Tikkies, juli 2002

23-07-2002
Lucky, onze boxer, is van gegoede aristocratische afkomst. In zijn achternaam staat - van -.
Hij heeft dat ook altijd willen weten. Niet dat hij verwaand of drammerig is. Nee, hij is op een beschaafde manier dominant. Hij doet geduldig en niet gehaast wat hij wil, of laat - ook ongehaast - wat hij niet wil.
Als 's morgens het zonnetje over de garage heen gluurt, gaat hij in de eerste stralen staan en verwacht dat wij hem dan daar zijn vloerkleedje neerleggen. Als dat niet snel gebeurt doet hij met een paar beleefde diepe zuchten ons ochtendgeheugen aan de maat brengen.
Als hij een half uurtje daarna bijkans een zonnesteek heeft opgelopen moet een oude lap vloerbedekking in de garage gereed liggen. Het komisch drama, bijna zonnesteek naar koele donkere garage, herhaalt zich vervolgens over de rest van de dag. Wordt slechts onderbroken door een stevige ravitaillering en plas cq. hoop in den vreemde.
Slapen doet hij vanaf kindsbeen in de muurkast op mijn computerkamer, onder een paar overmaatse pakken van Nol Hendriks (die van Roda), die hij al sfeermakers boven zijn eierkop prefereert.
Gegeven het feit van een aanstaaande zenuwslopende schoonmaak heb ik zijn Augiusbedstee vooruit uitgemest. De pakken in een zak gestopt, de muren ontvet en opnieuw gelatexd. Het oogde weer schoon en rook zelfs weer fris.
Heb je wel eens de zweetvoeten van een boxer genoten? Hij heeft er vier !
Het probleem ontstond bij het slapen gaan.
Hij gaat nooit samen met ons naar boven. Bliift altijd beneden hangen tot wij boven het licht uitdoen. In het donker stommelt hij dan de trap op en draait een tijdje links en rechts om op zijn sponde voor hij zich zuchten neerploft.
Die kast was dus nu dicht. Mijn lief had een schone deken voor de deur gelegd, hij zou daar beslist als een roos op pitten, wist zij zeker.
Snuivend, zuchtend, stil klagend stond hij naast mijn bed.
Ik hield me slapend. Immiteerde een snurkje.
Hij legde een grote zweetvoet op mijn gezicht.
Ik legde die naast me neer.
Hij probeerde in mijn oor te likken.
Ik zei "Foei"
Ik zei daarna nog minstens vijftig keren "Foei" en legde evenzoveel malen zijn poot opzij.
Ik ben beneden op de bank gaan slapen.
Hij slaapt nu op mijn plek.
Ik zal mijn plaats in de bedhierarchie niet langer verdedigen, vrouwen en boxers ... je kunt er geen "nee" tegen volhouden.

21-07-2002
De hondsdagen waren ooit in mijn (goede) tijden, de dagen van de mannen. Dan liep de Tour de France. Dan viel Wim van Est in een ravijn. Dan duelleerde Jan Nolten met Fausto Coppi op de Puy de Dôme. Later reed ik 1000 km aan één stuk in een gammele kar, op weg naar een dorre wei ergens aan de blauwe Mediterranee. Dan rookte ik twee pakjes Gitanes per dag, was gestopt met scheren en slempte liters du vin als een landgenoot de etappe won of gewoon niet won.
Het waren de tijden dat je de strijd pas beleefde als je 's anderendaags de krant las. Liefst de Telegraaf, voor de advertenties! Je wist alleen, van de radio, wie gisteren gewonnen had. Het fijne van de afloop kon je dan op je gemak spellen, gecensureerd lezen - wat aangenaam is! Ik las twee keer hoe Tarzan van Breenen een Italiaan zijn fietspompje tussen de spaken geduwd had tijdens een afdaling, die Woutje Wagtmans moest winnen. De hondsdagen waren gemaakt voor de echte mannen. Ik behoorde daarbij, want ik voelde me als man één met hen!
Moet je nu mee aankomen! Uren hang ik solo aan mijn TV. Zie hoe twee renners mekaar de vliegen afvangen en moet dom commentaar aanhoren. Zie hoe een calculerende Amerikaan die arme Jaja tot martelaar brengt. Ik lijd met de Fransen, voel me misleid - dus één met hen.
Als treurige ravijn in de hedendaagse hondsdagen wordt Pim uit zijn graf gehesen en zijn koude stenen Rolls naar zijn laatste rustplaats gevlogen. Ik voel me niet een met hem, we zaten niet op dezelfde golflengte. Pim had andere vrienden. Vanessa bijvoorbeeld. Zij zou gisteren een laatste stukje voor hem zingen. Een lastpost ten afscheid. Maarre ... Connie, met de grote boobies, had dubbele longontsteking, ontdekte ze. Ze hadden te lang in de etalage gelegen en stemden niet meer.
Zou daar een viefe Italiaan wakker van gelegen hebben? Ik denk van niet. Hedendaagse Italianen zijn goed voorzien met eigen mama Mia's. Feit blijft dat ik in de tegenwoordige hondsdagen geen kater meer kan krijgen. Er staat gewoon te weinig emotie in de krant ... tenminste als je geen aandelen bezit.

