Tikkies, november 2002

30-11-2002
Met kerken heb ik een zeer gespleten verhouding. Ik moet ze niet maar ben ook dol op ze. De huidige bezoekkfrequentie is grotendeels afhankelijk van de (verre) familiaire omstandigheden. Sombere uitvaartdiensten dwingen mij dan, ergens in een ongemakkelijke eiken bank, even mijn Eigen Ik te ontmoeten. Mijn Eigen Ik heeft geen dagelijks doen met hocus pocus of Latijnse rituelen. Mijn Eigen Ik wilde altijd en nu nog steeds zelf oordelen en beslissen over wat goed is en wat kwaad. Mijn Eigen Ik is derhalve vaak een eenzaam individu die zich niet laat christeleren met onbegrijpbare teksten en niet te bespreken dogma's.
Maar mijn Eigen Ik is ook een mens, die zachte warmte waardeert, die graag verblijft tussen flakkerende en naar mirre geurende kaarsen. Die in de dynamiek van een emotionele menigte en de sommerende klanken van een orgel of een koor de binding met de dagelijkse realiteit spontaan verliest. Dan is de verbinding met het mystieke snel aangebracht. Dan lopen als in een roes de rillingen over mijn rug. Dan moet ik mijn ogen flink knijpen om geen tranen over mijn wangen te laten biggelen. Want ik zou dan niemand mijn Eigen Ik kunnen uitleggen. Mijn Eigen ik kan zijn eigen kerkgevoel niet onder woorden brengen, beseft wel dat als hij het ondergaat, het een sensatie is.
Samenzang en samenzijn is een samenwerking van aangename klanken en gelijkgestemde mensen. Aangename klanken hebben op (bijna) iedereen een gelijkstemmende impact. Een joint zonder meer!

29-11-2002
Amper zijn de bladeren van de bomen - dat zou overigens al een teken in de lucht kunnen zijn - en het is huilen in ons druilerig eikenhout. Uitgerekend in de regio waar een beek zijn oirsprong heeft (Oirsbeek dus) worden de meeste valse tranen geplengd. Tientallen Madonna's zijn schijnbaar druk bezig geweest met uien schoonmaken zonder deze onder de kraan te houden. Nu waterkranen hun ogen met tuiten. Dat zou een ingreep van hogerhand zijn, volgens de plaatselijke profeten waar zich deze zondvloed voordoet.
Iedereen is vrij in zijn doen en laten in dit land, zeker als het met godsdienst te doen heeft. Imans en andere boodschappers mogen zelfs zeggen wat ik niet zeggen mag, want ik ben geen messario. Toch doe ik iedere week meerdere malen boodschappen en zelfs dagelijks een grote boodschap. Het is dus allemaal schreeuwend onrechtvaardig. De duivel schijt het liefste op de grote hoop. Ik begin toch langzaam te overwegen om maar advocaat van de duivel te worden. Dan haal ik misschien ook wel met een foto de krant.
Want daar is het volgens mijn achterdochtig karakter alleen maar om te doen. Publieksgeilheid! Een soort potloodventerij van beelden die met een föhn gemanipuleerd zijn. Succes verzekerd, de media staan meteen hijgend in de rij. Want kolder is sensatie en sensatie is verkoopbare koopwaar.
Als advocaat van de duivel zou ik een reportage willen maken over de wilde witte zwanen, die weer in onze regio aangekomen zijn om te overwinteren. Als ik hun zie overvliegen en hun zacht vleugelgeruis hoor kan ik me zielsblij voorstellen dat dit hemelse wezens zijn. Misschien wel incognito aartsengelen. Wie durft te beweren dat dit niet waar is? Wedden dat de krant niet bij mij komt?

