Tikkies, april 2002

30-04-2002
Wat doe je op een koude koninginnedag? Zorgen dat je vingers niet verkleumen. Dus handen in de zak houden. Vroeger toen er nog een echte koninginnnedag was, moest ik mijn vader helpen met de aardappels poten. Van de grote tuin achter ons huis was altijd een deel gereserveerd voor de bintjes. Uit ons huis klonken dan flarden marsmuziek. Hilversum liet op zo'n dag, nadat de oude Drees zijn zegje gedaan had, alle militaire kapellen aantreden.Turf in je ransel en wij willen soep kan ik nu, 50 jaren later, nog horen galmen. Waar in je kop zouden die noten bewaard blijven?
Pa groef de putjes en ik moest er een ontspruitende pieper in planten. Midden in het gat en de ontluikende scheut recht naar boven. Dat was heel geconcentreerd werk en dat was mijn probleem, want ik kon niet langer dan tien minuten mijn hoofd bij zo iets banaals als aardappels poten houden. Mijn gedachten dwaalden af naar die muzikanten, die nu in Soestdijk langs het bordes paradeerden. De koningin was nog een samensmedend symbool, haar partner nog niet ontmaskerd als vreemdganger.
Shit, wat zijn we toch achteruit geboerd. De bintjes zijn niet meer te vertrouwen door het landbouwvergif. De echte koningin weet niet eens meer dat ze nog bestaat. Kok lult voor de laatste keer zijn Paars opzegje voor de TV en geen hond die hem nog serieus neemt.
Waar ergens heb ik mijn oude platen met marsmuziek opgeborgen? Zo dadelijk zet ik mijn koptelefoon op, sluit mijn ogen - mieter imaginaire bintjes in een putje en laat de Marinierskapel nog een keer met Piet Hein voorbij sjouwen. Leve de dag van de aardappel!

29-04-2002
Het staat al bij voorbaat vast. Wie er ook op 15 mei als winnaar uit stemmachine te voorschijn komt, wij ”de geachte kiezers” krijgen weer een ezelsoor aangenaaid. Verkiezingen zijn, net als sport, commercie geworden. Wie het meest de aandacht trekt is van deelname verzekerd. Achter iedere democratische politicus staat een smachtende belangengroep. Voor wat hoort wat. Democratische schijn bedriegt erg. Het is waarschijnlijk wel de grootste leugen van deze tijd. De zo verheven moraal gaat alleen om de macht. Gouden bergen worden beloofd, de afgraving is omgekeerd evenredig met. Na de zegeningen van Paars, die van een redelijke verzorgingstaat een beter soort ontwikkelingsland gemaakt hebben, zal iets anders komen waarin ook weer de grootste en kwetsbaarste groep flink op zijn gat zal gaan. Alleen een kleine elitaire club zal er zijn voordeel bij spinnen.
Of ik een vooruitziende blik heb? Helemaal niet, ik heb alleen de soundmixshow gezien. Redeloze leeghoofden, radeloze politici, reddeloos publiek. Wanneer zal het gezonde verstand terugkomen?

28-04-2002
Laten we voor het gemak aannemen dat ik slechts een middelmatige intelligentie bezit. Ik was immers geen uitblinker op school en voelde me later dan ook niet geroepen voor een ingewikkelde functie. Wethouder bijvoorbeeld. Wel kan ik nuchter bepaalde dingen, die ik ooit meegemaakt heb, plaatsen. Ik begreep dus een paar jaren geleden een verlichte wethouder niet, die met stelligheid beweerde dat bij ons een diftar systeem ingevoerd moest worden. Zo'n systeem is veel te fraude gevoelig, velen zullen proberen hun kilootjes elders kwijt te raken. Dat is zo zeker als het amen in de kerk. Helaas kreeg ik gelijk en zit die slimme, intelligente wethouder met een ongewogen afvalprobleem. Het manco denken van een eigenwijze vuilweger.
Schijnbaar heeft B en W nu ingezien dat ze ergens anders lering, of inspiratie kunnen opdoen. Dat vind ik normaal, oriënteer je elders voor je met iets nieuws komt. Maar je kunt het ook overdrijven. Het zijn mooie bestemmingen in hun reisgids: Brazilië, Portugal, Marokko en Hongarije. Wie zou er niet een paar dagen willen verblijven? De werkbezoeken die zes wethouders van Sittard-Geleen-Born nog dit jaar zullen afleggen roepen op voorhand al de nodige vragen op bij de verschillende raadsfracties. Zijn de trips wel nodig? Is het geen weggegooid geld? En kunnen de bestuurders hun aandacht niet beter op de eigen regio richten?
Je moet toch wel van een erg lage intelligentie voorzien zijn als je dit als een noodzakelijk leerproces wilt verklaren. Ik houd het op gewone snoepreisjes. Zeker als ik lees dat men in Brazilië de landbouwtechniek gaat bekijken. Nee hoor, ik vermoed dat ze gewoon met de billen bloot op de foto willen. Dat kan hier niet en daar wel!

