die weet anders niet de weg naar huis terug. Die moet je bij wijze van spreken aan het handje nemen, zei de Belgische man van het aggregaat.
Vijf keer sloeg het roeibootje met de kabelleggers om. Toen waren de vrijwilligers op. De voorzitter kon de zelf vijver in, werd hem in duidelijk Duits medegedeeld.
Een lokaal internationaal conflict kan hier in de grensstreek vlug ontstaan. In Schinveld hadden ze onlangs een misverstand met hun Poolse pastoor. Ja, ook in de geestelijke zorg is er een tekort aan werkers. Toen de beminde gelovigen szloties op de schaal legden, omdat hij onverstaanbaar preekte, sprak hij plots duidelijk Engels. Hij wenste guilders, D-Marken, desnoods dollars, maar geen Poolse munten!. Zoveel naastenliefde dat is toch niet te begrijpen, nietwaar?
Welwaar, wij spraken goed Duits en dat pruimde die Belgische stroommaker weer niet. Hij schakelde om naar het Frans. Dat dit enorme verwarring schepte is duidelijk. Een hoop kostbare tijd ging voorbij zonder dat er nog veel gebeurde.
Vlak bij het stadspark liggen een aantal bejaardenhuizen. De bewoners hiervan, die onze activiteiten al een tijdje van achter hun ramen gadegeslagen hadden kwamen nu in het park. Ze liepen over de kabels, namen die zelfs in hun handen. ”C'est très dangereux”, zei de Franse Belg.
”Was sagt er?” wilde onze Duitse voorzitter weten. ”Het is allemaal shit”, vertaalde een hier in Limburg wonende Hollander, die met een Limburgse getrouwd is.
Het koffiehuisje was inmiddels ook geopend. De uitbater had lekkere, sterk ruikende koffie gezet. De meeste Aanhouders namen toch maar een flesje pils. Er waren op die vroege ochtend al te veel opwindende dingen gebeurd om ook nog eens opjuttende koffie te consumeren. Dus daarom, pils snap jum? Ook voor het aanhouden van de kameraadschap is het drinken van pilsjes beter.
Een half uurtje later was de wereld een stukje opgewekter. We zongen het clublied van Fortuna. ”Fortuna naar voren, Fortuna laat gaan Wij zijn niet te houden ... ”enz.
”Lasz ihm sauszen”, riep onze voorzitter enthousiast, hij bleek ook een Fortuna fan te zijn, tegen Jean - de Franse Belg.
”Merde”, riep die, sprong op en startte het aggregaat.
30 Jaren geleden was Europa nog niet zo een als nu. Ieder land had zijn eigen waardes en stromen. In België hadden ze waarschijnlijk andere stroom dan bij ons. Onze wandelende oudjes konden slecht tegen de niet genormaliseerde Belgische stroom. Wankelend en gillend lieten ze kabels uit de handen vallen, sprongen ondanks hun stijve ledematen een gat in de lucht. Eentje reed zelfs met zijn rolstoel het water in en begon daar vreselijk te keer te gaan van de kou. Verschrikkelijk wat die man rilde. En iedereen die hem er uit wilde halen werd ook bevangen van de kou en begon spontaan mee te rillen en te schreeuwen.
Die Chinese graskarpers daar en tegen, die konden heel goed tegen de Belgische stroom. Die waren toen nog dubbel geïsoleerd. Tegenwoordig is China niet meer zo geïsoleerd. Geen enkele karper geraakte in de katzwijm. Trouwens niemand durfde meer bij het water te komen om eventueel er eentje uit te halen. Het shockeffect zat er diep in.
Ik ben altijd bang voor stroom geweest, ik bleef dus overal van af. Ik deed net als de grauwe reigers, staan op een poot, dan kan de stroom niet terug naar huis. Ik wilde nu wel graag terug naar huis, want ik ben geen held.
Elektriciens, dat zijn echte helden. En weet je waarom? Omdat zij de ”Wet van Ohm” kennen.
En weet je wie die Ohm was? Dat was geen Belg, of een Chinees, of een Pool, of een Hollander. Juist dat was een oud oom van onze Duitse voorzitter. Als dat niet kras is!

(C)

maart 2001

mailbus van Frants