20-07-2002
Ergens in de wereld is er een klein landje. Holland heette het vroeger. Tegenwoordig heet het vaak anders, het wisselt soms van partner of keus en noemt en roemt zich dan naar gerief. Nee gekkie, het doet niet aan echte partnerruil. Doet hooguit als of. Dat oud Hollandse landje bruist van energie en drift. Bijna iedereen probeert het beste voor zich zelf binnen te slepen. Na ons, de rest! De rest dat zijn de simpelen, de dommeriken, de niet doordenkers. De wel doordenkers zijn dan natuurlijk de slimmeriken. Als je het een hebt, is het ander er natuurlijk ook, nietwaar? Welwaar!
Niet de baas, maar wel de bazin van dat landje is één koningin. Ik ga dat nu niet, op de late avond, nog precies uitleggen. Als je dat niet meteen snapt ben je een gewone dommerik. Daar is verder niks mis mee, want als jij er niet was, stelde die koningin niks voor. En die stelt wel veel voor, die is behoorlijk erg slim want ze is een van de rijkste vrouwen van de wereld. Simpel dus, nietwaar? Juist ! Welwaar.
Die slimme koningin heeft een simpel optrekje in Italië, Porto Ercole genaamd. Nou heeft die koningin ook nog toevallig een zus, die met bomen praat. Dat is kras, zul je zeggen. Vind ik ook, heel knap. Maar goed, ik weet dat er andere mensen zijn, die anders zijn dan ik. Ik ben twijfelend hardhorend. Waarschijnlijk om die zus een pleziertje te doen, ik weet het niet - ik braintwijfel maar wat, heeft die koningin een olijfboomgaard aangelegd in haar Porto. Ook niks mis mee, maarre ze heeft dat gedaan met Europese steun. Die steun is eigenlijk bedoelt voor kleine Europese boeren. Jemig, de pemig, zeg. Dit is knap!
Dat is nou zo mooi aan dat kneuterlandje. Een slimme koningin die, als het om schrapen gaat, toch heel dom is. Het zal wel een familietrekje zijn, denk ik. Had haar ouwe heer ook ooit niet zo iets in de Lockeedknip ... ?

18-07-2002
"Partir, c'est mourir un peu" zeggen de Fransen. Ik, we, gaan verhuizen. Na 37 jaren een ander stekkie zoeken. Ik, we, gaan graag. "Domleijn," ons nieuwe thuis is een droomkasteel. Nooit gedacht, toch gevonden en nog belangrijker, ook verworven.
Liep vanmorgen met Luck, mijn boxer, langs het vertrouwde oude Pieterpad. Toen drong het plots tot me door. "Dit is de laatse keer dat je de aardappelvelden hier paars en wit ziet bloeien. Dit is de eerste en meteen de laatste keer dat je de korenwolven ziet uitzetten."
"Ieder voordeel, hep sijn nadeel" zei ooit vriend Cruijf. Vanmorgen voelde ik wat hij bedoelde. Vanavond was ik op onze nieuwe stek. Een tuin als een vijf sterren camping met een vijver zo groot als een kleine roeivijver. Karpers groter dan een halve meter. Mag ik opscheppen? Nee, ik ben geen opschepper. Ik ben blij. Ik ben zo blij als iemand die zijn eerste huis gekocht heeft.
Mag ik? Mijn, onze dochter met haar man en kind heeft het andere aanliggende gekocht. Kun je meer wensen ?
Nee! Dus, partir c'est la vie aussi !

