De fabel van KEI

Er was eens een mooi dorp dat heette Kei. Kei lag in het zuiden van een zeer democratisch en zeker ook milieuvoelend land. Een land dat wanneer er een of ander bedreigd insect wordt waargenomen langs een spoorlijn gelijk alle treinverkeer in dat gebied stop legt. Men kan dus stellen dat dit land absoluut een hart heeft voor het milieu en de natuur in het bijzonder. Het natuurschoon in Kei wordt door de inwoners gekoesterd, immers in de meeste nabije nabijheid van Kei ligt een multinational welk giga groot bedrijf niet alleen zorgt voor banen maar ook voor een immer durende uitlaat van onbestemde, niet nader te specificeren ongezonde bruine of anderszins akelig kleurige troep.
Tijdens een donkere nacht in het najaar liep er een behoorlijk verdwaalde geest door Kei rond. Deze verdwaalde geest wens ik niet nader te omschrijven, aangezien ik hiervan geen kennis heb en deze ook niet wens te ontvangen. De inwoners van Kei lagen nietsvermoedend te slapen anderen trachten wellicht de slaap te vatten, toen deze verdwaalde geest vuur ontstak in een winkelpand.
Dit winkelpand was een van de vele aangrenzende winkelpanden in Kei. Alle winkelpanden tezamen vormden het hart van Kei. Daarnaast stonden op een plein 83 oude, statige, rijzige bomen, platanen. De groene long van het centrum van Kei.
De platanen namen als eerste de stank van brand waar en schudden hun kalende herfsttakken vol afgrijzen. Ze kreunden en steunden in de verstikkende rook en hun wortels zochten naar meer houvast diep onder de deken van grond en bladeren, daarbij elkaars wortels vindend in troost en houvast. In de tijd van een durende nacht en een halve dag verloor Kei zijn hart door die verdwaalde geest.
De ondernemers van de betreffende winkels, met name de kleine ondernemers, maar ook de medewerkers verloren in dezelfde tijd hun bron van inkomsten. De omwonenden verloren in dezelfde tijd het gemak van de dichtbijliggende voorzieningen. Allemaal door die ene verdwaalde geest.
De burgervader en zijn medebroeders waren in rep en roer. Acuut werd er crisisberaad gehouden. Knappe koppen werden bij elkaar gestoken en al gauw werd er het volgende verzonnen: De 83 statige, rijzige platanen dienen het leven te laten, om zodoende de ondernemers, de medewerkers, de omwonenden en de burgers van Kei weer een tijdelijk hart te schenken. Let wel: TIJDELIJK !
Hoe krijg je het verzonnen? Wat een fabel! Je offert de longen van Kei op om een tijdelijk hart te realiseren?
Toen de 83 statige, rijzige platanen dit nieuws opvingen, vriend wind blies door hun laatste herfstbladeren, verloren ze van schrik hun laatste kleurige herfsttooi. Nimmer kregen ze de kans om zich klaar te maken voor de winter? Daarvoor in de plaats werd ook in de tijd van de een durende nacht en halve dag de laatste lucht uit de groene long van het centrum van Kei geperst?
Diverse inwoners van Kei kwamen met milieuvriendelijke en minder drastische alternatieven. Zo werd gewezen naar het al jaren leegstaande grote warenhuis en het daarbij gelegen immens geasfalteerde parkeerterrein. Immers, in afwachting van een nieuw hart was dit toch een prima tijdelijk alternatief. Echter, de verstrengelde wortels bleken niet bestand tegen de verstrengelde belangen van diverse verdwaalde geesten van Kei.
Hoe krijg je het verzonnen? Wat een fabel!! Een verdwaalde geest zit misschien spoedig achter slot en grendel, immers hij stal het hart van Kei. Volgen de verdwaalde geesten die de longen stalen?

@ntje

(C)

dec. 2009

mailbus van Frants van de Bareschjop