28-11-2002
In ons landje wordt veel geld uitgegeven aan zogenaamde waarheidsvinding. Er is niets mis mee als een falende overheid probeert te achterhalen waarom het misging en inzet in de toekomst om iets dergelijks te voorkomen. Parlementaire enquetes lopen dus als zich zelf vervolgende versies, van het genre Big Brother, over het TV scherm. Lering voor de toekomst? Helaas, pindakaas. De Nederlandse overheid bestaat grotendeels uit mensen en daarvan is bekend dat die niks van hun verleden leren. Ik meen dus met goed recht te kunnen pleiten voor een ander, veel goedkoper en veel menselijker recht van de onderste steen uit te beerput. Hoe, wat? Gewoon, simpel!
Het is algemeen bekend dat mensen, die wat dieper en langer in een glaasje gekeken hebben, de waarheid spreken. Met een paar flessen goede wjn cs. kom je dus al een heel eind in de goede richting. Bovendien is bekend dat dronken mensen die nuchter worden zich niks meer kunnen herinneren van wat ze gezegd hebben. Dit is veel humaner dan wat er nu gebeurt. Je ziet nu vaak dat iemand het verrekt om de pijnlijke waarheid op te biechten en dan zegt dat hij er geen herinnering meer aan heeft. Straks heeft hij gewoon geen herinnering aan wat hij gezegd heeft, is dus ontoerekenvatbaar en of parlementair onschendbaar. Er hoeven dan geen dure advocaten aan te pas te komen om voor gedane missers schadeclaims te vorderen. Een burgemeester zou dan ad fundum vergeten zijn dat hij gezegd had, dat hij suikerzakjes van de gemeente mee op veldtocht had genomen, zijn vrouw een leuk jurkje had laten uitzoeken, met de kinderen naar Eurodisney was geweest.
En de gewone Jan met de platte pet, in de achtertuin? Die zou zich gewoon bevestigd zien, in als ontevreden mens belazerd zijn. Die zou dan bevestigd weten dat iedereen wat bijklust naast zijn baasjob. In de bijbel, bij de vertellingen van Job, staat niet voor niks geschreven: " Este nix pax dan kriste nix!" Die wijsheid is al zo oud als de weg naar Rome, Rotterdam of Brunssum.

27-11-2002
Burgemeester Dijkstra van Sittard en wethouder van Rijswijk zijn een paar dagen op echte ezels in Marokko gaan rijden. Niet voor de joeks maar voor de gemene zaak. Al voor het zonnebad waren de amateur ezeldrijvers gepikeerd over hardnekkige roddels dat het een snoepreisje zou kunnen zijn. Ik denk dat zij daarin gelijk hebben. Een klote ezel staat in geen enkele verhouding tot een luxe Mercedes. Echter en alleen, omdat je in het dichterbij gelegen ponypark Slagharen ook (en ook nog veel goedkoper) op een gewone ezel kunt rijden voelden de heren zich toch genoopt aanvullende tekst en uitleg te geven.
"Luister", zei wethouder van Rijswijk: "We hebben nogal wat Marokkanen binnen onze gemeentegrenzen die voor legio problemen zorgen. We konden hun tot nu toe niet goed op hun gedrag aanspreken omdat dat dan meteen met discriminatie in verband gebracht werd. Nu weet ik echter beter. Na diverse ritjes op een ezel is bij mij het licht doorgebroken. Ik kan hen nu wel aanspreken!"
Mij breekt dan de ezelsklomp. Hij had toch gewoon zijn Amsterdamse collega Oudkerk kunnen bellen. Die weet al jaren hoe je moeilijke Marokkanen moet aanspreken. Gewoon met kut Marokkanen .... Daarvoor hoef je geen salamipolitiek te bedrijven.