16-07-2002
In een klein land, zoals het onze, heb je natuurlijk maar weinig kansen om echt groot te zijn. Kijk maar naar de sport, op een paar uitglijders na in het schaatsen, is het pauvre (peumes) in tennis, fietsrennen en voetbal. Het enige waar we echt goed in zijn, is het beter weten. Luister maar eens naar de commentatoren. De beste sportlui staan niet langs de lijn, maar slijmen onder invloed van ... aan de microfoon. Het betreffende spreekwoord kan dus aan de tijd aangepast worden.
Hier in Sittard hebben we ook niks meer te lachen. Ons (niet mijn) Fortuna is gedegradeerd en bankroet. Ze hebben zelfs geen nagel meer over om aan hun kale kont te krabben. Het is nog erger, ze leven van de bedel. Overal zijn spontaan acties opgestart en worden Staatsloten naar de club gestuurd. Wanhoop doet geloven in een competievervolg? Of, met andere woorden kan de emotie niet zonder de nodige uitlaat naar overlast?
De gemeente zou het stadion moeten kopen, hopen en gillen dus de supporters! "Er gaan meer mensen naar de kerk dan naar het voetballen," zegt onze bisschop. Moet de gemeente dan ook maar meteen alle leegstaande kerken opkopen, vraag ik me af? Maar wat beginnen ze met al die bouwsels?
Nou, in het stadion zou je misschien iets voor de allochtone jeugd kunnen organiseren. Scooterraces met gestolen karretjes bijvoorbeeld. Dat kost niet veel en je houdt ze van de straat. De opgekochte kerken zou je met wat Oosterse steun mooi tot een paar moskeeën kunnen vertimmeren. Door een paar Imans, op vrijwilligersbasis natuurlijk, kun je mooi die knapen wat van hun eigen Vaderlandsche Geschiedenis bijbrengen. Hoe ze bijvoorbeeld met succes de kruisvaders bestreden hebben ...

14-07-2002
Wijze woorden van een ouderwetse vader, zouden geweest kunnen zijn:
- Weet ik niet, vraag dat maar aan je moeder.
- Doe wat je moeder je zegt!
- Als je zo doorgaat, komt er niks van jou terecht.
- Hou op met zaniken, dat doen mannen niet.
- Als je ooit, zo oud bent als ik.
- Niet, zo lang je je voeten bij mij onder de tafel stopt.
- Tegen de vriend van je dochter: "Wat doe je voor de kost?"
- Tegen de vriendin van je zoon: "Wat doet je vader?"
- Waar zijn mijn autosleutels?
- Stel je niet zo onnozel aan.
- Morgen maaien we het gras.
- En nu is het afgelopen!

13-07-2002
Bisschop Frans Wiertz, normaal een teruggetrokken bescheiden man, haalt de laatste tijd vaak de publiciteit. Hij bedoelt het beslist goed, pakt het onhandig aan; vind ik. Ik vind wel meer en wil beslist niet zeggen dat ik het daarom beter weet. Maarre ... ik ben ook in de geest van zijn club opgevoed, weet dus ook hoe daar de hazen huppelen. Die maken soms rare haakse sprongen, weet ik.
Maar, Frans meent het goed, heel goed, overdrijft vind ik. Hij noemt zich nu zelfs vader! Ik dacht dat priesters in celibaat leefden, vandaar mijn on-snap! Ik vind vaders, die geen vaders zijn, hachelijk. Veel priesters noemden zich vader om zich dan meteen als een slechte vader te gedragen.
Vader ben je voor het leven, zegt Frans. Ik vind dus van niet. Vader ben je voor een bepaalde tijd en dan word je opa. Opa zijn is vader af. Je vadert dan niet meer maar opaat. Dat is heel leuk en dankbaar werk. Je kunt dan je kroost de spiegel van hun eigen jeugd voorhouden. Ze laten beseffen dat je zelf ook maar een feilbaar mens was en nog bent. Vanaf dat punt kun je gaan samenwerken en soms zelfs gaan samenleven.
Dat zal het eeuwige probleem in de kerk zijn. Zolang als Rome wauwelt dat het celibaat een must is en Frans in de lijn nabidt dat de onafhankelijkheid in deze tijd een collectieve puberteit is, vergooit hij zijn recht op een echt vaderschap.
Bij een echte vader hoort een echte moeder! Dat is altijd een vrouw, nooit een vent in een jurk, die zijn handen niet van de kleintjes kan afhouden!

