Kompel 11.
tek. Jef Caenen (met toestemming van zijn weduwe)
|
Gisteren kwam Sinterklaas weer in ons land. Hij kwam zelfs heel dichtbij aan wal. Slechts op een paar honderd meter hier vandaan. Aan lager wal,
beneden in de haven van Stein. Een heel raar gevoel gaf dat. Ik geloofde al 55 jaren niet meer in die Heiligman, maar ik had hem ook nog nooit in een
echte stoomboot zien aanlanden. Nu in onze nieuwe woonplaats is dat toch een andere gebeurtenis dan vroeger in Sittard, waar de Sint gewoon uit de
trein stapte.
Met de komst van mijn eigen zestiger jaren worden ik sneller aan mijn gevoelige snaren geraakt, merk ik soms. Een stukje eigen geschiedenis ligt
schijnbaar als een wachtende zenuw open en reageert soms heftig op oude gebeurtenissen. Op mijn korte, maar hevige kompeltijd soms ... vaak?
Als het in mijn zwarte verleden Sinterklaastijd werd, was het koelpietbestaan ietsje beter te verdragen. De donkere dagen riepen minder heimwee
naar de zon op, zoals me zo vaak in de zomer gebeurde. Als ik dan op middagdienst moest, was de beslissing om in het zwembad te gaan liggen snel
genomen. Een klein probleempje, we hadden maar 14 dagen verlof per jaar en moesten ook nog op zaterdag werken. Die kleine verlofkaart was snel
afgeboekt. Alternatieven waren er nauwelijks. Ziek worden was onmogelijk want op het moment dat je ziekgemeld was, had de mijnarts
(oa. de gevreesde De Beer) je al gezond verklaard. Boemelsjiechten maken was de enige noodoplossing voor dramatische, hopeloze
dagen. Drie boemelsjiechten op jaarbasis waren een riskante onderneming. Je bleef dan gewoon een dag weg. Het kostte je een hoop geld maar het
was ook een ontsnappen aan het donkere bestaan. Meer dan drie keer boemelen betekende meestal ontslag.
Als je dus bij de intocht van Sinterklaas drie, of als luxe pas twee boemelsjiechten gebruikt had, wist je bijna zeker dat weldra de betere tijd
aanbrak. Sint Barbara, het feest van de kompels, de kerststal in de loonhal, opzichters die licht menselijk werden, twee dagen vrij met de kerstmis
en ... een nieuwe verlofkaart !
De grote, zwarte berg kolen op de achtergrond gisteren bij de aanlanding van Sinterklaas, zette mijn klok weer eventjes een halve eeuw terug.
Ik hoop net als vroeger dat hij weer het symbool van een nieuw begin is.
Wat voor mededeling zal de chirurg mij morgen doen? Krijg ik nog een nieuwe kaart, of ... alleen maar boemelsjiechten?
(C) |
 |
nov. 2002 |
|