27-04-2002
Het heeft hare majesteit dus weer niet behaagd van mij een ridder te maken. Stel je voor zeg, Frants van de Bareschjop, ridder zonder paard en sabel. Zoiets als Don Quichotte. Nog erger - beetje bang voor paarden en heb met sabels al helemaal niks op. Verder eigen schuld, dikke bult. Wil niet bij die club van Oranje, heb een eigen club, zonder poespas en tralala. Vind medailles iets voor carnaval, bloemen zijn veel belevender. Hang de vlag, zoals zovele vrije Nederlanders, alleen op 5 mei uit. Onze trouwdag! Velen vlaggen ieder jaar opnieuw voor ons. Wedden dat daar zelfs volgend jaar de prins van Oranje niet tegenop kan?

26-04-2002
Ik mag die vaders wel, die iets groots voor hun kinderen doen. Daar doe je het immers voor, ik bedoel daar ben je terecht of onterecht trots op. Je kroost bedoel ik. Ze moeten het beter krijgen dan jijzelf ooit had. Je doet voor hun wat je graag had dat er indertijd voor jou gedaan was. Waar het geklets over die vaderloze maatschappij vandaan komt, weet ik dus niet. Ik zie overal vaders die huzarenstukjes voor hun trots uithalen!
Je wilt bewijzen, nietwaar? Freddy Heineken ... Welwaar! Zijn dochter is nu de rijkste vrouw ter wereld. Nog rijker dan de vrouw van onze Prins Claus. En die moest oom zeggen tegen Freddy van de paardenpis, maar daar heb ik het nou niet over. Dat was omdat die een boot had waarop die oomzegster geen claustrofobie kreeg, hep ik horen roddelen.
Enne vandaag, die vader uit Huizen. Die wilde een trouwboog voor zijn zoon in de stoep planten en boorde daartoe wat gaten in het trottoir. Een acuut drukverlies van de aardgasbel in Slochteren was daarvan het gevolg. Man dat is pas een daad! Daar kan Bernhard nog niet tegenop en dat was toch ook een knaap zeg! Die hield immers, uiteraard in zijn beste dagen, met één vinger het Julianakanaal dicht. Die vaderman mag wat mij betreft meteen vandaag een lintje krijgen. Grootgatboorder in de orde van de Gasunie! Heel iets anders dan multiple gaatjesvuller buiten het huis van Oranje.

25-04-2002
En als wij dan over een paar jaar nieuwe straaljagers kopen, waar we uiteindelijk niks mee kunnen doen, maar dit terzijde - wat doen we dan met de oude? Een advertentie in ”De Vondst” zetten? Aan de Belgen verkopen? Die zijn veel te geraffineerd, die kopen bij de Fransen, zit nog altijd een leuk vakantietje bij. Bij die zuinige Hollanders krijg je immers nog geen tank peut gratis mee.
We zullen er dus mee blijven zitten denk ik. In Europa is gewoon een gebrek aan luchtvijanden. Zou mooi in het tuintje voor het huis staan, peins ik dan. Hoeveel hebben we er? Een paar honderd? In iedere gemeente eentje ergens in een plantsoen of in een voortuintje. Als openbaar urinoir bijvoorbeeld? Wie droomt er niet van om ooit eens met een zatte kop tegen het neuswiel van een straaljager te kunnen pinkelen?
Gestoord idee, vind je? Niet zo gestoord, als voor 20 miljard nieuwe ontuigen kopen.

24-04-2002
Had ik toch gisteren eventjes de hoop dat onze vaderlandse volksvertegenwoordigers, met ingeschakelde politieke piloot, weer vaste grond onder de voeten wilden. Want, zeg zelf, wat moeten wij straks met 150 nieuwe straaljagers? Waarom 20 miljard oude guldens, aan nieuwe vliegers, uitgeven? De euro ligt mij nog niet, merk ik. Dat is een oplichtersmunt. Het klinkt zo lekker goedkoop, 8 miljard euro. Tel effe uit je afdrage aan de belastinginspecteur, bijna die 20 miljard in harde guldens.
In een land waar ze de hoofdluis, bij gebrek aan adequate zorg (= budget) niet uitgeroeid krijgen, vind de helft van de volksvertegenwoordiging dat er op termijn nieuwe hoogvliegers moeten komen. De PvdA was vandaag helemaal de koers kwijt, hun politieke horizon hing vandaag op zijn linkse kant (= tegen). Maar mekkerde roerganger Melkert, straks (na de verkiezingen) kunnen we van gedachte veranderen en toch rechts gaan hangen.
Zou die Melkert ze nog wel allemaal op een rijtje hebben, of zou hij ze al zien vliegen? High van een jointje? Ik neem geen risico met hem, ik stem beslist op iemand anders. Jan met de Rode Tomaat, lijkt mij een geschikte peer.

