Tikkies, maart 2002

31-03-2002
Heb je wel eens nagedacht over het plekje waar je jouw laatste dutje wilt doen? Ik bedoel waar je begraven of opgeborgen wilt worden.
Ik denk er wel eens aan als ik een kerkhof bezoek. Ik ben besmet met een katholieke opvoeding, dus ergens in mijn onderbewuste zit een sluimerende wederopstanding geprogrammeerd. Als het ”allen verzamelen” geblazen wordt moet je snel te voorschijn komen om gezamelijk af te marcheren in de oneindige eeuwigheid. Godju ...
Lijkt me eerlijk gezegd zo gek nog niet. Ik zou me zelfs kunnen voorstellen dat ik er ooit uit vandaan gekomen ben. Ik zou het prachtig vinden als ik kon zeggen: ”Ik kom uit het alles, was een tijdje iets en verdwijn weer in het alles”. Lijkt me een hele goede paasgedachte.
We waren vaker in Frankrijk op vakantie. Ik ging altijd op begraafplaatsen kijken. Kerkhoven zeggen iets over de mensen van die streek, in een bepaalde periode. Er is een soort begrafenismode. In ons land wordt op het moment iedereen over één kam geschoren. Een steentje van 70 cm hoog ivm de horizonvervuiling. In Frankrijk is er meer mogelijk. Ik zag monumenten bestaande uit enkele tonnen metershoge graniet. Die komt er nooit meer onderuit, wist ik zeker.
Ik zag ook opberghokken in een soort stapeldozenbouw. Die jongens staan straks vooraan, wist ik ook zeker. Die zijn er zo uit, want ze waren nog aromatisch aanwezig. We hebben toen fluks een andere camping gezocht, mijn Champlitte was 's avonds zijn bouquet kwijt. Pardon, á votre santé!
”Hier wil ik uitgestrooid worden”, vertrouwde mijn stropersvriend me van de week toe, terwijl we vanaf een winderige bank over ons dorpje uitkeken. Hij wuifde gul naar de helling voor onze voeten. Hij voelde zich helemaal op zijn gemak.
”Ik zal dan hier niet meer komen zitten”, merkte ik onhandig op. ”Ik zou me niks op mijn gemak voelen, met jou voor mijn voeten.”
Zalig opgaan in het oneindige alles is waarschijnlijk een hemelse waan, versnipperd in de omgeving rondslingeren is echter nuchtere vergangelijkheid.

30-03-2002
Eind goed, al goed!
Vroeger mijn belijdenis. Zodra ik ”Prettig weekend” kon zeggen, ging alles vanzelf (even) veel beter. Ik ben namelijk voor het weekend geboren heb ik uitgerekend. Mijn moeder was toen net uitgeteld en mijn vader had net eventjes tijd om zich met mij bezig te houden. Door de week had hij, in die tijd, geen tijd. Ik denk dat mijn vader onbewust wist dat hij niet veel tijd had. Hij is nog geen 42 jaren oud geworden. Ik heb hem ook nooit ”Prettig weekend” horen zeggen.
Gewoon omdat prettige weekenden toen nog niet bestonden. Op zaterdag werd nog gewoon gewerkt en er was gewoon school. Om 12 uur was pas einde weekoefening en dan moest nog veel gedaan worden. Bijvoorbeeld de boodschappen. Mijn taak de slager en de kruidenier. Ik kon toen nog niet vloeken maar heb het wel snel geleerd, uiteraard netjes binnensmonds. Want ontelbare kletswijven kropen mij voor. Logen dat ze voor mij aan de beurt waren. Mogen ze eeuwig sudderen in de helse hel voor voorkruipleugenaarsters.
Als zo tegen een uur of vier de zaterdagstress geluwd was en ik uit voorzorg (zondagsgeld) de fiets van mijn vader nog snel gepoetst had, werd het tijd voor de wekelijkse schrobbering. Mijn vader had dan enkele teilen water op het fornuis heet gemaakt en in de waskeuken, dat was een hok achter de bijkeuken, die lag achter de achterkeuken die weer achter de keuken gebouwd was - ging mijn zusje als eerste te water in de buut (wastobbe). Daarna was ik aan de wasbeurt, en als laatste waste mijn vader zich.
Die had het meeste werk want hij moest zich scheren. Drie straten verder, ik heb het uitgeluisterd, kon je hem dan nog horen vloeken over die rotscheermesjes tengvolge van die rotoorlog, begonnen door die rotmoffen, die de hemel - zij geprezen - nu krepeerden helemaal ... zonder scheermesjes.
Ik heb het al in het begin gezegd, ook een rot eind is een goed eind, want er komt geheid een nieuw slecht begin. Ik heb net naar het nieuws van 8 uur gekeken, verschrikkelijk!

29-03-2002
Cursus voor falende ouders! Wanneer zijn ouders falend? En wie van de ouders is falend?
Ik weet nu al zeker dat papa lief, falend is. Heeft niet op het juiste tijdstip zijn zoon bemind, maar de roede gespaard. Papa zal zich moeten gaan aanleren zijn zoon regelmatig de oren te wassen, want een schop onder de kont is binnenkort streng verboden. Godju ...
Papa zal dus regelmatig naar een semninar moeten om zijn repressieve vaardigheden te ontwikkelen.
Zou dat in het basispakket komen of moet papa zich daarvoor aanvullend verzekeren?
Zou Nederland een uit de wereld afdrijvend eiland zijn waarvan de goede goden al lang geleden afzwommen?
Het ene polder idee is net uitgesproken of het volgende brandt alweer op het puntje van de tong.
Nederland een gidsland?
Nee hoor, alleen de lusthof van een paar fortuynzoekers. Veel hemelbestorming, maar voor het zingen de kerk uit. Druk, druk, vlug!
De belevingswereld van de jeugd is schizofreen, aan de ene kant staan een massa opdringerige, aangeprezen noodzakelijkheden, bewustgemaakt door een geldgeile kapitalistische maatschappij.
Aan de andere kant schreeuwt diezelfde schooiende maatschappij moord en brand over jeugdcriminaliteit waarvan ze slachtoffer is. Godmagsemakrele ...
Nadat de overheid, de kerk, de school en de politie de schuldigen waren, zijn het nu de ouders die de zwarte Piet krijgen toegeschoven.
Zijn scootertjes, GSM's, playstations en nog honderd andere prullen werkelijk noodzakelijk voor het funktionneren van de jongeren in een samenleving?
Welnee zij zijn alleen bedacht om een behoefte te creeren en er zwaar geld aan te verdienen. Zodra de gecreëerde behoefte een plaag wordt moet vader van leer trekken. Welke halfzachte idioot heeft dit bedacht?

28-03-2002
Vandaag de eerste 60 jaren van mijn leven opgeschoond. Niet te geloven wat een mens allemaal verzameld. Bankafschriften over 35 getrouwde jaren. Ik kon vandaag alsnog controleren waar mijn lief 35 jaren geleden haar schoenen kocht en wat die toen kostten. Met enige moeite kon ik me over mijn geconditioneerde bewaarreflex heen helpen. Manmoedig alles verbrand, de verdere rest van het leven is immers snel vergankelijk. De tijd is op hol geslagen.
Waarom zal een jonger mens iets lang bewaren? Zou hij de tijd willen vasthouden? Zijn er ook mensen die echt niks bewaren? Die alles meteen weggooien? En, zijn dat optimisten omdat ze denken dat het nog komende beter is, of pessimisten omdat ze er van overtuigd zijn dat alles wat nu nog komt toch maar shit is. Mijn insteek is om niks meer te bewaren. Eten bewaar je ook niet. Wat niet meteen soldaat gemaakt kan worden is voor de konijnen die de compost hoop plunderen. Konijnen lijken op mensen, ze eten het liefst aan de grootste brok.
Ik vond op zolder honderden oude negatieven, vond me zelf een beetje belachelijk met die lange pijpekrullen, lange smalle broekspijpen om O-benen. Foei, meteen in de fik gegooid. Vond, eveneens op zolder, tientallen oude boeken die tientallen keren gelezen waren. Bij het oud papier gezet, boeken mag je niet verbranden. Boeken worden gesmolten en dan worden er nieuwe van gegoten. Oude letters in nieuwe kaften. De geschiedenis herhaalt zich continu. Het is dus niet nodig iets te bewaren is de simpele les van vandaag. Jemig en daar heb ik nou 60 jaren voor nodig gehad.

