Tikkies, augustus 2002

31-08-2002
Bij de koop inbegrepen is ook een tuin met electriciteit. Electriciteit is vaak een moeilijk fenomeen, hoewel iedereen er verstand van heeft of zegt te hebben. Maar alles was in perfecte staat, volgens de heer en hij verzekerde ons dat we heel tevreden zouden zijn.
Waren we ook tot het een keertje regende. "Verdomme, weer de halve tent zonder stroom." De heer probeerde mij te overtuigen dat dit een normaal verschijnsel in Nederland is. Hij wees mij de schakelaar waarmee hij, tijdens natte tijden, de stroom van de tuin afschakelde. Dat werkte ook perfect, zei hij bijzonder trots. Ik toonde me bijzonder ongelukkig. Ik had o.a. een tuin gekocht met een tuinhuisje om wat te handwerken in de donkere, natte dagen.
De heer wenste me veel succes bij mijn toekomstig geklus maar kon nu echt niks meer voor me doen. Hij had voldoende gecommuniceerd, vond hij. Ik moest me maar tot zijn juridische adviseur wenden.
Shit, toen snapte ik het. Plots vielen de stukken van de puzzel op hun plek. Een echte heer zegt zelden de waarheid, een echte heer houdt zich van de domme als hij slim is. Een echte heer besodemietert je waar je bij staat, een echte heer zegt wat je graag wilt horen. Voor de minder leuke dingen bedient hij zich van een advocaat. Echte heren kom je helaas overal tegen, in het onderwijs, in de politiek, in de kerk enz. Echte heren hebben een op afroep beschikbaar vluchtig geheugen. Echte heren zijn dus vaak ordinaire boeven, overweeg ik nu toch een beetje aan het heerschappij twijfelend.
Gelukkig weet ik zeker, dat ik geen heer ben.

30-08-2002
Wat, wie is een heer? Waaraan herken je een heer? Heeft het voordelen een heer te zijn? Vragen waar ik even op moet pruimen. Onlangs heb ik iemand leren kennen, die er prat op gaat een heer te zijn. Hij zei in den beginne "U" tegen mij. Dat was een raar begin, herinner ik me. Als ik hem iets vroeg, mompelde hij een onverstaanbaar antwoord of liep weg. Hij transpireerde dan tevens enorm. Uit zijn lichaamstaal maakte ik op, dat ik de verkeerde vragen stelde. Maar ik ben maar een simpele ziel en zodoende stel ik soms minder intelligente vragen. De heer verzekerde mij steeds dat alles in perfecte staat was en het was niet kies om aan zijn goede intenties te twijfelen.
"Hij verbergt veel achter zijn dikke buik, orakelde ik tegen mijn lief, ben benieuwd wat nog allemaal aan het daglicht komt als we er eenmaal wonen."Om aan alle twijfels een einde te maken verzekerde hij nogmaals dat alles wat wij van hem kochten: "In perfecte staat was!"
Zijn makelaar knikte overtuigend "Ja" We wilden tijdens het behangen een pizza bakken. Je kunt dan geen uitgebreide maaltijden verwachten, maar een simpel gebakje moet kunnen dachten wij. Fout gedacht! De oven deed het niet, erger nog de oven zette het halve huis in het donker. Desgevraagd begreep de heer dat niet. Zij hadden de oven nooit gebruikt. Klaarblijkelijk een natuurverschijnsel, die sluiting in het boven- en onder verwarmingselement.
Shit, de vaatwasser deed het de dag daarna ook al niet. Foute bediening door jullie, antwoordde desgevraagds weer de heer. De wasser is door een slimme monteur smart geprogrammeerd en je mag alleen maar op de aan - uit knop duwen. "Ik heb geen programma gekocht, maar een vaatwasser" moeilijkte ik en wenste nieuwe knopjes om zelf te kunnen vaatkiezen. De heer transpireerde enorm en voldeed zuchtend aan zijn verplichting.
Morgen verder ...