26-11-2002
Meer dan zeventig procent van de Nederlanders zijn dik ontevreden over het werk van de huidige regering, las ik. Dat vind ik niet terecht, onze regering heeft nog niks concreets uitgevoerd. Heeft alleen pas wat proefballonnetjes opgelaten.
Op Kok was terecht veel kritiek. Weinig beweging, slechts pappen en nathouden. Bij het pimpelpaarse kabinet was meteen veel beweging. Helaas wist niemand, waar naartoe.
De bedoeling van "Balkenende I" was eigenlijk: Opgenomen te worden in de Nederlandse volkstradities! In de trant van - de Fransen eten graag goed. De Engelsen eten, zoals bekend, graag slecht. De Italianen eten graag luid. En de Hollanders? Die slikken alles, nietwaar? Welwaar!
Eigenlijk is het jammer dat de Nederland BV geen NV is. Dan kon nu een sterke man aantreden om de koers te laten stijgen in plaats van op gegist bestek te koersen.
Zalm zal pas de biezen nemen als de UNO Nederland officiëel tot ontwikkelingsland bestempeld heeft.
De toestand is zelfs zo ernstig dat Jan Marijnissen inmiddels zijn laatste haren grijs geverfd heeft.
Balkenende heeft wel twee ministers ontslagen maar de economische toestand heeft hij niet begrepen. Eigenlijk had hij de middenstand moeten ontlasten inplaats van de middelmaat te ontslaan.
Alles zou anders worden, beter worden, toch? Wat heeft prof Jan Peter in zijn oneindige wijsheid besloten? "Het is beter niets te veranderen. Als we alles duurder maken is dat ook genoeg".
De regering zegt dat Nederland en Amerika vrienden zijn. Maar weet Bush dat wel?
Wouter Bos maakt alleen maar een beetje show. Als hij vandaag een nieuwe onderbroek koopt geeft hij morgen een persconferentie.
Groen Links redde vroeger kikkers. Tegenwoordig? Onlangs sprong Rosenmüller zelfs uit hun poeltje. Jemig de pemig.

25-11-2002
Amper heeft Sinterklaas voet aan wal gezet en de tijd van de fabels is weer aangebroken. Niet alleen de kleintjes worden met een aanstaand trauma naar bed gestuurd, ook wij old guys worden voor van alles en nog wat bang gemaakt. Want wat is de laatste slechte boodschap?
Mannen die lang met de laptop op schoot werken of spelletjes doen, lopen het risico dat de huid van hun penis verschroeid. Dat concluderen artsen nadat een Zweedse wetenschapper de huid van zijn geslacht en zaadballen had gebrand. De man had zich thuis in zijn fauteuil geïnstalleerd met de laptop op de knieën, om een uur lang een rapport na te kijken. Volgens een brief in het Britse medische tijdschrift The Lancet verschenen de volgende dag brandblaren in zijn kruis.
Heel lang geleden, we zaten ergens diep onder de grond, vertrouwde een maatje me toe dat zijn vriendinnetje hem verteld had dat ze in verwachting was. Ieder tijdperk heeft zo zijn eigen charmes. In ons charmantste lustrum bestond de pil nog niet. Voor het zingen de kerk uit, was het meest voorkomende voorkomingsmiddel. Het aantal moetjes in mijn maatjeskring was dus niet bijzonder laag en bijna maatschappelijk gewoon.
Maar volgens hem kon het niet. Ze had slechts op zijn schoot gezeten. "Of hij dan wel zijn rits had dichtgehouden", informeerde ik wijsneuzig. "Natuurlijk niet", zei hij. "Ik ben toch zeker niet abnormaal?" Ik denk dat die betweter met die spelletjes laptop en verbrand kruis ook niet abnormaal kuis geweest is.

23-11-2002
De volle maan scheen vanavond flets door de bomen. "Makkers staakt Uw wild geraas!" zongen we dan devoot heel erg vroeger. De wilde makkers, dat waren wij. Toen drukke druktemakers, nu bedaarde afwachters in de wachtkamer van Petrus. Het nummertje is inmiddels getrokken, het wachten is alleen nog op de definitieve afroep.
Bijna alles is veranderd. Zelfs de pepernoten zijn levensgevaarlijk geworden. Ons land, NL (Nederland) had in een laatse vernieuwingstocht zijn hoofdletters omgedraaid. LN (Leefbaar Nederland) zou het weer moeten worden. Uiteindelijk bleek het niet meer te zijn dan een vluchtige Nagel aan zijn doodskist. Oprichter Jan vertrok toen de prognose op nul kwam. Tsjakka Ratelband, kwam vandaag de politiek in en daarmee voorlopig erg belachelijk maken. Veel geschreeuw, geen programma. Een gewiekste charlatan, een zoete broodjes bakker als lijstrekker van de partij waarbij ik de laatste keer mijn heil zocht.
Dit kan ik aan geen buitenlandse bekende meer uitleggen. Door onze unieke positie in de flessenhals van het land kom ik zowel bij de buren links, dan wel rechts. Ben ik normaal druk bezig met het uitleggen en vertalen van noodzakelijke parlementaire enquetes in een democratische rechtstaat... Nu schiet ik schromelijk te kort. Nederlandse waarden en normen bestaan schijnbaar na de Paarse verloedering niet meer. Alles wat zich nu nog roert zijn stinkende boeren uit de multiraciale onderbuik.
Het heerlijke avondje is ontaardt in landelijk wild geraas op het niveau van wat losse scheten in een chaotisch bananenveldje.