27-03-2002
Over ettelijke weken gaan we verhuizen. Aanvankelijk zou het later zijn volgens de aannemer. Ik heb dus geleerd dat je niet meteen moet aannemen wat een aannemer zegt, want nu is het vroeger geworden. Heeft iets met de werkdagen in en om de bouw te maken. Dats een rare wereld, zeg. Die hebben een heel vreemde tijdrekening. Die rekenen in werkbare dagen, heb ik nu begrepen. Wat ik nog niet precies begrepen heb, is wanneer werkbare dagen zijn. Over vorstverlet, dat je kunt vergelijken met het vroegere ijsvrij op school, heb ik het nu eventjes niet. Ook niet over zon- en zaterdagen. Maar veel vrijdagen worden erg letterlijk genomen en zijn door atv. ook echte vrije dagen. Dan wordt de werkbare werkweek wel kort, nietwaar? Welwaar!
Juist, dan heb je onwerkbare regendagen, dat zijn ook gewone vrije dagen in de week. ”Dan wordt in de keet, keet gemaakt” zei ik. ”Nee,” een soort werkoverleg gaf de aannemer aan en liet duidelijk merken dat ik een onwerkbare aanmerking gemaakt had. Maar alle vrijdagen op een stokje, we gaan binnenkort pakken.
Voordat we gaan inpakken gaan we aannemen wat we meenemen, hebben wij in onze keet in goed werkoverleg besloten. Ik neem bv. geen oud hout mee. Ik heb veel oud hout, heb een houttic. Houd van mooi hout. Op zolder, mooie plankjes. In de garage mooie balkjes. In mijn hok in de tuin, mooi tuinhout. Gewoon in de tuin, mooi open haard hout. Jemig de pemig, alles bij elkaar een vrachtwagen mooi hout.
Zonde om dat niet mee te nemen, wat moet ik in Houterend zonder hout? Zou die naam soms iets betekenen?

26-03-2002
Volgende week, de week voor Pasen dus, is de ”Goede Week”. Met andere weken is eigenlijk ook niks mis, maar deze schijnt beter te zijn volgens de katholieke leer tijdens mijn Roomse jeugd.
Ik vond het toen geen beste week. Bijna iedere dag, voor dag en dauw op om naar de kerk te rennen, Godju. En bijna iedere dag nieuwe paniek. Op Witte Donderdag vlogen de klokken naar Rome. Ik stiekem door de galmgaten loeren, wat denk je ? - klokken hingen er nog. Kreeg geen poot aan de grond bij mijn raadselende vader. Die bromde maar wat in de trant van: ”Als je later groot bent ....” Ik vermoedde dat hij niet precies wist waar de paasklepel hing.
De klokken gingen naar Rome om de paaseieren te halen zei de kapelaan, maar mijn stiefmoeder zei dat de paashaas die bracht, maar stond met lege handen over hoe die aan eieren kwam. Ik verdacht de kapelaan van hele gemene leugens en mijn tante van vrouwelijke onnozelheid over stelende hazen, want paashazen stonden wel degelijk bij de bakker in de etalage, met een korfje eieren.
Ik kon me ook niet voorstellen hoe torenklokken de paaseieren op zulke rare plekken in onze tuin verstoppen konden. Dat was meer het werk voor een lepe haas, overpeinsde ik in de kerk op Goede Vrijdag, tijdens de kruisweg. Nee, het kruis was niet weg, daar sjouwden de misdiemaars mee rond. De pastoor hield tijdens die omgang zo'n ingrijpend triest verhaal dat, je met een acute agina, de kerk uitkwam.
Om drie uur (er was nog geen zomertijd) precies ging die arme Jezus, ieder jaar weer, voor ons dood aan het kruis. Het warme eten om half vijf was niet door de keel te krijgen. ”Stel je niet aan,” zei mijn uitgehongerde vader ”en eet door.”
Op Paaszaterdag was dan om twaalf uur de vasten afgelopen. Het snoeptrommeltje, met de tijdens de vasten opgespaarde snoepjes, mocht open om leeggesnoept te worden. Dat van mij was al leeg, er was zelfs niks in geweest, want ik was een zwakke zondaar en had gesnoept in de vasten enne ... moest dat dus ook nog biechten.
Moest zijn versnoepte wandaden in het grote, harige oor van een geestelijke aan de klok hangen. Die eerwaarde heer had dan vaak, om de afloop van de vasten te vieren, bloedworst en zwarte koffie met een glaasje helder sterk genoten. Zijn adembenemende adem was een extra zware penitentie, die in mindering gebracht zou worden op het nakende vagevuur, zei mijn optimistische stief.
Mijn vader zei niks, die biechtte niet in ons dorp, die ging ergens anders, zeidie, maar zei niet waar.
Nu, na al die jaren later denk ik dat hij, net als ik nu, nergens ging.
Ik hoop dat het van de week goed weer blijft, dan hebben we allemaal een goede week en als je nog biechten moet, je kunt nu ook een e-mailtje sturen. Moet wel in platte tekst en als je er, voor de absolute absolutie, een plaatje bij wil doen in ... Jemig formaat.

25-03-2002
Wie is eigenlijk de baas in het land? Ik weet het niet. En die het weet, die zegt het niet. Soms denk ik dat ik het wel weet. Bush dubbel Joe! Dats kras zul je denken. Ik zal het proberen uit te leggen.
Hier in de buurt - echter wel in Duitsland - maar dat is ook hier vlak in de buurt, ligt een vliegveld. Dat vliegveld begint of houdt op, ligteraan hoe de wind waait, aan onze grens. Daar is nog een ouderwetse grens want er staat een metershoog hek met Amerikaanse reclameborden. Op die borden staat dat je lekgeschoten wordt als je over het hek klimt. Op dat vliegveld, achter prikkeldraad, lopen Amerikanen los. Als ze uit gaan en dat doen ze vaak, dan doen ze dat heel heavy, met hele grote, bejaarde radarvliegtuigen. Een paar minuten moeten wij dan steeds dankbaar zwijgen want die Yankezen beschermen met dat kabaal onze vrijheid, zeggen ze. Wij zeggen dus vaak niks en luisteren naar hun kakafony of freedom.
Omdat wij toch na 25 jaren supersonisch gebrul en gore peutstank een beetje de pest inhebben, hebben wij in Nederland dus, de bomen de hemel in laten groeien. Dat mocht volgens de Raad van State in 1985. De Yankezen moesten er maar overheen vliegen. Je snapt het al? Ze willen er niet meer overheen vliegen, ze willen er doorheen vliegen! De bomen moeten om. De gemeenteraad van Onderbanken zegt al jarenlang ”NJET” wij kappen geen kostbare bomen. Dan vliegen jullie nog lager over ons heen en maken nog meer lawaai, stank en vooral gevaar. Een paar jaren geleden is een tankvliegtuig net buiten het veld neergestort en uitgefikt, ga elders vliegen of maak de baan in das grosze Vaterland langer.
Helaas onze Paarse Yan van VROM heeft iets sluws verzonnen. Via een machtswoord van hem moeten de bomen toch gekapt worden. Zou Yan naar een baantje bij de Yankezen, na zijn huidige ambtsperiode, aan het Pronken zijn?