12-07-2002
Voor je het 's morgens de krant gelezen hebt, staan je tenen al krom in de slippers. Modernisering van de zorg wordt een chaos! Dit is eigenlijk geen nieuw nieuws. Het enige dat in Nederland echt goed geregeld wordt, is ultieme chaos. Op de grafsteen van Pim beitelt een leesblinde steenhouwer nog in plaats van noch. Straks wordt dat weer uitgelegd als dat Pim er nog is. En dat is niet waar! Welwaar, Pim noch zijn geest is nog in zijn graf.
En Nederland krijgt een vliegend rampenteam. 150 Man (geen vrouwen?) moeten binnen een uur in het vliegtuig zitten naar een rampenbestemming tot 5000 km hier vandaan. Jemig de pemig, dat in een land waar wachtlijsten met wachttijden tot één jaar geen uitzondering zijn. Hoe krijgen ze het verzonnen?
Nog een hele goeie. Hoe breder de file, hoe eerder je thuis bent! Dus met andere woorden, als je de file maar breed genoeg maakt is er geen file meer. Moet je ergens vlug naar toe, kijk je op internet waar je de breedste file aantreft. Als dat geen giller wordt, heet ik daarna Jan Peter van Fileende.
Over bolletjeslikkers zijn ook weer de meningen veranderd. Moeten nu niet meer opgesloten worden maar gewoon weggestuurd. Snap ik niet dat moeilijk gedoe. Het zijn dappere jongens, die levensgevaarlijke troep durven te slikken. Maak daar dan dankbaar gebruik van en gebruik ze als medisch proefkonijn. Zouden we duizenden muizen, ratten, konijnen, honden en apen een ellendige dood kunnen besparen. We zijn immers een beschaafd land?
Wedden dat ze dan niet meer komen!

11-07-2002
Naast ons zijn nog kleintjes. Een jongetje van 8 en een meisje van 6. Het meisje schijnt erg lief te zijn. Ik hoor haar moeder nooit mopperen op haar. Met Mike is dat een ander verhaal, de comunicatie van zijn moeder met hem ken ik inmiddels van buiten. Een dwarsopname.
- Je eten wordt koud!
- Wat zie je er weer uit!
- Ik tel tot drie ...
- Het wordt tijd dat de school weer begint.
- Jongetjes die willen, krijgen ze voor de billen!
- Ga, niet in de zon. Kom uit de regen. Maak dat je wegkomt...
- Er wordt gegeten wat op tafel komt.
- Zit recht, zit stil, beweeg es wat.
- Nu is de maat vol!
- Ik vertel het je vader.
- Luister eens een keer, als ik iets zeg!
- Praat niet met volle mond.
- Trek je schoenen uit. Trek je schoenen aan.
- Wie niet horen wil moet voelen.
- Dat kun je doen zodra je 18 bent.
- Zeg "Dank je wel!" tegen Oma.
Vaak ben ik jaloers op hem! Ik zou ook best een Oma willen hebben.