20-11-2002
Vanavond zal het stil zijn op straat, weet ik zeker. Vanavond zal menige bloeddruk naar tophoogte stijgen. Vanavond wordt gejubeld of de tanden geknarst. Zeker wel wordt vanavond vooraf en achteraf een extra versterkinkje cq. vertroostertje ingenomen. Want vanvond voetbalt Nederland tegen Duitsland. De wedstrijd van kankerende kunstenaars tegen balkende Grossmaulen. Onbeholpen lange afstandlopers, bij wie de duivel altijd in de laatste minuten op de grote hoop schijt.
Waarom ik me zo bitter uitlaat? Omdat zij, die moffen, weer begonnen zijn. Omdat "Bild" zonodig weer het oude marteltuig van zolder moest halen. Oa. het wereldkampioenschap van 1974 dat ze met de dikke kont van Gert Müller en de lange armen van Sepp Maier gewonnen hebben. Het nodig vond om de slijmpartij van Rijkaard met Völler weer op te rakelen. De opschepperij over hun vice-weltmeisterschap van deze zomer, waarin ze alleen maar in de finale zijn gekomen dank zij een ongelofelijke portie geluk van hun keeper. Toen die door de mazzel verlaten werd waren ze meteen verloren, want voetballers van enig niveau hadden ze niet.
Waar ik me het meeste over erger? Over de kletspraatjes van die verlopen kaiser Beckenbauer! Die zelfs zo misleidend was om zijn bastaardzoon de naam van Johan (Cruyff) mee te geven. Om zo stiekem te insinueren dat Cruyff medeplichtig was aan zijn loszittende gulp?
Vanavond ben ik zelfs bereid te bidden, te bidden voor een klap op de grote smoel van die Bekkenboer! En dan zal ik Prins Bernhard vragen de eventuele opgelegde boete te betalen, want die houdt tegenwoordig van ferme kerels. Potverdoeme nog aan toe!

19-11-2002
Deze tijd van de vallende bladeren en loslopende politici is de periode van het grote bedriegen. Op een leugen meer of minder komt het immers niet meer aan.
Onnozele kinderen wordt wijsgemaakt dat er een Sinterklaas bestaat.
Kiesgerechtigde stemmers worden eveneens door een stelletje hebberige plucheplakkers bezocht, die alvast in de vooruit de hemel op aarde beloven. Je zult het nu effe allemaal, als tijdelijke zeer gewaardeerde kiezende kiezer, voor de kiezen krijgen. Tandartsdekking in de zorgpolis is niet vereist.
Ijskoud wordt beweerd: "Als je mij tot Sinterklaas kiest zal ik jouw problemen oplossen".
Kiezers zijn net kinderen, geloven graag in desnoods gelogen beloftes.
De waarheid is des te ontnuchterend. Sinterklaas bestaat niet en heeft ook geen toekomst.
Alleen het verlangen is onsterfbaar.
Of ... we willen zo graag jong blijven, onze jeugd oprekkenen en als dat niet meer kan - gezond oud worden.
Handige reformers spelen graag voor dure Sinterklaas. Willen voor veel Euro's graag in onze onnozelheid voorzien.
In menige speciaalzaak zie ik dure "Lang zal ie leven" beloftes vlak naast "Roken is dodelijk" waarschuwingen. Waarin/om wil je als ongelovige toch geloven ?
Geloven is immers toekomst, zeker weten is alleen maar verleden tijd.
Geloven is de hang naar zekerheid voor de toekomst.
Helaas het toeval bepaalt, dat kan toevallig een sinterklaas of een politicus zijn.
Bij onze Belgische buren is het ook al niet veel beter. Hun nationale friet is ontmaskerd als kankerverwekker. De Hoge Gezondheidsraad waarschuwt in een advies aan minister van Volksgezondheid voor de risico's van het kankerverwekkende acrylamide in friet en chips. Niet te veel geverfde friet eten is nog de beste oplossing.
Blijf ik zitten met een onnozel vraagje. Waarom worden al die Sinterklazen, die enkel en alleen voor het grote gewin onze kinderen, onze gezondheid en onze hoop belazeren ongemoeid gelaten?
Waarom worden zij niet ontmaskerd als verklede booswichten?