24-03-2002
Na de tweede wereldoorlog brak een nieuwe tijd aan. Dat is normaal na grote dramatische gebeurtenissen. Respectievelijk kwamen en gingen roergangers als Drees, Schmelzer, den Uyl, van Agt en nog een aantal loodsende regenten. Binnen een tijdspanne van een halve eeuw werden uit hun bevlogenheden het Madurodam van het open Europa met het collectieve Eftelinggevoel geschapen. Er waren soms wat dippies maar gemiddeld ging iedereen er per lustrum tevreden op vooruit.
Echter het geforceerd ontsloten Europa, deed de roep om de openstaande nationale poorten te sluiten steeds vaker opklinken. Nederlandse politici echter hebben, uit een geëvolueerd overlevingsinstinct, een ernstige Jip en Janneke doofheid ontwikkeld. De soep wordt immers nooit zo heet uitgelepeld als ze opgelepeld wordt, hadden ze uit hun volkskookboeken geleerd en negeerden Piet met de platte pet en Jan met de korte achternaam. Een gehaaide professor uit het nare Eftelingsprookje, ”Wie weet de weg uit Hamelen” greep zijn grote kansfluit en blies de ”Alle ratten verzamelen” tune. Paniek in het Eftelingland! De grote leiders veranderden op slag in bange schijterds. In hun statische manuals staat geen regelgeving over op hol geslagen stemvee op weg naar de slachtbank.
De Paarse uitbeners van het sociale stelsel staan er sprakeloos bij en proberen in een paniekerend Zwarte Pieten spel de valse fluitist te overstemmen. De gesjeesde Piet Hein is er met de Zilvervloot vandoor en probeert zijn Fortuyn in het Catshuis te vestigen. De zwartste episode uit het Eftelingland? Welnee, hebben we dit niet al eens eerder meegmaakt. De regering radeloos ... de politci redeloos? En waren er toen ook geen kut ... Engelsen?

23-03-2002
“Het kabinet onderzoekt in het buitenland het effect van wetten die kinderen meer bescherming moeten bieden tegen een pak slaag van hun ouders ... ”, aldus het Limburgs Dagblad van onlangs jl. Jemig de pemig ...
Ik heb van mijn vader wel eens een draai om mijn oren gehad. En ook wel eens een schop onder mijn kont, herinner ik me na enig geschiedenisonderzoek. Ik heb er niks van overgehouden. Vond dat onbewust stiekem spannend, kende immers de sancties die mijn oude heer stelde op vergeten thuiswerk en andere gedurfde wandaden, zoals mislukt over de “Sjlambeek” (Sjlam = zwarte kolenmodder) springen. Dat gaf enige zekerheid in het uitdagende, onzeker jonge leven.
Achteraf bekeken denk ik, dat ik toen ook al last had van voorjaarsdippies. 's Middagse schoolleven was strontvervelend, rekenen ... brr ... taal ... grr. Ik besloot op mijn schreden terug te keren en meldde schijnheilig dat ik helaas de school niet had kunnen bereiken omdat de Sjlambeek, die dwars door ons dorp stroomde, overgelopen was. Punt!
Ik amuseerde met die middag kostelijk met mijn meccanodoos en bouwde de zoveelste en nog een extra hijskraan. Tijdens het bouwen van een mecanose hijskraan kun je allerhande zware klussen uit je hoofd laten zakken. Het is dus, weer achteraf bekeken, jammer dat ik nooit iets met werktuigbouwkunde gedaan heb. Misschien een tip voor onze zoekende kabinetsleden - bouw eens een hijskraan op een onFortuynlijke druilerige, zittingsmiddag.
Mijn stiefmoeder gaf me, als meelevend mens een half uurtje voordat mijn vader zou thuiskomen, de tip een paar kranten in mijn broek te stoppen. Ik snapte niet hoe zij kon weten dat de beek niet uitgestroomd was maar vulde uit voorzichtige voorzorg mijn broek dik op.
“Jongen, wat groei jij toch hard de laatste tijd”, liet mijn vader zich ontvallen tijdens het eten.
Ik zat helemaal niet lekker op dat dikke pak en besloot schoon schip te maken door de beek weer tot normaal peil te laten zakken.
Lachend hoorde mijn vader mijn onhandig theater aan.
“Krijg ik nou geen rammel?” vroeg ik in voorzichtige paasstemming.
“Voor familiekwalen niet”, zei hij. “Ik spijbelde soms ook in het voorjaar, verstopte me dan vaker op de hooizolder en stopte tegen etenstijd een oude lap in mijn broek. Angst schijnt boven onze benen te zitten.”
Zou nou echt niemand van ons kabinet, in zijn jeugd, op een hooizolder of met een meccanodoos gespeeld hebben? Of heb ik tijdens mijn jeugd in het buitenland gewoond?

22-03-2002
Ik heb niet zo'n bijster best geheugen. Wat me niet interesseert onthoud ik niet lang. Je zult dus denken dat ik interessante dingen dan langer onthoud. Klopt, die zou ik graag lang willen onthouden maar vergeet ik omdat ik een slecht korte termijn geheugen heb. Mijn memory schijnt vluchtig te zijn, steeds in de overloop met wat gisteren nog toekomst was en morgen alweer verleden tijd.
Echter op alles zijn ook weer uitzonderingen. Ik weet nog precies wat ik vandaag, 42 jaren geleden, deed. Het was maandag 22 maart 1965. Mijn lief maakte me om half zeven wakker. ”Ik geloof dat het zich meldt,” zei ze. ”Ga je de vroedvrouw waarschuwen?”
De vroedvrouw (wieësvrouw, zeiden ze bij ons in het dorp) droeg krulspelden, toen ze het raam opende en mijn boodschap aanhoorde.
We moesten nog even geduld hebben, was haar diagnose.
We hebben met zijn tweetjes maar wat gekaart tot een uur of elf. Ik verloor bijna alle spelletjes, had er mijn kop niet bij. Hoe kan iemand, die zo dadelijk gaat bevallen, nog kwajongen?
Tegen half twaalf werd ons dochtertje geboren. Ik stond er nutteloos bij en keek er naar. Alleen onhandige, jonge vaders kunnen onbeholpen, dom en vooral zich schuldig voelen. Tsjonge het is niet niks. Dat moeder natuur dat niet anders geregeld heeft! Ik vind een koppeltje birdies die beurtelings hun ei uitbroeden, veel manvriendelijker. Maar goed het was en is voorlopig nog niet anders.
Tegen zessen 's avonds ging ik de kraamverzorgster halen. Maakte me ontzettende zorgen toen die dat kleine wichtje in een badje stopte. Ik
moest van haar ook eventjes dat kleine poppetje, in het teiltje, vasthouden. Een hele rare gewaarwording, hoe kun je zoiets fragiels vastpakken zonder het stuk te maken? Zouden alle jonge vaders zo onzeker zijn, kan ik me nu ook nog als open vraag herinneren.
Wat heb ik verder de afgelopen 42 jaren gedaan? Ik zou het niet meer weten. 22 maart 1965 was eigenlijk pas gisteren. En voor ik het belangrijkste nog vergeet: ”Veel geluk in de komende 42 jaren, Antje!”

21-03-2002
”Woeë (waar) is toch mieen Limburg?” vroeg Sjef Diederen zich ooit troubadourend af. Ik vond dat een pietsie overdreven, puur muzikaal gedram van die veel noten op zijn zang hebbende Sjef. Net doen of Limburg weggedreven of opgelost is door de overloopse Maas. Want waar Limburg is weet iedereen. Ga maar eens in de zomer in Valkenburg kijken. Van alle op de aardkloot voorkomende volksstammen lopen er wel altijd een paar exemplaren rond op deze commerciele plankier van Noë. En bijna alle op- of aflopende Cauberggangers zijn carnivoren, is me opgevallen. Nergens langs de straat worden zoveel gebraden haantjes verslonden als hier. Hele kippenkolonies verdwijnen ter plekke op een avond in de smakkende bekken van rondbenende, rondbuikige people from the street. Dat was oude, prettige zekerheid.
Nieuw is knagende onzekerheid. Limburgs drinkwater mag niet naar België geëxporteerd worden las ik in onze krant, het Limburgs Dagblad. En die weten alles wat hier gebeurt of nog gebeuren gaat. Die hebben het dus nooit mis, voor alle duidelijkheid. Want Limburg ... verdroogt! schrijven ze. Godsalme makrele ... ! We hozen meerdere keren per jaar het Belgische Maaswater. De Maas wordt uitgediept. De Maaskades worden verhoogd enz. enz. Belgen hebben dus plenty water te veel en laten dat naar ons overlopen, zou je in een eerste opwelling willen zeggen. Maarre ... hele slimme Limburgse jongens pompen wat van dat water, voor veel geld, terug om het hier droog te houden en iedereen is dik tevreden zou je denken. Mis, daar wordt nu een dikke stop in gestropt met de vermelde droge motivatie.
Ik heb, toen ik de krant geestelijk verwerkt had, een tijdje onzeker uit het raam gekeken. Op de uitkijk gestaan zogezegd, om wat inzicht te krijgen. Zou er eentje ... of zouden er meer bij mij op de loop zijn? Zover als ik kijken kan staan de landerijen onder water. Op de akker voor ons huis zitten twee grauwe reigers hun kostje bij elkaar te scharrelen. Ik heb nooit geweten dat dit woestijnvogels zijn. ”Woë is dan mieen Limburg?”