10-07-2002
Alles in de wereld heeft zijn bedoeling. Niks is er voor de kat zijn viool. Punt aan de lat.
De zomer is gemaakt om hitsig en dorstig te zijn. Alleen als het door en door warm en droog is, smaakt een koud pilsje juist erg nat. Daar komt de naam gerstenat vandaan, nietwaar?
Welwaar! Je drinkt immers geen pils als je op Noren tijdens de Elfstedentocht staat. Trouwens ik denk dat, uit het oogpunt van menslievendheid, het ongepast is om op Noren te staan. We dragen immers ook geen moffen meer in de winter. Sorry.
Weet je hoe je een "Veldwachter" moet pakken? Nee? Ik zal het je zeggen.
Je gaat op een terrasje zitten met je gezicht naar het volk, nooit met de rug. Dan zie je geen decolletés en dat is stom.
Een Veldwachtertje is pas echt lekker als je breeduit kunt aanzuigen. Tis maar dat je het weet! Goed.
Intussen stop je jouw snor tot aan de neus in zijn witte kraag maar "Pas Op" bijt niet op het glas. Een nieuw glas kost je al vlug een extra dure Euro. En een lekker stuk is toch geen stuk tong waard, zeg ik maar altijd.
Maar nu terug naar de Veldwachter. Ik had laatst het randgebeuren goed verzorgd. Zat zogezegd loge, als logee op een logge leunstoel en wist al waar de haasjes liepen, toen de terraswaardin een onwaardige Veldwachter bracht.
Godju, geen schuimkraag!
Zonder kraag is een pils als plas, dat drink je niet. Dat giet je af.
In voorzichtige woordkeus probeerde ik de waardin de verlepte waarheid onder de aandacht te brengen. Dat was erg moeilijk want haar beide opbollende waarheden leverden enige blozende verwardheid, bij mij op. Pils is pils en hoort bij man, nietwaar? Nee, nu niet. Welwaar!
Ik vermoedde eigenwijs dat het glas niet goed gespoeld was.
De blitse madam zei bits dat er niks met haar glas aan de hand was maar dat de Veldwachter zijn hardheid verloren had.
Sodeknol! Hij wordt nu gemaakt van zacht water!
Het waterbedrijf was het gezanik van de Nederlandse huisvrouwen, over de kalk in het koffiezetapparaat, goed zat en haalt nu de Duitse hardheid uit het water.
Jemig de pemig, wat een laatste zomerdag. Ik mot geen onmannelijke zachte pils. Dat is hetzelfde als alcoholvrij bier. Dat is iets voor meisjes, daar krijg je een blaasontsteking van.
De schuimkraag op een pilsje heeft namelijk dezelfde opbouwende funktie als de BH bij een dame. Zonder, slaat het neer!

09-07-2002
Vroeger had ik een kleine tuin met een klein vijvertje met weinig goudvissen. Mijn vrije tijd was ook evenredig klein.
Ik verklootte een onevenredig groot deel van mijn kleine portie vrije tijd met het wassen van het water, want goudvissen zijn vieze smeerlappen. Het zijn net jongetjes die met een schepje in de modder spelen. De hele bodem van de vijver is constant op de schop, pardon in en uit de bek. Systematisch proeven ze iedere molecuul aarde. Geen enkele smaakt, ze spuwen alles weer uit. Ik stond er bij, wanhoopte zeer en gooide uiteindelijk het netje neer en het vijvertje dicht.
Tegenwoordig heb ik veel vrije tijd, een grote tuin en een bijpassende grote vijver. Gratis gekregen bij de koop van het huis. Joekels van goudvissen in de vijver, langer dan een halve meter. Ervaren draglinemachinisten. Je hoort ze slobberen en zuigen aan de keien langs de kant. Soms verdwijnt een plant in de diepte om ergens anders weer boven te komen. Ik sta er niet bij, maar loop langs de vijver op en neer en probeer de zaak in de klauw te houden. Ik ben een fervent voorstander van het principe komt tijd komt vanzelf onraad, dus probeer zelf leading te zijn.
Hoorde vanmorgen tijdens de zoveelste rondgang een grote plons achter mijn rug. Wie heeft het lef om een kei, achter mijn rug, in het water te kiepen? Ik draaide me om. Een rilling liep van boven naar beneden langs de binnenkant van mijn overall. Een vette pad lag in het water en keek me brutaal aan. Sjonge, hett was lang geleden dat ik zo'n prehistorisch monster had gezien. Kan me best voorstellen als je zo iets durft te kussen, je een prinses aan de haak slaat. Waar wat moet ik met een prinses? Prinsessen zijn lastig, hebben een groot eisen en wensenpakket en ga je er mee toeren, grote kans dat je stuk maar zonder stuk thuiskomt. Denk maar aan Dody, vijf jaren geleden!
Weet je wat ik gedaan heb? Ik heb het schepnetje onder zijn kont gehouden, hem uit het graaibereik van de draglines gehaald en tussen de vrouwenmantels op de loop gezet.
Want met de tijd komt onraad op zijn pad. Ik zag een reiger overvliegen. Moge de vrouwenmantels hem verbergen!