19-04-2002
We wonen toch wel in een onnozel land. Alles mag meestal, maar soms kan niks. Kolossaal grote dingen worden in een nog grotere doofpot gestopt, onnozele dingen worden enorm uitvergroot en zoals het een klein land betaamt, als bijzonder belangrijk afgehandeld. Als je met een stuk in de kraag iemand doodrijdt, kom je met er met paar honderd uren grasmaaien, als boetedoening, vanaf. Wat de getroffen familie allemaal daarna doormaakt is verder geen onderwerp. Het recht heeft zijn loop gehad. Punt!
Gooi je een onnozel verfbommetje op de gouden koets, als er iemand van Oranje in naar het stadhuis rijdt, heb je een enorm probleem. O belediging van leden van het koninklijk huis staat een celstraf van maximaal vier jaar.
Kan iemand mij dit uitleggen? Bij een familielid van mij werd in één jaar twéé maal ingebroken. Dat schijnt niks voor te stellen, schending van de privé integriteit. Ik geloof niet dat de politie serieus een mimuut naar de daders gespeurd heeft. Hebben belangrijkere zaken aan het hoofd! Bijvoorbeeld het voor de rechtbank gereedmaken van stukken van een verdwaasde verfgooier. Kleurrijk Nederland? Ben je gek ... een grote hielenlikkerskliek!

15-04-2002
End goed al goed. Met een stel goed ogende en orende pasfoto's en een puik proces verbaal van vermissing moet het verder een fluitje van een cent zijn om een nieuw indentiteitsbewijs te krijgen, dacht ik. Ik heb snel last van ijdele hoop, bleek weer eens rap. Een parkeerplaats! Waar vind je zo snel een parkeerplekkie? ”In de parkeergarage bij het stadhuis”, zegt U? Dacht ik ook, maar men was de eenrichtingsweg aan het bewerken. Verkeer tijdelijk afgesloten! Natuurlijk juist als ik er moet zijn. Duurde een stief half uurtje voor iets anders, geschikts gevonden was. Meteen maar voor de rest van de dag tijd ingekocht. Je moet optimistisch blijven en niet meer op een eurootje meer of minder kijken, als je in het centrum van de tweede stad van Limburg bent.
In de hal van het stadhuis kijk je dan je ogen uit. Ik dacht dat ik ergens in de kashba van een exotisch vakantieland was terechtgekomen. Mannen in lange witte jurken en gesluierde wezens die naar mijn bekrompen voorstelling voor dames moeten doorgaan. Nederlands als voertaal, alleen als uitzondering. De zegeningen van de multiculturele samenleving, snapte ik met een verslikte slik. Wel beklemmend als je er als buitengebieder plots zo indringend mee geconfronteerd wordt. Goed we kregen nog een nummertje in westers schrift. Dat had erger gekund.
Je moet dan ergens in de hal plaatsnemen, viste ik uit en vervolgens de her en der verspreid hangende displays in de gaten houden. Komt tijd, komt je beurt en ”Allah is groot” wist mijn gekeppelde buurman. Ik wierp stiekeme blikken op zijn gesluierde metgezel(lin). Verdomme, ik kon niet ontdekken of die oude bok een groen klavertje bij zich had. Hij kwam hier bijkans iedere week, maakte ik uit zijn communicatie op. Duurde soms langer dan een uurtje, troostte hij mijn nog ongewend ongeduld.
Waarom nog een dure vakantie boeken? De oriënt is dichterbij dan ik ooit geweten heb. Ik laat nooit meer op ”Maastricht Aachen Airport” in mijn kruis tasten. In ons stadhuis is voor iedereen wat wilds!

Met een origineel procesverbaal, voorzien van stempel, naam en nummers - dat is heel belangrijk - verlieten we het politiebureau. Op de auto zat zelfs geen bekeuring voor te lang parkeren. Wat zijn de normen in dit land toch vervaagd, peinsde ik. Zelfs urenlang, zonder geldig kaartje, parkeren in het hol van de leeuw schijnt te kunnen.
Mijn lief had heel andere zorgen. Ze verwachtte van mij een loodspad naar de beste fotograaf van de stad. Ze wenste geen risico's te lopen met een mindere fotograaf. Een pasfoto moet tegenwoordig recht in het gezicht. Gegoochel met foef- en afleidzijdes is niet meer toegestaan. Een pasfoto kan buitengewoon hard worden als de fotograaf niet het juiste papier gebruikt, stemde ik als interim deskundige in. En de fotograven van tegenwoordig zijn niet meer die van vroeger. Wie weet tegenwoordig nog wat een zacht strijklichtje is? Je mag al blij zijn als ze al weten wat een theelichtje is.
Helaas bij de beste fotograaf van de stad was nu een andere zaak gevestigd. De oude Math was gestopt met aftrekken, wist een voorbijgangster. Zijn klandizie was steeds dunner geworden en zodoende ... begrijpt U? Nee, en er was ook geen nieuwe. Bij V+D hing een automaat en daar kon je zelf een aftreksel maken.
Ik kreeg een benauwd visioen. Dit was het ongeluk verzoeken. Ik opperde voorzichtig de mogelijkheid om uit een oud fotoalbum gewoon een geschikte foto op maat te knippen. Mijn lief liet zich niet ompraten, de foto moest recent zijn, wist zij.
Ik heb het nooit geweten, maar weet het vanaf nu voor altijd. Wil je een goeie pasfoto, ga met je vrouw naar de V+D. Ze weet precies hoe het moet, en is dik tevreden met het resultaat. Waarschijnlijk omdat er niemand is die de schuld kan krijgen.