28-08-2002
Soms heb ik er wel eens een voorspellende nachtmerrie over. Dat is altijd als ik wat zwaars genuttigd heb. De waan van de nacht brengt dan schijnbaar de waarheid van alle dag in mijn slapend bewuste. Ik heb dan vaker de onbewuste angst dat ons "Cötelbeekse" gemeentebestuur bemand is met cijferblinde macho's. Heren, waarvan de mond sneller orakelt dan het eventueel aanwezige intellect kan controleren. En nu staat het verdomme in de krant. "Debacle voor Sittard-Geleen" 35 Miljoen euro te kort op een geraamd budget van 100 miljoen. Toen men de tweede keer telde kwam de flater aan het licht. Je vraagt je verbijsterd af: "Hoe krijgen ze het zo in mekaar gezet?" Zelfs met een een kloppende migraine en een calculator van de Aldi, kun je zo'n hoofdtelfout niet maken. Zelfs met alleen zaagsel en prikkeldraad in hun juttenkop kan een afdeling niet zo de Rijkswegboulevard missen.
Komt tijd komt onraad, weet ik. Na de pleite van Fortuna, na het zogenaamde lumineuze idee de Bedrijvenstad een ontspanningsbestemming te geven en er een hoerenkast te beginnen. Na de klucht van de groenste stad van Nederland, het onkruid stond van de zomer soms een halve meter hoog in sommige buitenwijken. Na zovele Poolse landdagen in het Cötelbeekdal, ik denk aan de herrie om de naam van de stad, de affaires Wagemans en Raven enz. enz.
Sittards muulke heeft wel een heel erg blauw oog opgelopen. De dijk die Dijkstra meent te zijn, houdt mijn ogen niet droog!

27-08-2002
Ik ga niet meer naar het voetballen sinds Fortuna voltooid gedegradeerd en aanstaande failliet is. Sinds Nol Hendriks, met een geleend kogelvrijvest aan, zijn eigen klantenbestand te voet moest vallen. Sinds ik ettelijke malen een gekneusde rib opliep bij het verlaten van ons walhalla. Sinds mijn automobiel diverse deuken opliep door verdwaasde rotzooifans. Sinds telloze managers, zonder verantwoording te hoeven afleggen, miljoenen harde Euro's als inflatoire lire's over de balk smeetten.
Maar vanmiddag werden de ontwenningsverschijnselen wel erg heavy. Wie houdt me tegen? Waarom zou ik niet met mijn boxer een potje gaan pingelen op het grasveldje in de tuin? Ik benoemde hem vervolgens tot vliegende kiep. Hij mocht overal zijn doel verdedigen, hij heeft toch geen benul van spelregels. De handeling met de bal, het voelen van het leer op de slof, daar ging het mij om. En dat vertelde ik hem duidelijk. En hij begreep me volkomen, kon amper wachten tot ik afgetrapt had. Zijn tong hing als een cornervlag uit zijn bek. Hij was er helemaal klaar voor, ik kon het niet beter treffen.
Voordat ik afgetrapt had, was de grote teen van mijn rechter voet al gekneusd. Hij had een buitengewoon gemene tackle gedaan. Boxers zijn erg geestdriftig, weet ik. Als oude rechtsback besloot ik niet met zaniken te beginnen. Jongens, voetballers onder elkaar kunnen uitdelen en incasseren. Ik heb dus alleen maar eenzijdig geincasseerd. Wat is dat een vuile speler zeg! Loopt zonder zich te generen met de bal van het gras. Dook, met bal, midden in de vijver om een sliding van mij te ontwijken en beet me daarna in mijn linker enkel om de bal alsnog te bemachtigen.
Uiteindelijk, toen hij met 4 - 3 achterstond, beet hij uit puur venijn de bal van mijn kleinkind stuk. Dat geintje gaat opa een lieve duit kosten, liet mijn lief me minzaam weten. Ik denk dat ik de verdere rest van mijn leven maar van ontspannend leer afzie. Voetballen is nu eenmaal altijd oorlog. Een tip voor Sjors dubbel Joe?