20-03-2002
Tussen Sittard en Geleen harmonieert het helemaal niet meer sinds de nieuwe fusieburgemeester zich in een bewusteloos moment een naam liet ontglippen, die in Geleen als een soort oorlogsverklaring en in Sittard als een terechte grenscorrectie beleefd wordt. Als nieuwsgierig mens zocht ik naar de schijnbaar onoverbrugbare verschillen tussen de Kollenberg en Daniken. Tussen de mentaliteit van een Waereldsjtadburger en ene Lamaeker. Ik vond alleen overeenkomsten.
Sittard en Geleen hebben bijvoorbeeld alle twee meerdere zustergemeentes in het buitenland waarmee ze op regelmatige tijden ... verbroederingsfeesten organiseren! Schijnbaar is een verre aangetrouwde zus een makkelijker vriendin dan de kritische naaste halfbroer. Waarschijnlijk kun je met een verre onbekende vrijblijvender verkeren dan met een nabije verwant. Die heeft immers weet van al je (on)deugden. Je hoeft dus niet zo voorzichtig te zijn in het over(spelbe)drijven. Want dat is waar ze beiden ook heel goed in zijn. Hiej lik de patschj, ich gao oet de schjutterie.
Beide gemeentes gaan terecht prat op hun verenigingsleven, in het bijzonder op hun muziekgezelschappen. Bijna iedere Sittardenaar of Geleendenaar vindt bovendien zichzelf muzikaal. Toch luistert klaarblijkelijk nooit iemand, in deze klankvolle streek zonder grenzen, naar muziek die over verbroedering gaat.
Alle Menschen werden Brüder schreef Friedrich von Schiller in zijn ode ”An die Freude”. Ludwig van Beethoven zette er de muzikale noten bij en componeerde Symphonie Nr. 9. Karajan sloeg er de maat op en ik luister er vaak naar.
Het is zo verwarmend om te horen: ”Wem der grosze Wurf gelungen, eines Freundes Freund zu sein” ... dat het in de praktijk een kleine moeite moet zijn met de aanhef: ”O Freunde, nicht diese Töne ... ” de burgemeester niet op zijn onhandige uitspraak te veroordelen, maar met hem in te zetten op een veilig en leefbaar Heemstad.

19-03-2002
Hier zijn gemiddeld niet meer Joepen dan elders. Behalve vandaag, op Sint Joep. Ongelooflijk hoeveel Joepemannen er hier dan rondlopen. Op 19 maart is, ieder jaar opnieuw, de Sint Joepmarkt in Sittard. Het schijnt de oudste en grootste jaarmarkt van het land te zijn.
Het weer op Sint Joep is van alle seizoenen. Ik ben op de Joepenmarkt geweest bij 20 graden lente zonnetje, in winterse sneeuwbuien en herfstige regenvlagen. Geeft allemaal niet, eenmaal in de Joepmood swingt de echte Joep door de stad. En Sint Joep is overal, behalve dan in de kerken, des te nadrukkelijker in de kroegen. Er wordt opgewekt op de gezondheid van de populaire pleegvader geproost. De laatste jaren zijn er zelfs veel Joepinnen die hun fanzijn van de stiefvader van Jezus met een glaasje pils beproeven. Dat geeft het typisch Zitterds ”look en feel a good lamaeker” gevoel.
Mijn vader was niet van Sittard, maar heette wel Joep. Bijna ieder jaar kocht hij de jonge plantjes voor onze moestuin op de Sint Joepmarkt. Zaailingen van de Sittardse leem gedijden beter op onze Sjilvendse klute drek, leerde hij mij al vroeg de motivatie van zijn bedevaart.
Het was een uurtje met de bus van bij ons. Vaak mocht ik mee, mijn tweede naam is immers ook Joep, vroeg beleefd of ik naast de chauffeur mocht staan. Dat mocht en ik keek eerbiedig diens stuurkunst af. Grifte in mijn geheugen hoe hij druk bezig was met een kolossaal stuurwiel, grote pedalen betrapte, met schakelstangen en de handrem manipuleerde. Als ik dan 's avonds in bed lag kon ik het zelf ook doen. De grote machtige bus, in een blauw zoete dieselwolk, de Wintraak afrijden. Lang aangehouden toeteren, voor driest overstekende koeien. De motor, in een lage versnelling, dreunend laten grommen in het enge straatje dat Doenrade heette ... Genieten van de bewonderende blikken die de mensen in de straat naar de bekwame sjhuffeur wierpen. Nonchalant kon ik de beide conductrices aanmanen op te schieten met het openen en sluiten van de deuren, ”Meisjes voortmaken, de mensen willen naar de Sint Joep.”
”Verdomme, wat zou het mooi zijn pap, als we vandaag nog eens naar de Sint Joep konden ... de laatste keer was precies 50 jaren geleden. Ik mijn herinnering ... gisteren. Ik mis je steeds meer.”

18-03-2002
Hier in de streek is frieten bakken een riskant beroep. In een paar weken tijd werden een aantal fritures overvallen. Steeds volgens hetzelfde patroon. Twee met een bivakmuts over de kop getrokken gangsters dringen zich met getrokken pistool voor en willen de kas speciaal, uiteraard zonder uitjes. Ook als de zaak vol is, maakt zelfs niks uit of er kinderen bij zijn Godju, Godmagsemakrele !
Of er daarna nog eetlust over is weet ik niet, want ik kom niet in frietwinkels. Mij te link met de vaute cholesterol.
De politie heeft (nog) geen idee over hoe en wat. Hebben het nog veel te druk met projectmatig bonnen schrijven voor te hard rijden, wild plassende honden en drollende ID-lozen. Een projectleider wordt aangesproken op het behalen van zijn target euro's. Die laat zich niet afleiden door zo iets onvoorziens als de tiende overvallen snackbar. Nummer elf volgt komende week, dat is zeker. Waar? Ik denk dat ik dat ook weet.
Die boeven kijken namelijk in de krant of op internet waar de snelheidscontroles zijn. Is dat in de buurt van een friture dan wordt die overvallen, want de politie heeft haar handen gebonden en kan niet snel adequaat reageren.
Het is eigenlijk simpel comme bonjour. Je hoeft er alleen maar op te komen om aan de friet euro's te komen.
Ik hoop wel dat die boeven niet mijn - Tikkies - lezen en hun werkgebied nu verleggen naar de Chinees. Dan zou ik als mihoenafhaler een probleem kunnen krijgen. Ik kan absoluut niet tegen voorkruipers en zou zeker die euro afhalers aanspreken. Dan toch maar uit voorzorg een kogelvrij vest gaan kopen? Tis toch eigenlijk te gek voor woorden, rij je te hard naar de chinees word je geknipt, ben je eindelijk bij de chinees word je geript, je bestelt mihoen en krijgt een blauwe boon. Kale wereld in een vette tijd. Verdomd als het niet waar is! Welwaar!