12-04-2002
Gisteren was een moeilijke dag. Mijn lief was haar indentiteitsbewijs kwijt geraakt. Zonder dat kaartje heb je een moeilijke toekomst dus is het verstandig om zo snel mogelijk een nieuwe te bezorgen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, uiteraard weer makkelijk achteraf gepraat.
Om 9 uur in den ochtend verlieten wij onze woning om officieel bij de sterke arm van vermissing aangifte te doen. Dan moet je wel eerst een parkeerplaatsje vinden. Dat was om half tien gefikst. Ik dacht dat eigenlijk niks meer scheef kon gaan. Mooi mis, de DELL op het politieburo lag er uit, vermelde een vriendelijk dame. Of we maar alvast plaats wilden nemen.
Om 10 uur meldde zich iemand in een blauw uniform, die waarschijnlijk niet schrijven kan, met een formuliertje en het vriendelijke verzoek dit in te vullen. Mijn lief had haar leesbrilletje vergeten, dus kon ook niet schrijven. Ik schrijf graag, kan heel goed en snel schrijven en vertelde dus die mijnheer dat hij op het ingevulde formulier kon wachten. Die blauwe mijnheer wilde niet wachten en zei dat hij terugkwam. Ik zei niks, maar dacht wel wat.
Om half elf kwam die mijnheer informeren of het formulier helemaal ingevuld was. Ik meldde dat ik nu een nieuw parkeerkaartje moest kopen en informeerde hoeveel tijd ik bijkopen moest. Die mijnheer kon dat niet zeggen, hing er van af of ik veel fouten geschreven had. Ik vertelde die mijnheer dat ik al 40 jaren de naam van mijn vrouw foutloos schrijven kon. Die mijnheer zei dat hij er bovendien een procesverbaalnummer op moest zetten en ook nog kopiëren. Ik vroeg voorzichtig of dat misschien een geheim procesverbaalnummer was. De mijnheer werd nu toch agent en waarschuwde mij dat ik op mijn toonzetting moest letten. Ik bood twee keer excuus aan, maar dacht weer wat anders.
Hij werd nu wel heel ijverig, begon in en uit de kamer te draven, we hoorden hem achter een wand kopiëer bevelen geven en toen ... was zijn stempel zoek. Dat schijnt ook heel erg te zijn, nog erger dan een weigerachtige Dell. Die kon hij kortsluiten via een formulier meldde hij, maar zijn stempel was uniek. Als dat niet gevonden werd ... Enfin hij zocht nog een keertje zijn buro af en besloot toen het stempel van een collega te lenen. De man was in een vroeger leven beslist iets bij het elektrisch geweest, want hij zou het nu via dat geleend stempel kortsluiten. Zuiver en alleen om zijn goede wil te tonen. De politie is immers je steun en toeverlaat in alle moeilijke zaken, kwekte hij vrolijk. Jemig, als hij eens wist hoe hoog intussen, door zijn verlaatschap, mijn bloeddruk was opgelopen.


11-04-2002
Dat honden slim zijn en dat je ze van alles, uiteraard tegen beloning, kunt leren weet iedereen. Honden verschillen niet zo veel van mensen. Ik wist niet dat wilde eenden in het leertraject ook op honden lijken. Een paar jaren geleden is het begonnen. Op een goede avond een hoop kabaal op het platte dak van de garage. Daar staat bijna altijd water op. Alleen bij een langdurige regenstop valt het helemaal draag. Een koppel wilde eenden nam uitgebreid en luidruchtig een bad. Onze boxer ging in no time helemaal over de rooie. Luid bulderend en tegen de muur springend probeerde hij de ongenode badgasten weg te bluffen. Hij is overal de baas denktie en dus ook op het dak, dachtie. De gasten bleven cool, trokken zich niks van hem aan en douchten op hun gemak af.
De buurvrouw vond het een vertederende aanblik en gooide meteen een halve bakkerswinkel op haar garagedak. Kwik en Kwak gingen na het bad uitgebreid bij haar op het avondeten. Eenden praten veel onder het eten, viel me op. Verder zijn ze behoorlijk onbeschoft want ze poepen ook nog op tafel. Dit terzijde, maar ik moest het effu kwijt. Het eetgedrag van een etende hond is gelukkig veel gecultiveerder. Die smakt hooguit en dat doet hij languit uit belevende beleefdheid om te laten merken hoe lekker hij het vindt.
De boulemistische avondeendjes gaan nu al een paar jaren hun gang. In de winter zie je het echtpaar niet, maar zodra de bladeren aan de bomen verschijnen, komen zij weer op de scharrel. Het is een prachtig gezicht en ik hoop dat de jongens het nog lang bij ons volhouden. Als zij wegblijven vrees ik dat de bakker zijn knecht moet ontslaan.