22-08-2002
Ik las in een advertentie: "Laat Uw trouwring veranderen bij de goudsmid ... " Als nieuwsgierig mens zit ik dan meteen met vragen. Waarom moet je een trouwring laten veranderen? Ik keek een tijdje naar die van mij. Bijna veertig jaren zit hij op dezelfde plek, met uitzondering van die paar dagen dat hij in een ziekenhuisla lag. Nee, ik vind hem nog altijd prima. Ksal toch geen afwijking hebben?
Vingers misschien te dik geworden en knelt de huwelijksband? Zou kunnen en dan moet je gaan onthouden, peins ik. Een gladde ring voor een vlotte relatie? Een platina ring voor een knipperlicht relatie? Platina is een heel goed kontaktmateriaal, weet ik. En die goudsmid. Heeft die verstand van verbindingen? Kan die iets voor een legering betekenen? Zal hij meer of minder samenhoudende ingredienten gebruiken?
Alles waar je energie in stopt wordt beter van kwaliteit, heb ik ooit geleerd. Dat weet iedere ouderwetse smid. Als die een stuk ruwijzer in het vuur verhit en er een tijdje op hengst krijgt het een betere kwaliteit en wordt staal. Nou heb ik hem. Die goudsmid stopt een hoop energie in een trouwring en de relatie wordt ultimer. De oplossingen van deze moeilijke tijd zijn altijd simpel. Alleen de vingers worden te snel dik. Daarom gaat één op de drie ringen vroegtijdig naar het sloopgoud. De goudsmid smeed er een dikke boterham van.

20-08-2002
Wij Ollanders, denken vaak dat wij slimme jongens zijn. Soewieso menen we slimmer dan de Belgen te zijn. Dat zijn we ook, want hier in de grensstreek sturen we onze kinderen naar Belgische scholen. Daar onderwijzen ze stukken beter dan bij ons en leren ze ook nog eens fatsoenlijke manieren. Tel uit je winst!
Ik vond het ook heel verstandig van die Belgische militairen om met plastic nepwapens in de een of andere optocht mee te lopen. Want zeg zelf, je kunt zelfs geen denkbeeldige oorlog winnen met een poetsfiemel. Ik had er in mijn tijd in ieder geval een gloeiende rothekel aan. Stond 's morgens al een vent naast je bed die door de loop van je Garant wilde kijken en vervolgens een zandhoop zag. Ik keek voor de zekerheid ook eens zelf en zag - als het om een weddenschap zou gaan - een zandkorreltje. Wat een zeik maakte die snoever daar over. Niet normaal zeg, nietwaar? Welwaar!
En dan het koper poetsen. Een heel erg stinkende, zwarte wijsvinger kreeg je er van. En het was allemaal voor de kat zijn viool want 's andere daags lag je weer ergens op je pens in de drab. Wij mariniers, hadden toen nog geen buik. Die hebben we pas later gekregen. De eerste klasser die ons probeerde op te voeden tot Nederlands laatste hoop in bange dagen had een heel zeldzaam vocabulair. Dat was einde jaren vijftig. Hij gebruikte toen al spontaan woorden die pas twintig jaren later met afgrijzen in de voetbalstadions waargenomen werden. Inderdaad wij waren onze tijd ver vooruit.
Hollanders zijn altijd in hun tijd vooruit geweest. Ze gaan zelfs zo snel dat er kolossale wachtlijsten ontstaan. Beter een paar honderd nieuwe straaljagers die te duur zijn om mee te vliegen en die alleen te gebruiken zijn op vliegshows, dan adequate zorg. Daarom gaan wij hier in de grenstreek voor zorg naar die slome Belgen. Daar wordt je zonder dralen, goed en zeer voorkomend behandeld. Viva la Belgique !