07-07-2002
Onze burgemeester is een slimme man, hij weet dat papier geduldig is. Hij schrijft dat tenminste in het infobulletin van zijn / onze gemeente. Als ik hem mag geloven is er druk gecommuniceerd over de invulling van de toekomst van onze stad. Ik heb daar ook eens een keertje aan meegedaan. Iets geschreven in het gastenboek op de internetsite. De week daarop was het gastenboek onderhouden, schoongeveegd zogezegd. Dan is bij mij de discussie gesloten. Aan communicatie op de lijn Cötelbeek besteed ik geen tijd. Punt.
Twee jaren geleden waren wij de groenste stad van Nederland. Dat was maar kort van duur. Toen de beoordelingscommisie vertrokken was, was het groen (onderhoud) ook weer snel verdwenen. Eigenlijk hetzelfde verhaal als het gastenboek. Eensgezind optrekken is zijn absolute voorwaarde, lees ik. Over de eigen schaduw heenspringen, is zijn motto. Wacht effe! Dat heb ik vaker gehoord. "Je bent lastig want je hebt een eigen mening!" Nog bruter: "Wilst Du nicht mein Bruder sein, so schlag ich Dir den Schädel ein," komt dan allengs dichterbij. Veel praten en ook veel verkeerd doen, is het kenmerk van de hedendaagse manager. Daar worden ze immers rijkelijk voor beloond, nietwaar? Welwaar!
Want als je als burgemeester van de tweede stad van Limburg niet weet hoe je de procedure voor een nieuwe wethouder moet aflopen, dan neem ik niets van mijn woorden terug. Dan speel je poppenkast! Hebben wij dat verdiend? Dansen naar de pijpen van de man die aan de touwtjes van de harlekijnen trekt?

06-07-2002
Vandaag begint weer de Tour. Wat was dat 50 jaren geleden spannend! Als 's middags de school uit was op een draf naar huis en vlug de radio aan. Onze radio stond in de goeie kamer, dat was zo iets als het allerheiligste van het huis. We kwamen er alleen op bijzondere dagen en de radio mocht niet zonder toestemming van mijn vader aangezet worden. Ik moest dus illegaal luisteren, met mijn ene oor tegen de luidspreker gedrukt en een vinger in mijn ander. De kans om zo overrompeld te worden was groot. Mijn zusje was nogal verklikkerig en had geen binding met mijn grootten van die tijd. Naar de Tour luisteren was niet zonder lichamelijke en geestelijke risico's. Het risico door mijn zus verraden te worden was altijd aanwezig. De schande om bij mijn vriendjes met de mond vol tanden te staan was echter ondraaglijk, dus ...
Ik hoorde ooit tot mijn grote schrik dat Wim van Est in een ravijn gedonderd was. "Mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac (horloge) liep door," zei slimme Willem daags erna.
Een jaar later was ik oorgetuige van het bergduel op de Puy de Dôme tussen Jan Nolten en Fausto Coppi. Jan Nolten was eigenlijk een jongen van ons dorp, want zijn zus was getrouwd met Wil van de Snor. Paas met zijn echte achternaam. Alle Pasen waren of zijn goede fietsrenners. Toen al en nu nog! Een kleinzoon van Wil, Maikel Paas, won gisteren bij de junioren het kampioenschap tijdrijden.
Mocht het waar zijn dat die Maikel over een paar jaar mee naar de Tour gaat, volg ik de ronde weer via een oor voor de luidspreker en een vinger in het ander. Misschien hoeft die oorvinger zelfs niet, mijn gehoor is niet meer zo best. Kan ik de hele hand voor iets anders gebruiken. Om een koud pilsje vast te houden bijvoorbeeld. En geen zus in de buurt die dat verkletsen kan. Gouden tijden, daar droom ik graag van!

