Een bekakte vrouw uit de Kol de Mont
met haren nog hoger dan heel hoog blond,
behangen met duizend en één bling bling
en aan iedere vinger een knots van een ring,
kwam helemaal hoteldebotel en overstuur
bij haar huisarts op het spreekuur.

Kermend, steunend en klaaglijk
weende ze sloten van tranen,
ondertussen schrijlings zittend met haar gekruiste onderdanen.
Immers zo had ze geleerd zit een dame uit de Kol de Mont
rugje recht en naar achteren die kont.
Ze deed zich al genoeg schamen.

De huisarts, bekend om het kunnen werken onder veel druk.
Raakte door het gegil van de dame een beetje van zijn stuk.
En vroeg haar om te bedaren.
Hij moest dit zaakje immers in 10 minuten klaren.

"Wat is er toch aan de hand mevrouw, wat kan ik voor u doen?"
Ja, ja hij hield zijn fatsoen.
"Ik ben gestoken door een wesp en het doet zo'n zeer".
"Vertelt u dan maar eens waar, aan deze heer".
"Oh nee mijnheer de dokter, dat kan ik echt niet zeggen,
het is walgelijk, te erg om aan u voor te leggen".
Ik krijg dat vieze woord echt niet uit mijn strot
Ik ga nog liever helemaal kapot.
Het doet zo'n zeer en het gaat steeds meer zwellen,
maar ik kan het u echt niet vertellen".

De huisarts werd nu bozig en sprak kordaat:
"U vertelt het voordat u mijn praktijk verlaat,
dus nu zegt u me maar waar, dan zijn we zo klaar".

"Bij de Aldi" fluisterde de dame en toen moest ze overgeven.

Ik vraag me nog steeds af of die huisarts er niet in is gebleven.