17-03-2002
Dictator Pim had er geen zin meer an in Rotterdam en liet de verbroederingspijp uitgaan. Want Pimmetje is een kruidje roer me niet. Pimmetje heeft alleen maar zin in intelligente dingen. Dat zijn enkel dingen die hij leuk vindt, die zijn gevoel van eigenwaarde doen stijgen. Daartoe is alles geoorloofd, zoals potloodventen met zijn verlopen proftitel, slijmen met zijn bekakte keffertjes. Toon mij je hond en ik zeg je wie je bent. Laat mij je boek lezen en ik zeg je wat je wil. Wat jij zegt interesseert mij niet, omdat jij alleen maar wauwelt wat wanhopige kiezers graag horen. Die help je niet, die laat je alleen maar een gratis spelletje aan jouw gokkast spelen. De verslaving aan de hype Fortuyn, wie gebruikt nog zijn nuchter boerenverstand?
De hondjes van Pim hebben beter verdiend. Dit zijn geen honden voor een man van de straat of een debatter, dit zijn hondjes van een gepensionneerde oude vrijster. 'Morgens de meisjes lekker uit mandje halen, samen een ommetje maken (als het niet regent), stiekem bij mijnheer pastoor in het bollenveldje een hoopje laten doen, en vooral weghouden bij die hitsige grote reuen. Die doen het multicultureel, dat is geen ras, dat is exotische veelwijverij.
Lees je Fortuyn zijn geschriften, dan vind je geen adequate oplossingen voor zijn gesignaleerde problemen. Dan lees je de reïncarnatie van een Rotterdamse Nero. Nederland wordt veranderd in een grote arena waarin de gladiatoren het opnemen tegen de slaven. Wie geen gladiator wordt of kan worden is dat zelf schuld. Hem rest dan slechts een karig bestaan. Zijn enige vreugde zal, uit dank voor het ontvangen van een schamele bijstand, nog hooguit bestaan uit het dankbaar toejuichen van zijne excellentie de heer Fortuyn, gezeten in de darkroom tussen zijn holmaten. Ellendig, maar ik kan er niet meer van bakken.

16-03-2002
Nee, het gaat niet goed met ons Limburg. Een paar weken geleden nog maar, liep het met kwel- en buitenlands Maaswater nog boordevol en nu loopt het langzaam leeg. Aldus het ”Limburgs Dagblad” van gisteren. De altijd zo honkvast gewaande Limburger deserteert naar den vreemde. 8600 Limburgers vertrokken vorig jaar naar het buitenland. Nu moet ik er meteen bij vertellen dat het buitenland hier soms verdomd dichtbij is. Als ik twee kilometer naar het oosten loop ben ik in Duitsland en na 10 km rijden naar het westen ben ik in België.
Maar onze streekgenoten zingen toch steeds: ”Wie schjoen oes Limburg is” sprak een Hollander uit de straat mij onbegrijpend aan. Ofschoon hij al meer dan 25 jaren met een Limburgse schjoene optrekt, weet hij nog steeds niet hoe en waar het Limburgse hart klopt. Dat is heel vlug uitgelegd. Limburg is overal daar waar het leven goed is. Waar men op zijn tijd, tijd heeft voor een potje schjaele zever en een potje licht bier, waar men op zondag een stamppot serveert die niet persé cholesterolarm is en waar de meisjes nog duidelijk meisjes zijn. Een Limburger heeft een hekel aan dubieuze zaken of dingen. Een Limburger betoogt (bij een pilsje of een Elske) graag helder en vindt het prachtig als hij daarvoor ruime aandacht krijgt. Een Limburger regelt graag iets voor een vriend en omgekeerd. Een Limburger heeft graag speelruimte, afspraken zijn immers voor liegende politici met glad geschoren knikkers.
Het verbaast mij dus niks dat Limburg snel groter wordt. Werden vroeger de Limburgers kunstmatig door grenzen en slagbomen bij elkaar gehouden, met het verdwijnen hiervan zwerven de Limburgers uit. Binnen enkel decennia zal de Duitse Selfkant, net als de Belgische grensstreek, Nederlandstalig zijn, vermoed ik. Misschien komt dan wel weer een nieuw volksbegeren. Terök nao oes schjoen Limburg. Waar men kloek en fier van aard, kale praal veracht ... !

15-03-2002
De dagen worden weer langer en de temperatuur wat hoger. Voor de boeren zijn de louwmaanden voorbij en geleidelijk aan zie je ze weer met hun tractoren op de akkers verschijnen. Er moet geploegd en gezaaid worden. Een paar avonden geleden sloeg ik een ploegtractorende boer gaande. Door mijn bijziende uil kon ik van verre goed gadeslaan hoe hij de zware löss diep doorkliefde. Je ziet als het ware een ononderbroken brede lap donkere grond van de aarde gescheiden, in de lucht een halve slag gedraaid en onderste boven weer neergelegd worden. Godju, hoe is het mogelijk.
Een eenvoudige gebeurtenis maar perfect gecomponeerd door eeuwenoude routine. Hoeveel duizenden manjaren zou er al nagedacht zijn over efficient ploegen? Verbazend dat het dan nog in principe op de aller primitiefste manier plaats vindt.
Toen kreeg ik twee onverwachte, huppelende vogels in beeld. Tegen hun achtergrond, de omgeploegde helling, vielen ze bijna niet op. Het was een koppeltje, kon ik vaststellen aan de manier waarop ze met elkaar goed verkeerden. Ze communiceerden en betwisten elkaars buit niet, was het volgende dat ik vaststelde.
Het was een koppel buizerds die hun avondeten op de pas gedekte dis bij elkaar scharrelden. Waarschijnlijk vette pieren of larven die door de brede ploegmessen naar boven gehaald werden.
Ik had nog nooit buizerds gezien die pieren jagen. Maar waarom niet? Wij eten toch ook chinees. Dat was 50 jaren geleden ook nog maar amper bekend.
Naast de torenvalken die, al een tiental jaren bij gebrek aan torens, vanaf lantarenpalen, de Middenweg in de gaten houden en alle aangereden kadavers op hun menu hebben gezet, nu buizerds die bij Mac Pierings gaan eten.
Het moet kunnen, in ieder geval laat de natuur zien dat ze in staat is zich aan veranderende leefomstandigheden aan te passen. Dat is heel hoopvol en stemt tot prille blijdschap van een bejaarde kijker.

14-03-2002
Kabouter Pim heeft zijn visionaire gedachtengang, na acht jaren loops gesnuffel aan paars, uit zijn neus gepeuterd en aan zijn nieuwe doelgroep geopenbaard. Op het eerste oog lijkt het op snot, maar pas toch effu op: ”Is snot niet altijd het begin van nieuw leven of een ... miskraam?” Scheppende Pim wil o.a. voor jongens en meisjes van rond de 18 jaar een algemene dienstplicht invoeren. Zij moeten voor een of twee jaar aan de slag in de publieke sector of in het leger. Godsalme makrele!
Ik had Pim voor knapper gehouden. Dit is niks nieuws, nietwaar? Dit is hele oude bruine kak. Welwaar! Deed 60 jaren geleden al een schorre meneer, met een snorretje, in Duitsland. Arbeitseinsatz heette het toen daar. Grote hordes mannen met een schop op de schouder, die luid zingend naar het maaiveld marcheerden. Of echte vrouwen met vlechten en gesteven witte schorten, die in optocht opgetogen naar het lazaret togen. Het resultaat van ”Mein Kampf” is algemeen bekend. Zou de belezen Pim die lectuur niet gelezen hebben, of spreekt het idee hem juist aan?
En wat doet onze Pim met de gewetensbezwaarden? Je kunt op vijf vingers uittellen dat de vrije Nederlandse meisjes en jongens zich geen dienstplicht of een niets opbrengende Fortuynbaan laten aansmeren. Moeten erkende dienstweigeraars(sters) dan verplicht het klooster of het begijnhof in om de metten te leren zingen? Of maakt Pim gewoon zelf korte metten? Als alternatieve straf voor het Rijke Pimse Leven?
Een volk krijgt de leider en de lijders die het verdiend heeft, nachtmerrie ik wel eens na een te diepe duik in het rosé wijnglas! Maarre ... Heer, worden wij nu niet buitensporig hard gestraft? Een politieke coïtus interruptus hebben zelfs de Oostenrijkers en de Belgen nog niet voor het c.q. de kiezen gehad!

13-03-2002
Van je vrienden moet je het hebben. Van je Amerikaanse vrienden in het bijzonder. Hoe zou Poetin zich nu voelen? Een paar maanden geleden hobbelde hij nog, met Sjors dubbel Joe, paard op diens cowboy boerderij en nu staat hij bij zijn vriend met stip genoteerd voor een mini atoombommetje. Trouwens hetzelfde geldt voor zijn Chinese collega. Diens, O sole mio, kon Sjors dus helemaal niet bekoren. Ik geloof echt dat die pretzel Sjors in het verkeerde keelgat geschoten is. Ik heb wel eens vaker gehoord dat mensen, die een zuurstofgebrek hadden, menen dat ze het licht gezien hebben en vervolgens ook verlicht gaan handelen. Treurig gevolg, niemand begrijpt hen nog! En dat is nou net het probleem bij de Yankees, Sjors krijgt daar warm applaus voor zijn gedachte apocalypse aerial. Alleen de dwaze Europeanen snappen er weer eens niks van. Die menen dat ze er democratische eigen ideeën op na kunnen houden. Dat kan alleen na een nihil obstat van de commander in chief. Njet? Welwaar!

