Huilen.

De hemel huilt. Zonder ophouden. Ik heb het eens geturfd, de laatste weken wordt ik gemiddeld twee keer per dag rijkelijk gezegend. Het natte lot van een dagelijkse Pieterpadloper. Ik had ook al eens mijn plan getrokken en een alternatieve route gelopen, het "Drie Kruikenpad". Weer doornat en bovendien een wiebelende horizon. Mijn Lulu geloofde niets van een acuut gestoord evenwichtsorgaan. Jij hebt een kegel van een meter. Zij wilde niet van verzachtende schuilende, omstandigheden horen. Mijn nieuwe natte vrienden zie ik dus voorlopig niet meer.

Ik keek hoopvol naar vijf in het land. Mijn ervaring is dat die het beste weerkletspraatje doen. Dat is voor iedere uitleg vatbaar. Daarmee kun je zelfs een nachtvorstje in hartje zomer verklaren. Welwaar!
Godsiemikkie. Die hadden huilende madonna beeldjes in de uitzending. Alles verwatert schijnbaar, vooral hier in de buurt. Uitgerekend in onze streek, mijn bakermat, een paar kilometer hier vandaan, gebeuren bovenaardse dingen. Madonna's beginnen spontaan te lekken. Zijn wij dan zo slecht, deugd hier dan niets meer? Kunnen wij zelfs geen continente madonna meer maken?
Ik was tot dusver van mening dat het zo'n vaart niet liep, overal lekt wel eens wat. Nietwaar?
Kijk hier gaat ook geen hond meer naar de kerk, maar dat is overal zo. Juist!
Hier worden ook wel eens oude dametjes beroofd, maar dat gebeurt overal.

Hier vind je ook geen honderd vierkante meter onvervuilde grond. Hola, dat is een typisch Limburgs gebeuren. Limburgers hebben een historische en langdurige relatie met vuil en rotzooi. Stoflongen krijgen was hier decennia lang een soort onderaardse folklore. Een erezaak. Als je ze als mijnwerker niet kreeg, had je duidelijk de lijn getrokken, zogenaamd op de schop gezeten in plaats van er mee gewerkt. Nietwaar? Welwaar!
Nu, met het saneren van de oude mijnterreinen moet je dus niet verbaasd zijn dat de nieuwe Limburgse grondbaronnen eigen initiatief ontwikkelen. Juist! Zoveel geld uitgeven voor een schone bodem, dat is tegen hun historische rotzooi maar aan natuur. Aan dat geld kun je beter een andere bestemming geven. Iets leuks mee doen bijvoorbeeld. Wat dat leuks precies is zoekt justitie in Roermond nu uit.

Het is me trouwens al vaker opgevallen, dat hier in het zuiden veel madonna's gehouden worden. Zie je elders in het land veel tuinkabouters en andere prullaria die de verbindingen met de sprookjeswereld moet symboliseren. De Limburger wedt schijnbaar op hogere machten en zet, om internationaal zijn onnozelheid te demonstreren, een madonnabeeldje tussen een paar kaarsen op de schoorsteen. Zodra dit dan half gesmolten is wordt de TV er bij gesleept want er is een wonder gebeurd en zijn huis is een bedevaartsoord geworden. "En als je geroepen wordt, moet je daar gehoor aan geven" hoorde ik een geroepene neuzelen. Die geroepene deed mij denken aan Raspoetin. Zijn tsarina aan ma Flodder.

Allicht dat de authentieke hemel huilt. De madonna gekheid is niet te bestrijden, die hoort bij het jaargetijde van de bladeren die weer aan de bomen komen. Dit is een rare tijd, die van het jonge groen.

Morgen is hier in het dorp een natte zondag. De plaatselijke wijnberg wordt ingezegend. Een echte Duitse wijnboer komt zelfs kijken of onze pastoor dat wel goed doet. Aan de plaatselijke gekkigheid en nattigheid komt voorlopig geen einde. Ik hoop dat de bladeren snel aan de bomen komen!

(C)

mei 2001

mailbus van Frants van de Bareschjop