18-08-2002
Ik denk dat er een Rus op de apparaten van ons nieuwe huis vloekt. ... Sorry, voor mijn verspreking. Ik bedoel natuurlijk dat ik vermoed dat er een vloek op rust. Nu deed bij nader inzicht de koelkast het ook niet. In den beginne kwam er spontaan een dikke klont ijs onder zijn dak. IJsvorming is een natuurkundig verschijnsel, dacht ik als gepensioneerd chemicus te weten. Verheugd zette ik mijn flesjes pils op de bodem.
Mijn lief is van iewat wantrouwender afkomst. Zonder kennis van koeltechniek zei zij dat zulke ijsvorming in een koelkast niet normaal was. Ze weigerde zelfs het boterhammenvlees boven het pils te conserveren. Al mijn overtuigingspogingen, gebaseerd op jarenlange ervaringen met chemische processen, strandden op natuurlijke vrouwelijke intuďtie. Ik zag haar in diverse catalogi, vooruitlopend op haar toekomstig gelijk, haar toekomstige koeler kiezen.
Onder het genot van een koel pilsje dacht ik te kunnen overpeinzen wat ik met het nu vrijkomende budget kon doen. De koeler en alle overige apparatuur was immers in perfecte staat (citaat van de vorige eigenaar), Misschien schoot er wel een nieuwe digitale camera aan over? Einde geklooi met filmrolletjes en scanners. Toen ik tevreden mijmerend een flesje pils liefdevol bij de elegante hals vatte, voelde het klam en vochtig aan. Ik heb inmiddels duizenden flesjes pils, liefdevol bij de hals uit diverse koelers gevat. Ik weet precies hoe die greep moet voelen. Droog en koud! Shit, dit voelde helemaal niet goed! Klam en vochtig! Dit was als een greep in een verkeerde broekzak. Is me vroeger, in mijn wilde jaren, wel eens overkomen als ik met dorstige vrienden erg veel smalle halsjes gevat had.
"Enfin" zei de een tegen de ander. Ik ben vanmorgen gaan fotograferen met mijn oude negatieven camera. Het positieve van deze klamme affaire is dat mijn lief nu heel tevreden is als ik 's avonds een geslaagde greep in haar koelkast doe. Het bier is nog best. "Proost" op deze warme zomerdag.

16-08-2002
Bijna zit het voor mekaar. Voorlopig de laatste rol behang behangen. Behangen is geen leuk werk, er zijn schonere dingen op deze aardkloot. Tijdens het behang behangen vroeg ik me in een vlaag van onmacht af wie eigenlijk behang behangen uitgevonden heeft. Waarom laten we onze muren niet in dezelfde staat als buiten. Waarom moet er geschuimd behang behangen worden. Waarom moet daar dan nog een biesje over? Is erg niet erg genoeg. Erger dan erg is dus behangen, dat is simpel.
Het woord behangen is eigenlijk al griezelig. Ik heb wel eens gehoord dat tijdens het plakken mensen achter het behang verdwenen zijn. Gewoon er achter geplakt en niet meer over gepraat. Gegeven het feit dat bij ons maar om de zeven jaren behangen wordt, dien je genoeg proviand en scheermesjes op de behangtafel te laten staan. En stel je voor, er wordt ook nog precies een spijker in het behang gejast. Om bijvoorbeeld een klok op het behang te hangen. Precies op de plek waar jij die zeven jaren op het stoomapparaat staat te wachten. Je hoopt dan toch maar dat die klok een flink eind voorloopt. Nietwaar? Welwaar!
Morgen ga ik in de tuin werken. Onkruid wieden. Onkruid groeit gratis hard. In tegenstelling tot dure planten. Die gaan gratis dood. In de natuur is alles in evenwicht. Dat is erg geruststellend om te weten. Dat weet die laffe reiger, die zonder vergunning in mijn vijver hengelt ook. Met voorliefde smult hij van mijn dure goudvissen. De gratis voorns, die ik van een ver neefje gekregen heb, lust die snebbel niet.
Komt tijd, komt morgen, komt reiger en verdwijnt vis. (Oud Houterends spreekwoord)