10-04-2002
Het sjoenste stjukske Nederland is in rep en roer. Een stammenoorlog staat op het punt van uitbreken. Onbegrijpelijk voor mensen die nooit naar het voetballen gaan kijken. Want drie Limburgse voetbalclubs willen, of moeten beter gezegd, gaan samenwerken. En dat is ondenkbaar, want het betekent gezichtsverlies. Maastricht, Kerkrade en Sittard passen niet in een stadion. Liever geen Limburgs topvoetbal meer, dan kijken bij de vermaledijde buurman. Inderdaad Nederland op zijn smalst.
Toch zijn tientallen miljoenen oude guldens verjoebeld (verknald) met navelstaren. Bobo's wilden hun erebaantje niet opgeven. Supporters weigerden hun verstand te gebruiken. De FC Limburg kwam nooit van de grond. Grote ondernemingen weigerden vervolgens royale sponsoring van snipperploegen. DSM gaf voor het fatsoen aan iedereen een schijntje. Niemand kon er een potje mee breken.
Als een komeet is nu plots Sabic aan het voetbalspant verschenen. De Arabieren hebben niet alleen een stuk van DSM gekocht maar willen waarschijnlijk ook op de publicitaire tour. Willen naamsbekendheid en hebben daarvoor een grote, sterke voetbalploeg nodig. Denken ze, denk ik.
”Ein gefundenes Fressen”, zeggen dan onze wijze oosterburen. ”Aan me nooit niet”, zeggen mijn heetkoppige streekgenoten.
”Sabic save the the brains”, hoop ik.

09-04-2002
Heb je wel eens een zolder opgeruimd? Plots zit je met een leerboekje ”Materialenkennis 1956” in je vingers. Je beleeft het hoogovenproces opnieuw. De Bessemmerpeer. De bereiding van koper en porcelein. Wie interesseert dat nu nog? Wie begrijpt nog waar je het over hebt? Ik was effe 45 jaren terug in de tijd. Ik zag weer onze leraar natuurkunde. We gingen water koken. De kringloop en de aggregatietoestanden van water. Spannend was dat toen, je wist wat er ging gebeuren maar je wist nog niet hoe het benoemd werd.
Van het zolder opruimen is dus niet veel terecht gekomen. Ik raakte verloren in mijn geschiedenis. Ik herinnerde mij hoe wij die arme natuurkundeman gepest hebben. Hij kon niet tegen brommen, wij waren dus meesters in brommen. Wij bromden het hele lesuur en deden heel onschuldig. Steeds iemand in een andere hoek van de klas. Hij sloeg als een razande op hol om bij de directeur het bewijs te leveren dat hij de brommer op heterdaad betrapt had. Ik schaam me nu diep, we waren onmenselijke kwelgeesten. Sorry, mijnheer Maas. Ik hoop dat U mijn welgemeende excuses 45 jaren na datum nog accepteert.
Ik ken Uw favoriete straf, dictee 10, nog uit het hoofd. Ik kan het zo oppennen als U dat wilt.