17-11-2002
Gisteren kwam Sinterklaas weer in ons land. Hij kwam zelfs heel dichtbij aan wal. Slechts op een paar honderd meter hier vandaan. Aan lager wal, beneden in de haven van Stein. Een heel raar gevoel gaf dat. Ik geloofde al 55 jaren niet meer in die Heiligman, maar ik had hem ook nog nooit in een echte stoomboot zien aanlanden. Nu in onze nieuwe woonplaats is dat toch een andere gebeurtenis dan vroeger in Sittard, waar de Sint gewoon uit de trein stapte.
Met de komst van mijn eigen zestiger jaren worden ik sneller aan mijn gevoelige snaren geraakt, merk ik soms. Een stukje eigen geschiedenis ligt schijnbaar als een wachtende zenuw open en reageert soms heftig op oude gebeurtenissen. Op mijn korte, maar hevige kompeltijd soms ... vaak?
Als het in mijn zwarte verleden Sinterklaastijd werd, was het koelpietbestaan ietsje beter te verdragen. De donkere dagen riepen minder heimwee naar de zon op, zoals me zo vaak in de zomer gebeurde. Als ik dan op middagdienst moest, was de beslissing om in het zwembad te gaan liggen snel genomen. Een klein probleempje, we hadden maar 14 dagen verlof per jaar en moesten ook nog op zaterdag werken. Die kleine verlofkaart was snel afgeboekt. Alternatieven waren er nauwelijks. Ziek worden was onmogelijk want op het moment dat je ziekgemeld was, had de mijnarts (oa. de gevreesde dokter De Beer) je al gezond verklaard. Boemelsjiechten maken was de enige noodoplossing voor dramatische, hopeloze dagen. Drie boemelsjiechten op jaarbasis waren een riskante onderneming. Je bleef dan gewoon een dag weg. Het kostte je een hoop geld maar het was ook een ontsnappen aan het donkere bestaan. Meer dan drie keer boemelen betekende meestal ontslag.
Als je dus bij de intocht van Sinterklaas drie, of als luxe pas twee boemelsjiechten gebruikt had, wist je bijna zeker dat weldra de betere tijd aanbrak. Sint Barbara, het feest van de kompels, de kerststal in de loonhal, opzichters die licht menselijk werden, twee dagen vrij met de kerstmis en ... een nieuwe verlofkaart!
De grote, zwarte berg kolen op de achtergrond gisteren bij de aanlanding van Sinterklaas, zette mijn klok weer eventjes een halve eeuw terug. Ik hoop net als vroeger dat hij weer het symbool van een nieuw begin is. Wat voor mededeling zal de chirurg mij morgen doen? Krijg ik nog een nieuwe kaart?