13-08-2002
Een verhuizing valt toch niet mee. Zit je op je nieuwe stek en begint dozen uit te pakken en kasten in te pakken kom je tot de ontdekking dat het allemaal beter kan. Die ontdekking is relatief laat en heeft tot gevolg dat je de uitpakking en de respectievelijke inpakking opnieuw doet. Ik voelde me dus nogal ingepakt door al dat uitpakken.
Vervolgens kom je na een paar dagen, als je de apparaten gaat gebruiken, tot de ontdekking dat deze wereld ook anders is dan gewend en gedacht. De pizza's, die ik gedacht had als noodrantsoen waren niet te bakken, want de oven bakte niet. Erger nog, als we de oven wilden gebruiken deed de rest van het huis het spontaan electrisch ook niet meer. Kortsluiting zeggen dan slimme electrische mensen. Duurt dagen voor je zo'n mens over de vloer gelokt krijgt. Druk, druk, druk zeggen hun antwoordapparaten. Toen ik een kilootje en nog een paar onsjes ingeteerd had stond er toch een serviceman aan het aanrecht.
Alwetend en begrijpend verwijtend, zuchtte hij diep. Dit kan niet, verklaarde hij de zaak nader. Ik zei beleefd, dat ik dat al wist. "De pizza's ontdooien namelijk niet, weet U." "Klopt zei hij, er zit kortsluiting in het apparaat. Mijn advies nieuwe kopen." Voor deze slechte goede raad wenste hij 80 Euro te ontvangen.
Wij kopen nu sinds een paar dagen kant en klare hete pizza's bij de pizza boer. Die bakt zijn pizza's in een steenoven, staat op zijn/haar dozen. Zouden wij na onze steenkoude stijloven ook zo'n hete steenoven moeten aanschaffen, is de nieuwste qwestie? Komt tijd komt pizabraad!

04-08-2002
Een week lang hadden we verhuisdozen ingepakt. Dat is best moeilijk. Wat je net hebt ingepakt, blijkt de ander een dag later hard nodig te hebben. We besloten dus de strategische materialen pas in te pakken als de verhuizers bij wijze van spreken voor de deur stopten. Ze stopten voor de deur op de enigste dag van het jaar dat het 35 graden zou worden. Dus maakten ze erg veel haast. Voor de grootste hitte wilden ze het grootste deel van het karwei geklaard hebben. Ik dacht hun behulpzaam te kunnen zijn en probeerde op een bloedhete zolder mijn handen uit de opgerolde mouwen te steken. Per vergissing werd ik als emballage gezien en op de zoldertrap iemand anders in de handen geduwd. Ik begreep de hint en bemoeide me nergens meer mee. Onze strategische goederen zouden ze best goed verzorgen.
Dat weet ik inmiddels. Mijn lievelings broek is een week zoek geweest. De op één na lievelingsbroek werd in de haast te heet gewassen en was plots veel te klein. Een paar dagen liep ik zonder schone onderbroek. Mijn troost, zonder onderbroek zou pervers zijn. Verder hebben we een paar dagen met de handjes gegeten, want de vreetijzers waren aanvankelijk ook niet te traceren.
Uiteindelijk zijn er al veel dingen die weer als vanouds lopen en onze boxer begint het ook te snappen dat hij 's avonds niet meer naar zijn oude bedstee gaat. De eerste nacht deed hij daar behoorlijk moeilijk over. Uit protest moest hij persé onder mijn bed. Hij past daar gewoon niet onder. Vroeger toen hij jong en slank was wel. Nu als immitatie Guinees biggetje niet meer. Hij is echter zeer eigenwijs en huldigt dan het principe van waar een wil is, kun je een bed optillen. Zijn eerste nacht op Domleijn was nogal slopend. Ik moest mijn kant van ons bed twee keren opnieuw monteren. Daarna heb ik hem naar de badkamer verbannen. Hij heeft zijn eerste nacht achter de WC pot doorgebracht. Rare snurker, onze boxer.