08-04-2002
Welwaar! Wat neem je mee als je gaat verhuizen en wat gooi je weg? Voorwaar ik zeg U, geen makkelijke beslissingen. Er zijn zovele dingen die de moeite van het bewaren waard waren, zijn die nu plots waardeloos? Wat bestempel ik tot prul en wat tot waardevol? Als praktische jongen heb ik een groot probleem, alles is nog wel ergens bruikbaar voor. Het mogelijk hergebruik principe levert in dit geval geen vooruitgang op. Van alles wat ik nog noodzakelijk acht, gaat maar een ding mee besluit ik. Geen ark van Noë nu. Twee aanhangwagentjes, nu overcompleet, afval naar de milieuhaven levert deze inval op.
Geen metaalbewerken meer op de nieuwe stek, is het volgende criterium. Mijn ijzertijd wordt bij deze afgesloten. Een ritje milieupark, deze keer gratis storten. Bovendien vloeit uit deze beslissing voort dat ik alle metaalconserveringstoestanden ook meteen kan opdoeken. Alle spuitbussen met tectyl, ontvetters, invetters, kruipolie, menie, ijzerglimmer, polijstpasta's, inhibitor, staalborstels en schuurpapier kunnen subiet met groot verlof. Een wasmand vol chemie op de achterbank. Op het einde van de dag zijn warempel al kale plekken in Frenchies voormalige blackshop te bespeuren.
Tot mijn ontzetting constateer ik de volgende dag dat de vrijgekomen plek is ingenomen door troep (neem me niet kwalijk) van mijn lief. Dit is weer eens een typisch voorbeeld van omgekeerde emancipatie. Ik zal mijn schatten weggooien en zij pikt als de gewoonste zaak van de wereld de vrijgekomen ruimte met te verhuizen prullaria in.
Voorlopige voorzichtige troost. Wij mannen zijn altijd in onze tijd vooruit. Wij kunnen makkelijk dumpen. Wij zijn veel minder emotioneel gebonden. Wij zijn ideale afdankers. Nietwaar?

07-04-2002
Een mens, dus ook ik, is bovenal maar een raar wezen. Plots, zijn jarenlang gekoesterde gewoontes en rituelen volslagen overbodig en uitgewerkt. Plots, is alleen het pas nog zo vermaledijde nieuwe dat trekt. Meer dan 30 jaren hebben we hier gewoond. Om de zoveel tijd was ik bezig met verbouwen, met uitbreiden, met prakkizeren. De laatste jaren met de tuin. Drie jaren achter elkaar ging de tuin op, over en onder de schop. Bielzen en vijver verdwenen, gebroken granieten split kwam ervoor in de plaats. Coniferen werden uitgerukt. Rozen bezetten de geplande leemtes. De bilogische werking van koeienstront werd opgehemeld en de reuk uit eigenwijze wetenschap verdragen. Onze boxer kon zijn vreugde niet op en geurde, de lange hete zomer indringend, naar de gedroogde stoelgang van ene Clara. En hoe kon een ongeletterde roos van stinkende koeienstront een bedwelmende odeur maken overpeinsde een ex chemicus, op zwoele zomeravonden bij de zoveelste fles wijn, beneveld.
Nu is de zomerreactie nog niet aangeslagen. De potten staan nog stram in het winter gelid. 's Avonds water gieten geeft weinig voldoening. Water uit de regenton pompen, het avondlijke hoogtepunt tijdens de vorige zomer, is nu zonder beleving. Regenwater is maar gewoon water. De kathalisator rosé, is zonder karakter, kan het euforistische ”God in Frankrijk gevoel”, nog niet initieren.
Want de schop is hier definitief uit de grond. We gaan verhuizen!

06-04-2002
Limburgers zijn ook maar gewone mensen met leuke en minder leuke eigenschappen. Goed ontwikkeld in het minder goede is bv. dat een Limburger zich snel beter voelt dan iemand van elders. Het ”Wie schoeën oes Limburg is” krijgt hij immers al vanaf zijn kindsheid voorgezongen en leergierig als hij is weet hij al vroeg dat hij een bijzonder goed exemplaar is. Hij zal dan ook niet meteen staan te trappelen om met anderen samen te werken. Liever zelf eerst eens proberen de dirigent te spelen. In het verleden waren er zodoende veel van dezelfde verenigingen in hetzelfde dorp. Bijna alles was dubbel en concurrerend. Vaak zelfs met uitzonderlijke prestaties, want de Limburger kan prima met zijn talenten woekeren.
Helaas in het hedendaagse voetbal is erg goed willen alleen voldoende voor minder goed voetbal. Een tiental jaren geleden toen de FC Limburg voor het oprichten lag, wilden de Limbo Boboos niet. Die van Maastricht wilden niet met die van Kerkrade of Sittard samenwerken en die wilden het op hun beurt trouwens ook niet. Voor tientallen miljoenen euro's werden solo nieuwe stadions gebouwd. Miljoenen steun werd losgebedeld bij de plaatselijke overheden. Voetbal scheen, en schijnt soms, iets met de Limburgse cultuur te maken te hebben. Men moet het hebben, maar als men het heeft telt het amper. Voetbalstadions gaan dezelfde weg als de vele kerken. Na veel pracht en praal staan ze leeg en worden uiteindelijk afgebroken. Pastoors en boboos spreken het volk niet aan, maar jagen hen door hun eigengereid gedrag per saldo de kerk cq. het stadion uit.
Fortuna verkoopt dus binnenkort (noodgedwongen) haar stadion. Het grootser sprookje heeft amper drie jaren gespookt. Wat de nieuwe eigenaar ermee denkt te verdienen weet niemand. Ik heb alvast een paar tips. Misschien kan het jaarlijkse OLS er wel plaatsvinden ... en de Sint-Joepmarkt ... en de Sint-Rosakermis ... en de wekelijkse markt ... en een gewoon potje voetbal dat om niks gaat en waarvoor je ook geen bobo nodig hebt.