12-03-2002
Per 1 april hebben we er weer een probleem bij. Jagers kunnen na 1 april niet meer met hun geweren het veld in. Oorzaak is de lange behandeling van de nieuwe Flora- en Faunawet in de Kamer, waardoor het ministerie van Landbouw onder andere de nieuwe jachtaktes niet op tijd klaar heeft. Door die vertraging zijn vooral boeren gedupeerd. Maart/april is de periode waarin boeren hun gewassen zaaien en aan jagers vragen dieren van hun akkers te schieten. (De Limburger 11-03-02)
Voor alle duidelijkheid, dit verhaal speelt niet in Afrika - maar hier. Ik loop (al ettelijke jaren) dagelijks meerdere uren door veld en bos. Gewoon omdat ik een minnaar van de natuur ben. Ik tel wild en vogels, geniet van de aanschouw van planten en bomen. Ik weet wat er nog is. Dat is niet veel meer. Een paar konijnen en hazen, een paar kieviten, meerdere spechten en buizerds, heel veel roeken. Verder een paar vosjes en dassen, die hoofdzakelijk van muizen en pieren leven en een klein aantal uilen waarvan er ieder jaar weer een portiel door de boeren vergiftigd worden. Als de boeren bieten zaaien, verstoppen ze ook vergif (onder dakpannen bv) om veldmuizen te verdelgen. Uilen grijpen dan die vergiftigde veldmuizen en sterven. Ieder voorjaar ben ik dagen achter elkaar bezig om vergif op te ruimen. Neem maar gerust aan dat ik daarin zeer fanatiek ben.
Ik kijk door mijn verrekijker om scherp te zien. Ik heb herhaaldelijk flinke ruzies gehad met zogenaamde wildbeheerders, die over de loop van hun geweer naar de natuur kijken. Wat een held ben je toch om met vijf man en een stel honden, met spreidende hagel op een totaal onthutste haas te schieten. Een haas is bijziende, als je die tegen de wind nadert rent hij nog naar je toe ook. Wat een heldendaad om die dan met een schot hagel neer te leggen. Doe het dan met pijl en boog, dan heeft dat dier een redelijke kans.
Wat mij betreft mag er nooit meer een jager met een geweer of een boer met vergif het veld in. De wildschade van de boeren kan makkelijk voor een termijn van jaren vergoed worden door de verkoop van een straaljager. Want daar is net als die andere jager ook geen emplooi meer voor. En die andere jager kan bovendien zijn moordzucht ook op een computer botvieren.

11-03-2002
Anders dan veelal wordt aangenomen, blijken Limburgssprekende kinderen de hoogste taalvaardigheid van Nederland te hebben. Een onderwijzer op onze lagere school beweerde dat overigens al vijftig jaren geleden. Thuis Huilands sprekende kinderen vertaalden ons plat, maakten zelf Nederlandse woorden in de trant van. ”Ik ben gisteren op het Duits geweest. Hij liep met een been op de stuip (stoep) en het andere in de gut (goot).” Ik denk dat thuis Limburgs sprekenden een aangeboren, fijner gevoel voor humor hebben. Hieruit zou je die aquarellende woordspelingen kunnen verklaren, denk ik dan nog maar een eindje verder.
Neem Toon Hermans, een paar honderd meter hier vandaan geboren. Toon kon met woorden schilderen. In een paar zinnetjes zette Toon een portretje neer. Met vier woorden: ”Leg neer die bal!” had Toon een hogere amuserende waarde dan het Nederlands elftal na twee uren voetballen en een serie strafschoppen. Het lezen van een stukje Toon is als het krijgen van een vers gesneden geurige roos. Toon hoefde geen sexistische moppen over zijn vrouw te maken, om vieze oude mannetjes te laten verrukken.
Dat is meteen het hek rond het talent van een zekere, ABN sprekende, Youp. Als zogenaamde hoogontwikkelde monotalige grootstedeling, die minachtend neerkijkt op de dialecterende boer, vent hij met zijn slap potlood gelul als een oenige marskramer langs ondermaatse humoristen. Als grofgebekte kut-slaker heeft hij, met zijn slechte adem, slechts succes bij de minder kieskeurige aarsluchtsnuivers.
Geschokt? Ik ben waarschijnlijk de uitzondering op de Toonse Limburger.

10-03-2002
Nederland heeft in Europa niet veel oorlogen gevoerd. En wat ons tot lokale brave Hendriken maakt is dat wij ze ook nooit spontaan begonnen zijn. We kregen ze gewoon thuis gebracht door onze buurmannen. De historische afloop was net als het huidige voetballen. Niet om over naar huis te schrijven. Een paar hoofdstukjes in het Vaderlandsch Geschiedenisboek, blijkt voldoende. En dat ook nog maar als keuzevak. Het is toch al zo moeilijk voor immigranten om ons te begrijpen. De enige oorlog die we ooit gewonnen hebben, duurde 80 jaren. In verliezen waren we veel sneller. Dat ging de laatste keer binnen 5 dagen. Je kunt dus gerust stellen dat wij een vreedzaam volkje zijn. Gelukkig maar !
Enne nu breekt me helemaal de klomp, nu ister sinds gisteren nog een vijftigjarige oorlog bekend. Op Soestdijk - een soort loopgravenoorlog - tussen Juliana en Bernhard. Hun huisvriend heeft het in de ”Hoge Bomen” gehangen. ”Op Soestdijk was het gewoon oorlog”, zei die oorlogsvriend op de televisie. En weer was het de buurman, nu ene Bernhard, die de kwaaie pier was. In het beste huwelijk wordt er wel eens met een been in het verkeerde bed gestapt, maar wat die Prins uithaalde was wel erg grof. Bernhard had macht geroken en die wilde hij bereiken door Juliana in een inrichting te laten opnemen en dan zelf als regent voor de jonge Beatrix te fungeren. Kon hij die klompen dansende Hollanders lekker naar zijn biesterfelder pijpen laten dansen, zal hij waarschijnlijk gehoopt hebben.
Na de schaamte over de wanprestatie van de vaderlandse politiek, komt nu als toetje de smadelijke ontmaskering van een nationaal symbool. Bijna hadden we ook nog een valse koning gehad !

09-03-2002
Wij zijn een hoogbeschaafde natie, zegt men ! Wij zijn een rechtstaat, beweert men ! Wie is men ? In ons hoogbeschaafd landje verkommeren oudjes in een z.g. verzorgingstehuis omdat er te weinig zorgverleners zijn. In onze rechtstaat worden iedere dag tientallen argeloze burgers overvallen, zonder dat ze zich adequaat verweren mogen. Je mag immers niet het recht in eigen hand nemen ! Je moet braaf dood gaan en je moet je zonder verzet laten plunderen, dan ben je hier dus beschaafd en rechtschapen, concludeer ik. Of, heb ik het mis? Ja? Mijn emailbus staat open !
Dat is bij de Yankees anders. Daar draagt bijna iedereen een grote buks en verdedigt hardhandig zijn zuur verdiende vrijheden. Amerikanen beginnen een oorlog om hun gevestigde belangen, ook in de toekomst, veilig te stellen. Onze regering is het daar helemaal mee eens en ondersteunt zelfs hun geweld politiek met gewelddadige daden.
Echter zodra een brave Ned. burger zich verdedigt als hij aangevallen en / of beroofd wordt zit de poes hoog in de gordijnen. Dat kan niet, hij wordt opgesloten, (juwelier in Tilburg) de advocaat van de verdachte legt het allemaal goed uit, de dader wordt een armzalige ziel, het slachtoffer een foute dader. Of, het andere scenario is dat het OM de zaak verklungelt en de advocaat zelfs overtreffend een schadevergoeding in de wacht sleept. Een penalty versiert, zegt men in het voetbal. Dan zakt je als rechtschapen burger de moed in de schoenen. De onbewuste aanwezigheid van natuurwetten schreeuwt om genoegdoening. Je stemt op jouw Fortuynbrenger.
Hoog opgeleide politici snappen dit proces niet, vragen zich zogenaamd verbijsterd af hoe iemand zonder programma zovele mensen kan aanspreken. Gewoon een beetje in mensologie verdiepen, proberen te beseffen waar mensen naar hunkeren. Naar een veilig heem, een vaderland, of een moederland, zoals je wilt. In ieder geval naar een land waar misdaad, intimidatie en onrecht niet lonend zijn.
In ons, met alle winden meedraaiende landje, is dat helaas wel het geval. Met bruut geweld en sluwheid kun je snel heel rijk worden. Gewiekste advocaten organiseren wel een niet ontvankelijk of schikking. Paars, rood, groen en de rest van het zittende kamerspectrum kunnen mij niet van mijn bitterheid verlossen. Ik vrees dat dit land zich zelf gaat reinigen. dat zou erg onfortuinlijk zijn !