05-07-2002
Kreeg gisteren het "Publieksmilieuverslag 2001 DSM Locatie Geleen" in de bus. Deze keer stond er nergens hun strijdkreet "Unlimited" bij. Eigenlijk ook wel logisch, want de persoon die dat verzonnen heeft is er uit gelimited en voor zijn eigen limit begonnen. Ger Wagemans, directeur Chemelot voert nu het milieu-woord.
Bij DSM worden veiligheid, gezondheid en milieu in een adem genoemd, lees ik. Dat die adem soms erg stinkt geven ze ook grif toe. Zo nam het aantal stankklachten van 27 in 1997 toe tot 997 in 2001. Dat zou je met recht unlimited kunnen noemen, maar nu doen ze dat niet. Snap ik niet. Zal wel aan mij liggen!
Ook geven ze toe dat hun communicatie niet erg open is. DSM is daarin zelfs heel limited. Tijdens het benzeenschandaal werd heel veel moeite gedaan om het incident uit de publiciteit te houden. Leer mij de open DSM communicatie niet kennen. Ik heb het nog meegemaakt dat het beslist carriere gevaarlijk was om slechts naar de waarheid te loensen. Kreeg op mijn loopbaanbegeleiding te staan dat ik niet coöperatief was. Een heel groot plezier heeft mijn toenmalige baas me daarmee gedaan. Stel je voor, Frans likte derwille van de smeer ... Trouwens het verslag over de ramp met NAK 2 wil DSM nu nog niet in de openbaarheid publiceren. Dat is ouderwets gewoon normaal.
Het zieligste in het milieuverslag is de passage waarin men de gemeente Stein een draai om de oren meent te moeten geven. "Die wacht gewoon wat DSM doet ..." Wat zou de gemeente Stein anders moeten doen. Als DSM niet zegt wat er aan de hand is moet de gemeente Stein dan soms een orakel inhuren?
Nee, Wagemans moet mans genoeg zijn om het paard voor de wagen te spannen en zorgen dat zijn buren tijdig en goed geïnformeerd worden als er iets misgegaan is. Dan zijn 8 bladzijden prietpraat over hoe goed DSM eigenlijk toch wel is als er niks misgaat, misschien in de toekomst overbodig.

04-07-2002
Wij Limburgers staan er om bekend dat we ons graag horen praten. We houden van open communicatie. Of er iemand luistert is van ondergeschikt belang. We zeggen ook meestal niet precies wat we willen, dat moet de ander destilleren uit het randgebeuren, onze lichaamstaal. Komen er ondanks al die communicatie toch nog misverstanden kunnen we altijd zeggen dat het een misverstand is en van voren af aan opnieuw beginnen. Dat is eeuwen zo geweest, daar had iedereen vrede mee, daar konden we goed mee uit de voeten. Punt.
Toen kwam de Brabander Wiljan Vloet als trainer bij Roda. Een sombere man, onbekend met onze tradities en rituelen. Als het aan Vloet ligt is het afgelopen met allerlei interviews, uitspraken en reportages die de club in een kwaad daglicht stellen. Trainer Jan van Dijk gaf begin vorig seizoen eerlijk zijn mening over bepaalde zaken en kreeg daarvoor de rekening gepresenteerd; Nol Hendriks uitte in VI openlijk kritiek op coach Georges Leekens; Bernard Tchoutang haalde een paar keer fel uit naar Roda. Niet bepaald bevorderlijk voor de sfeer, zo bleek. De nieuwe kapitein wil dat soort escapades voorkomen ...
Dit gaat natuurlijk nooit lang goed. Dit pikken de supporters niet. Die willen het open Rodaase potje ouwehoeren. "Juong loass joan" en praat eens met Nol waar die zijn kogelvrij vest heeft opgeborgen.