05-04-2002
De Amerikaanse belastingdienst heeft vanaf deze week overgewicht tot ziekte bestempeld. De kosten om af te vallen, zijn daarmee medisch en dus aftrekbaar geworden. Nederland, het gidsland bij uitstek, loopt achter. In de Lage Landen geldt dik zijn (voorlopig) nog als teken van welvaart. Hoe kan het ook anders, het is ons met de paplepel ingegoten. Heb je wel eens ooit moeders gehoord die hun spruiten showen. ”Wat een lekkere, dikke moppie!” Nooit hoor je: ”Wat gezond mager, dat kleintje van jou!”
Loop eens door de stad. Nog nooit waren er zoveel dames cq. heren die hun gangmakers niet langs elkaar krijgen. Tegenwoordig zie je benen over elkaar heen schuren, tijdens het schrijden. Voorwaar ik zeg U, geen verheven aanblik. Of de vette bierpensen van mijn soortgenoten. Je vraagt je af hoe ze hun jongeheer nog bij een oorlel vatten. Lijkt mij vaak de ongewisse greep in een donkere grabbelton.
Rare wereld waarin we leven. Aan de ene kant ervan verhongeren de mensen en aan de andere kant eten ze zich dood. Wie kan dat rationeel uitleggen? Wie gaat aan een uitgeteerde Afrikaan uitleggen dat hij zijn, westers calorieën beperkt, diëet van de belasting kan aftrekken? Het zou toch veel simpeler kunnen. Hef belasting op calorierijk voedsel en stuur die, in plaats van ontwikkelingshulp, aan onze hongerende medemens. Wij zouden er allemaal iets gezonds aan over houden.

04-04-2002
Tot aan de negentiger jaren was het werk een uitdaging, maar ook een eer om op de tenen te lopen. Toen kwam er de klad in. DSM moest persé naar de beurs. Het zou voor niemand gevolgen hebben. Iedereen zou er op vooruitgaan. Forget it effe. De ene reorganisatie volgde na de andere, wel of niet gemotiveerd. Duizenden collega's verloren net als in de zestiger jaren, tijdens de mijnsluitingen, hun gekoesterde binding met het bedrijf. Toen was ook de kreet geen mijnsluitingen zonder plaatsvervangend werk. De wrange werkelijkeheid was heel anders. Een hele regio werd voor tientallen jaren lang diep in de ellende gedrukt. Opnieuw werden velen nu ook weer als moderne lijfeigenen bij een andere baas ondergebracht, die vaak aanzienlijk minder betaalde.
Een ding dat ik DSM verwijt is dat je ze vooraf moeilijk op liegen kunt betrappen, maar dat je achteraf wel erg vaak vaststelt dat ze weer eens niet de waarheid gesproken hebben. Unlimited DSM heeft een nare bijsmaak. Hun zoet is kunstmatig, de door de werkbijen vergaarde honing gaat naar de aandeelhouders.
In de regio verspreid liggen kolossale milieuvervuilingen, veroorzaakt door de Staatsmijnen of DSM. Zal DSM zijn verantwoording nemen en deze opruimen voordat ze definitief vertrekt? Want dat ze op termijn definitief vertrekt, dat is zeker. DSM verkoopt zijn petrochemische fabrieken aan het Saudische bedrijf Saudi Basic Industries Corporation (Sabic), is vandaag bekend gemaakt. De kunstmestpoot zal weldra volgen ...
Want dan hier in de toekomst overblijft en nog eeuwig aan DSM herinnert, zijn puinbergen en gifdeponieën. Unlimited!

03-04-2002
Ik nam dus enige jaren later, heel hoopvol gestemd, deel aan al die grootsheid. Eigenlijk kreeg ik de mijnwerkersziekte, deel uitmaken van een miskende eliteclub, kolenhouwers. De strijders aan het kolenfront. Met ratelende afbouwhamers de ”Zwarte Frens” van zijn miljoenen jaren oude, zwarte goud beroven. Vaak een gevecht op leven en dood. Het enige dat telde waren het aantal wagens per man.
Een oudere kompel, bracht me al snel aan het twijfelen over de juistheid van mijn keus. Hij had het vaak over de osjesclub. Mijnwerkers die zich lieten manipuleren, die hun nuchter verstand op de achtergrond hielden. Fijntjes wees hij me op opzichters die ons onmenselijk opjoegen en zelf bij het einde van de dienst alleen maar de kont van hun sneeuwwit pak, zwart hadden. Ik probeerde op mijn manier in discussie te komen met de leiding, vragen of ze wel beseften wat ze deden. Ik werd afgeserveerd als communist, onruststoker.
Na drie moeilijke jaren bedankte ik voor de eer. Ik ging mijn dienstplicht vervullen. Twee jaren lang eigenlijk nogmaals hetzelfde verhaal. Anderen wisten het beter dan ik, maar ik wist dat ik gelijk had en dat zij ook alleen maar macht in een bepaald systeem hadden. Van alle systemen is bekend dat ze periodiek zijn. Men begreep mij niet, ik raaskalde vond men.
Daarna kwam ik bij DSM Research terecht. Als een onbeschreven vel blank papier midden tussen wetenschappers. Uren, dagen, weken, maanden luisterde ik naar hun betogen. Nachten lag ik wakker en probeerde in mijn geest te begrijpen wat zich afspeelde als je een vat vacuum zoog. Hoe je uiteindelijk de laatste luchtmoleculen kon tellen en alsnog te pakken kon krijgen. Morgen zou ik Bram vragen, wat preccies de invloed van al die kwiksloten was. En de piekpikker, hoe moest ik de piekpikker instellen om alleen de etheenpiek te vangen en de propeenpiek te negeren. En waarom en hoe en wanneer ... ? Tien ... twintig ... dertig fantastische jaren volgden.
Morgen verder.