08-03-2002
En toen kwam een professor met een kale fluit, en toen die hoog tegen Het Torentje blies, was het pappen uit. Een dag na de gemeenteraadsverkiezingen is Paars, bont en blauw gestemd. Verslikt in hun eigen sopbeleid en tonen zich nu hevig ontzet. Tis natuurlijk een beetje de schuld van de ongeduldige kiezer, die geen begrip meer voor achterkamertjes politiek wil hebben. Die niets meer moet hebben van niet te voorkomen schikkingen en wel te voorkomen verschrikkingen. Zelden is zo fel een rood potlood door een rood-blauwe kliek gehaald. Menige kiezer heeft het met sardonisch genoegen gehanteerd. ”Hier, je krijgt wat je verdient hebt”.
Na onraad, komt tijd voor Fortuyn ! De gesarde burger wil nu een orde handhaver die airmiles uitdeelt. Per gepresteerde wandaad krijg je, lik op stuk, zoveel kilometer retour naar waar je vandaan kwam, wordt van hem verwacht. Het aandeel KLM zal binnenkort wel flink optrekken, maar dit is natuurlijk laag bij de grondse speculatie.
Zekerheid is dat Pimmetje over vier jaren ook afgerekend wordt op zijn beloofde onzaligheden. Ook dan zullen weer een groot aantal zweverige kiesburgers hun gunsten aan de meestbelovende schenken. Inderdaad, er is geen ongelukkiger vee dan gefrustreerd stemvee. De vierjaarlijkse rodeo. De cowboy die niet tijdig het klappen van de zweep gehoord heeft zal dan opnieuw in het stof bijten.

07-03-2002
Fusiestad gaat Sittard heten, meldt ”De Limburger”. Na bijna twee jaren diep nadenken is er dus de meest voor de hand liggende naam uit de mouw gevallen. De uitkomst van een spelletje dat democratie heet, de macht van het getal, zonder rekening te houden met andersdenkenden. Vier wethouders afkomstig uit Sittard, tegen twee van Geleen. Voor veel Geleendenaren zal dit de aanleiding zijn om de interesse aan het wel en wee van de nieuwe stad in de diftar te gooien, gedeelte restafval. Die laten zich niet verneuken door een lokzak.
Erg dom en kortzichtig van een gemeentebestuur dat zegt close bij de burger te willen staan. Die burger zal dan wel een Lamaeker moeten zijn. En daar wringt hem de schoen. Want het oorspronkelijke Sittard heeft geen 50 000 inwoners zoals de pro's verkondigen. Sittard is een bijeenraapsel van een aantal gemeenten, Limbricht, Munstergeleen, Einighausen en Guttecoven, die er in 1982 - zeer tegen hun zin - bijgesommeerd werden. Deze inwoners hebben zich nog nooit Sittardenaar gevoeld. Hebben alleen maar in hun beleving, een aantal voor hun belangrijke zaken, ingeleverd sinds ze stadsmensen zijn. Het meest in het oog springend? De rotzooi langs de straat ! Een kleine keutelgemeente kon beter de straat schoonhouden dan een macho stad met praatjes. Tis bewezen feit, rij maar eens door de groenste stad van Nederland !
Het gemeentebestuur wil pragmatisch met de naamskwestie omgaan, zeggen ze. Waarom dan niet de bevolking geraadpleegd? Die is best in staat om zelf een naam voor hun stad te kiezen en dat zal waarschinlijk NIET Sittard zijn.
Mij zal het worst wezen. Ik ben hier uitgekeken en vertrek. Ik zal de naam Munstergeleen niet lang meer op mijn kaartje voeren. Lang leve Houterend ! U bent welkom.

06-03-2002
Vis eten is gezond, dat is geen nieuws. Van veel vis eten krijg je plenty lucht of in ieder geval een lange adem ! Dat is wel degelijk nieuw nieuws. Ik heb het juist in onze krant gelezen! In mijn beste jaren, zo'n 30 jaren geleden kon ik mijn adem wel één minuut inhouden. Kon het zwembad, onder water met de ogen open, net overzwemmen en er waren er toen niet veel die dat copiëerden. Maar die zeehond nu in de Biesbosch, die slaat alles. Na dertig jaren is hij weer opgedoken, uiteraard een beetje blauw maar verdomd er zit ook een hoop chloor in het water.
Ik vind het ook knap van die bies-boschwachter, die hem weer zag bovenkomen. Van der Neut heet die goede man. Dertig jaren heeft die daar voor prikpaal gestaan. Klokte hem (die zeehond dus) destijds uit, toen hij kopje onder ging en nu eindelijk weer in, toen hij kwam uitblazen. Man, die man heeft een onderscheiding verdiend voor zijn goeder trouw.
Trouw is altijd goed, iedereen heeft er wel wat van. De een iets meer dan de ander en bijna iedereen trouwt ook nog. Sommige bevalt het zelfs zo goed dat ze er te goeder trouw een abonnement op nemen. Ik lees die krant ook graag. De stijl van de krant is iets stijlvols in de sfeer van: ”Wie in de wijngaard werkt, mag van de druiven eten”. De naam ”Trouw” alleen al, boezemt de ernst in van een diepe en regelmatige lafenis aan het nieuws. Heel iets anders dan die kwebb-ellende Telegraaf, daar krijg ik regelmatig een portie hyperventilatie van voorgeschoteld.
Maar, ieder nadeel hep ook so sijn voordeel. Door de ontrouw aan de waarheidstrouw is ”De Telegraaf” wel uitermate geschikt om op de markt een portie vette haring mee in te laten pakken. Dat is weer heel goed voor een lange adem, zoals die zeehond hep laten zien.

05-03-2002
Het gaat niet goed met de kerken en torens in ons al evenzo zeldzame bronsgroen eikenhout. Regelmatig lees je in de krant dat er weer eentje aan de eredienst onttrokken is. In de praktijk betekent dat, ze wordt binnenkort gesloopt. En laten we effu eerlijk zijn, wat moet je eigenlijk met zo'n groot ding. Waarom moet zo'n lomp ding veertig meter boven het maaiveld uitsteken? Met de bovenste 35 meter is nog nooit iets nuttigs gedaan. Tis bijna een attractiepark en dat overleeft ook maar nauwelijks met subsidie. Waarom zou je geen misje op zondagmorgen in een afgescheiden ruimte van een parkeergarage kunnen doen? Lekker, drive in gebedje, of vlak naast de koster car-peren, bijzonder gemakkelijk voor oudjes die iets moeilijk ter been zijn. En je bent weer helemaal terug bij het originele idee, had ik zo in mijn simpelheid gedacht.
Maar nu krijgen de resterende kerktorens een bijzondere functie. Ze worden toevluchtsoord voor vleermuizen. Vleermuizen houden zich graag op in de nabijheid van kerktorens. Waarschijnlijk omdat daar allerlei soorten vliegend ongedierte rondhangen, die in de smaak van de fladderende zwarte brokkenjagers vallen. Vroeger vielen de zwartzielige zondaars, die onder in de toren van de kerk ronddoolden, ook al bijzonder in de smaak van de geestelijkheid. Ik kan me nog onze missionerende pastoor herinneren die hoog opgaf over zijn bekering van een pekelzondaar. Eigenlijk verandert er dus niet zo veel. De analogie is hetzelfde en de symbiose blijft.
Voldaan zijn zij, die van anderen kunnen leven ! Waar heb ik dat al eerder gehoord?