03-07-2002
Vrijheid en onafhankelijkheid zijn de hoofdpijlers van mijn bestaan. Stel je voor, ik moest mijn snavel houden om der wille van ... ! Liever honger en ellende dan bukken onder een drukkend bewind.
Mijn voorouders gingen in Duitsland naar de brikken. De hele zomer verbleven ze met het hun huishouden in de Duitse Roerstreek om bakstenen te bakken. Ze verdienden hun kost in kommerlijke omstandigheden. Mijn overgrootmoeder stierf met een kindje bij de geboorte hiervan. Er staat geen slavernijmonument in de Duitse Roerstreek. Ik zou dat ook niet wensen.
In ons land flaneren, scooteren of toeren massa's exoten rond. Werken is hoge uitzondering. Velen leven het liefst van handje ophouden of erger. Daar schamen ze zich niks voor en het is toch eigenlijk een vorm van slavernij. Ze zijn beslist niet hier naar toe gekomen om te werken. Hebben vele rechten wegens aangedane onrechten, schreeuwen zij. Hebben nu zelfs een Nationaal Slavernijmonument. Je zou denken dat het nu wel genoeg is, één keer moet het ophouden.
Niks hoor, de koningin moet naar Suriname naar en de Nederlandse Antillen om excuses aan te bieden aan de 'nazaten' van de slaven en door te spreken over de slavernij als 'de zwarte holocaust'. Het volgende kapittel is dan de schadevergoeding. Die jongens zijn in de zwarte war. Nederland betaalt al decennia lang schadevergoeding, iedere dag opnieuw. Zouden ze dat niet snappen als ze een Nederlands terrasje pikken met Nederlandse bijstand ?

02-07-2002
Vanmorgen zat er bij het zonnepittenbakje een jonge, bijdehande koolmees zijn hongerend ongenoegen te uiten. De zonnepitten waren op en hij wilde er nog wel wat. Wat kan zo'n koolmezensnotjeusjoch toch een herrie schoppen om niks. Het zijn soms net kleine kinderen. "Mam, de pindakaas is op!"
In ieder verstandig koolmezenboek lees je, dat je in de zomer de koolmezen niet moet bijvoeren. Zou niet gezond zijn voor hun hart en bloedvaten. De onverstandige schrijver van zo'n boek schreef dat natuurlijk terwijl hij een sigaret pafte, peins ik dan hardop en vul de jonge schreeuwer in eerste instantie zijn bak en in tweede zijn bek. Binnen een halve minuut zit de hele voorjaarslichting koolmezen uitgebreid te ontbijten. Zonnepitten à la carte in de seringenboom. Daarna gaan ze op de latrine zonnebanken in de es. Zou een koolmees geen last krijgen van het zonnepittend ozongat?
Sjors dubble Joe is ook weer terug op de wereld, krant ik verder. Had zijn darmen in de vooruit laten spiegelen en raadt dat iedere oudere preventief aan. Ik moet geen raad van mensen als hem. Zijn raad is mij te vaak onraad. Waar zou die Sjors last van hebben? Zou hij soms aan de racekak zijn? Zou het dun hem regelmatig in de broek lopen? Is hij een schijthuis, ondanks zijn grote bek? Of is hij gewoon bang om dood te gaan? Zou hij daar wel eens ooit aan gedacht hebben in de tijd dat, hij als gouverneur van Texas, tientallen doodvonnissen tekende?
Zou Sjors wel eens ooit een koolmees van dichtbij bekeken hebben? Ik hoop van niet want hij zou er weer beslist een stealth foe achter vermoeden. Foei mij, wat een shit gedachten!

01-07-2002
Reed vandaag een stukje door Duitsland. Puur uit leedvermaak. Die Grossmaulen haben es ja nicht geschafft, Fussballweltmeister zu werden. Zijn nu slechts Vice! Je kunt het ze aanzien. Ze doen of er niks gebeurd is, maar lijden in het geniep. Waar vorige week nog vlaggen en spreuken hingen, stonden nu de vuilnisbakken. Fussball ist Scheisze! Aber in 2006 ... !
Het leedvermaak bij de Nederlanders, Fransen en Engelsen is natuurlijk groot. De Duitsers hebben geen of weinig voetbalvrienden en dat begrijpen ze niet. Ze doen het toch zo goed. Misschien wel daarom.
Bij het EK in 1988 toen de Duitsers eens zo sportief waren om van Nederland te verliezen verfden de bewoners, van het kamp aan de Tudderderweg, met oranje menie de leeuwen bij de ingang van de Löwensafarie. Ik ben een week lang iedere dag gaan kijken. Verkneukelde me om de woedende blikken die naar me geworpen werden.
Misschien in 2006 ... weer?

terug naar Tikkies