02-04-2002
Dit jaar wordt het eeuwfeest van DSM, de voormalige NV. Nederlandse Staatsmijnen, gevierd. Meer dan 40 jaren stond ik er ook op de loonlijst. Eerst bij de kolenboer, naderhand bij de kunststoffenboer. Eerst diep onder de indruk, met een kinderlijk respect, later met een volwassen afkeer. Het kan verkeren.
Vijftig jaren geleden ging ik met een trotse vader naar het 50-jarig jubileumfeest. Zoals alle mijnwerkers was hij ook trots op zijn bedrijf. Het straalde onverzettelijke mannelijkheid uit. Gemiddeld per maand twee dodelijke slachtoffers, aan het kolenfront. Ernstige ongelukken waren aan de orde van de dag. De hoogste prijs voor vast werk en hoog loon, was billijk. Voor doetjes was geen plek. Alleen de aller sterksten hielden zich vloekend staande, ontdekte ik een tiental jaren later.
Trots liet mijn oude heer de grootse werken van zijn baas zien. Verlichte kiepwagentjes zweefden 's avonds over de steenbergen. Immens grote waterfonteinen spoten regenbogen in de lucht van het Brunapark in Brunssum. Een grote kabelbaan, die hoog over een stuk heide een bos en een vijver voerde, was aangelegd. Een echt circus met wilde beesten en clowns, dat gratis bezocht kon worden. Knallend vuurwerk besloot iedere feestavond. Bij de Staatsmijnen was groots de enige maat. Nergens verdiende je een betere boterham. Als je hier opzichter werd ... beïnvloedde mijn vader hoopvol in mijn toekomst. Ik besloot deel te hebben aan al die grootsheid en opzichter te worden.
Een paar maanden later verongelukte mijn vader dodelijk op de mijn. Ik zou opzichter worden, ik had het hem beloofd.
(morgen verder)

01-04-2002
Rare dag gisteren. Ik was van slag, liep achter, tikte niet lekker.
Heb ik altijd als er aan de tijd geklooid wordt. Ik zeg met opzet ”de tijd” want de klok wordt niet vooruit gezet in mijn beleving. Nee, de vaste afspraak over de tijd wordt effe onwijs veranderd. Een hele hoop flauwe kul die je dan een paar dagen ongevraagd bijgetikt krijgt.
Alle klokken in huis zoeken en opnieuw tunen. Van sommige tijdsdingen moet eerst de set-up bestudeerd worden. Hoe zet je een k-watch, die op een miljoen jaren één seconde afwijkt, één uur vooruit?
Wat een tijdelijke onzin, mopper ik standaard twee keren per jaar. En waarom doe ik aan die gekte mee? Waarom laat ik niet de zomertijd als - de tijd - en sla de wintertijd over? En waarom moet de klok op mijn hok dezelfde tijd aanwijzen als die op mijn Dell?
Overal in de wereld is het een andere tijd dan bij ons en daar kan iedereen goed mee leven. Bijna niet voor te stellen, maar de Amerikanen op de Awacs-basis hier vlakbij, liggen nog op een oor als ik, 's morgens met een onwillige boxer aan de lijn, door de omgeving zeul. Hij past zich nog veel moeilijker aan eenzijdige afspraken aan, dan ik.
Eigenlijk weet ik al lang het antwoord. Omdat ik een keurige man van de klok ben. Ik ben zelden ergens te laat gekomen! Dan was het de overmacht over mijn onmacht. Zou dat een verdienste zijn? Een tikkie waard? Of ben ik een schijthuis dat nooit te laat durft te verschijnen?
Waarom anders zet ik mijn horloge (dat maar één seconde op één miljoen jaren afwijkt) tien minuten vooruit?

terug naar Tikkies