04-03-2002
Ik had een akelige droom. Ik zat met een klote kwestie. To be or not to be. Vreesde de not, hoopte op de bie. Had mijn lijfarts geconsulteerd en die had de is-lam geconstateerd. De penopauze in zijn opkomst, het mannetje door een soort botontkalking in de aftocht. Komt tijd - weg zaad, diagnostiseerde hij droog. Daar stond ik dan met de broek op de schoenen. De afgang stak zijn kop op, of liet hem juist hangen. Het was lood om oud ijzer. Het decor, al was het boze schijn, erg ontzettend.
Voor mijn ogen aan de nacht gewend waren, had ik op de tast geconstateerd dat er in ieder geval niks fysieks gejat was. Langzaam drong zich in het donkere niks de vraag op waarom zijn wij (oude) mannen zo bang om iets te verliezen dat we eigenlijk niet meer nodig hebben? Het gezin is al dertig jaren geleden voltooid opgeleverd, als bevestiging toen de linten laten doorknippen. Waarom draait dan nu een horror film in mijn hersens als ik KO ben?
Langzaam ontwikkelde zich een theorie. De penopauze, was mijn jarenlange overtuiging, was altijd een hoop slap gelul. Een soort misplaatste gelijkberechtiging. Als vrouwen iets vervelends hebben, moesten mannen liefst nog iets ergers hebben. Als de penopauze al bestond leek het me iets voor watjes. Echte mannen leden er niet aan, maakten er wel vette moppen over.
Nu denk ik dat oudere mannen ... milder, vrouwelijker worden en kan weer gerust verder slapen als btv. (bewust trotse va... )

03-03-2002
Zap je 's avonds na tienen langs de Nederlands TV stations, tien tegen een dat het gaat over Pim en zijn Fortuyn. Tegenwoordig wordt hij zelfs ongenadig over de hekel gehaald. Fortuyn is asociaal zei Kok korzelig, op de recente vrijdagavond. Schijnbaar had het vrijdagavondgebed bij Wim een weinig vreedbare stemming opgeroepen. In een soort donderpreek stelde hij dat hij het tot zijn taak rekent ”normen te bewaken en op waardepatronen te wijzen die in dit land altijd hebben gegolden en van groot belang zijn”. Dat is dezelfde bekakte retoriek als die van Pim, is dan mijn zere bescheiden mening.
Want op diezelfde avond zag ik op dezelfde zender een directeur van een verzorgingscentrum die zijn beklag deed over acht jaren Wim-Paars bewind. Hij had weinig tot geen gediplomeerde verpleegkundigen meer in de tent. Zorgbehoevenden lagen soms dagen zonder fatsoenlijke verzorging in bed. De details schrijf ik niet op, laat ik over aan Pim. Pim oogt misschien niet sympathiek, praat misschien ook niet leuk, zegt wel dingen die waar zijn. Dingen die ik dagelijks zag en zie als ... ik wil kijken. Soms wil ik zoals Wim, bewust of misschien wel onbewust, iets niet zien. Uit een soort linkse gêne, of valse rechtse schaamte?
Mijn schoonvader was ook in een verzorgingstehuis. Viel in de eerste twee weken tien kilo af. We bemerkten dat men vergat hem zijn eten te voeren. Men had zijn dossier nog niet gelezen ... ! Wim was dit ook niet erg asociaal want jij hebt toch, samen met de VVD, het land financieel gezond gesaneerd? Gaan jullie samen er niet prat op dat het begrotingstekort, ongeacht de asociale prijs, is weggewerkt? Jullie, als Paars, hebben toen keuzes gemaakt. Accepteer dan nu dat je daarop afgerekend wordt!
Mijn keus is al gemaakt ... een Rode Tomaat voor jullie!

02-03-2002
Als al jaren uit de praktijk genomen en als potentiele ramp in het pensioenfonds opgenomen techneut, lees ik natuurlijk (net als mijn soortgenoten) alleen serieuze lectuur. Leesvoer moet controleerbaar zijn, anders is het roddel. Zo simpel was de praktijk van dagelijks uithuizig boterhammen eten. Echter sinds een paar jaartjes eet ik mijn karige crackers thuis en dan verandert de invalshoek van de leesbril. Uit een overaanbod aan tijd wijzigt de lezer zijn kritische begrenzing van het lectuuraanbod. Om kort te gaan, ik las in een lijfblad van mijn lief!
Godju, beatmuziek leidt tot misdaad ! Van beatmuziek ga je inbreken ! Godverdepielekes, dat is geen kiekenstront. Dat is een boel shit, dat heb ik nooit geweten. Razend snel overweeg ik mijn risico om binnenkort een arrestatieteam door de achterdeur te krijgen. Hoeveel biets CD's mag ik, in de break-mood, in voorraad hebben en tellen oude PVC singeltjes ook mee?
Maakt het verschil of ik hardhorend live luister of met een stille koptelefoon. En mijn downloads via good old Napster zijn natuurlijk ook al lang bekend. Zou ik er met een taakstraf vanaf kunnen komen? Zou ik dan water naar de Maas moeten brengen? Zou ik verzachtend kunnen aanvoeren dat ik helaas niet geboren maar ook gedownload ben?
Tegenwoordig, in deze rare nieuwerwetse linke tijd is niks meer zeker. Sinds Sjors dubbel Joe, in Gods own country de pretzels verslikt, is vrijheid een unsafe Amerikaans begrip geworden. ”Willst Du nicht mein Bruder sein, so schlag ich Dir den Schädel ein”, praktiseert hij. Dat is wel oude Moffenpraktijk maar die schijnt in de huidige Amerikaanse - way of live - ook weer heel goed te werken. En voor je het weet word je dus uitgeleverd.
”Wat ben je ineens stil ?” vroeg mijn lief. Ik wees op het artikel en zei dat ik alvast overwoog mijn ziekenhuiskoffertje te gaan pakken. ”Altijd rekening houden met een tijdje onvoorzien”, mompelde ik met een aangezwommen kikkervisje in de keel.
”Sinds wanneer neem jij mijn Story serieus ?”, lachte zij. ”Die is net zo opgeblazen als jouw Playboy!”

01-03-2002
Ik las tot mijn schrik in het AD: ”Dat er heel wat verbeterd kan worden aan de kleding van Nederlanders, volgens de leer van ene Ada Nijman. Zij werkt bij B-Kwadraat en adviseert bedrijven en particulieren op het gebied van kleding en uitstraling. De Nederlander geeft over het algemeen weinig geld uit aan kleding en dat zie je,” zegt zij eigenwijs. Mij nooit opgevallen, maar wie ben ik?
Nijman heeft ook eigen suggesties voor andere vrouwen: ”Niet langer in foute winkels zoals Hennes en Mauritz kleding kopen. Kwaliteit kost namelijk gewoon geld.” Ik wist het wel, ze hebben ons genaaid met die Euro, dat is gewoon geld. Dat is niks apart, dat is gewoon een afgeroomde Europese gulden.
Die Ada moet wel een helel lelijke vrouw zijn want ze roddelt door: ”Voor vrouwen geldt bovendien het devies, billen, boezem en benen bedekt houden. Ook in de zomer hoort de vrouw een panty te dragen en een jasje over truien of T-shirts zonder mouwen.”
Indien ik abonnee was van het AD zou ik nu een telefonisch spoedonderhoud eisen met de hoofdredacteur want dit is in mijn lezersogen weer een staaltje mannetjespesterij. Na het verplicht gehurkt plassen mag de man, als liefhebber en kenner, ook niet meer naar de producten van moeder natuur kijken. Net op het moment dat de lente wil ontspruiten, begint zo'n vrouwelijke ayatholla de prille knopjes te versluieren. Het ontluikende ”feel like the spring” moet subiet naar onder de burqa !
Mijn jaarlijkse na-winterdepressie zal, dank zij deze macha betweterin, nog wel een tijdje zijn slobbroek ophouden.

terug naar Tikkies