16-11-2002
Op het einde van de week maak ik altijd een soort balansje op van wat ik uit de krant heb opgestoken. Iedere week verbaas ik me weer over de proza van de krantenschrijvers. Dat die jongens voor hun brood schrijven is mij wel duidelijk. Als er geen nieuws is wordt er vlijtig nieuws gemaakt en als er flauw nieuws is wordt dat pittig gekruid. Vroeger werden daarom ook de boterhammen in een krant verpakt. Boterhammen, die je eet bij het lezen van een verlopen krant smaken beter, weet ik uit eigen oude eetgewoonten.
Een echt journalistieke hoogstandje is dat de EU de drempel uit de IJzeren Rijn gehaald heeft. In dezelfde krant lees ik herhaaldelijk dat de ambtenaren van de EU luie bliksems zijn. Die niet veel meer doen dan vervalste declaraties innen. Wie heeft die drempel weggehaald? Krijgt hij/zij een bonus?
Bij de Belgische kranten bakken ze hem ook goed bruin. In het Vlaamse Kruibeke kunnen automobilisten van 65 jaar of ouder een speciale sticker afhalen om andere weggebruikers aan te geven dat ze niet meer zo snel zijn. En waarom eigenlijk niet? Ik zou bij iedereen een sticker op de auto plakken. Naast het nummerbord zou je dan de categorie chauffeur kunnen zien. Pas op! Vrouw achter het stuur! Pas op! Belg zonder rijbewijs op de weg! Pas op! Oude lul achter het stuur!
Het bordje "Pers" dat je soms achter de voorruit van een terreinwagen met extra dikke banden ziet en dat hoofdzakelijk misbruikt wordt om een illegale parkeerplaats te veroveren zou dan vervangen kunnen worden door een invalidenkaart. Er gaat immers niks boven persvrijheid op een parkeerplaats.

15-11-2002
Ze zeggen dat wij, Limburgers, geen goed Nederlands spreken. Ze, dat zijn Hollandse kakkies, bij wie een makreelgraat in de keel is blijven steken en daardoor een articulerend spraakgebrek ten gehore brengen. Wij hebben dus een beschaafde, zachte Gee. Vroeger zat ik daar enorm mee. Tijdens mijn diensttijd probeerde ik door veel vis, vooral zoute haring, te eten mijn Gee aan te scherpen. Het is gelukkig nooit goed gelukt. Tegenwoordig ben ik er zelfs trots op en spreek graag mijn Limburgs dialect tegen "boven de grote rivierlingen".
Ik vind het, persoonlijk als zodanig gesproken, een beetje slap van koningin Paola van België om zich te verontschuldigen voor haar slecht Belgisch. Onze Bernhard spreekt ook een tikkie raar en wij lopen allemaal, zelfs ongeschoren, weg met de Préns. Haspelig de volkstaal spreken schijnt een lastig adellijk probleempje te zijn. Ik vind dat wij dan in heel goed gezelschap zijn. Ik durf het nog veel sterker te zeggen. Die bovenmaasse makrelenhappers mogen blij zijn dat ze ons tot hun landgenoten mogen rekenen. Wij zijn immers door onze natuurlijke bescheidenheid veel intelligenter dan zij in hun ongebreidelde onnozelheid kunnen bevroeden.
Ik kan dat makkelijk aantonen. Hun minderwaardigheidscomplex proberen ze te compenseren met topografische vervalsing. Ze liegen als ze beweren dat zij boven de grote rivieren wonen. Kijk maar eens op een simpele atlas. Hun hoogte is minimaal boven Amsterdams Peil en dat is al niet van veel niveau. Wij hier zogenaamd beneden, zitten daar meteen een honderd meter boven. Ik ken hier mensen die zelfs van een eenzame hoogte zijn. Als die een kuil in hun tuin graven, loopt daar zelfs weer meteen het water uit. In het achtergebleven Amsterdam woonden ze vroeger zelfs op paalwoningen heb ik me laten vertellen. Die woonden op bomen omdat anders het water tot aan hun lippen stond.
Van mij hoeft Maxima dus geen bekakt Hagenees te leren. Dat doet die slimme meid ook niet, weet ik zeker. Zij vond haar Alex al vanaf het begin een beetje waterdom! Liefde maakt niet alleen blind maar ook niet horend, weet ik zeker!

14-11-2002
Om mensen te laten samenwerken is de taal bedacht, zeggen optimisten. De economen van het eerste uur veronderstelden dat door communicatie het bruto maneffect zou stijgen. Dat schijnt een tijdje gewerkt te hebben. Tot de Hollanders zich ermee bemoeiden, die moesten zonodig iets aparts hebben. Weinig mensen in Europa die iets van dat eerste Diets begrepen. De tachtigjarige oorlog was er een gevolg van. Daarna kregen we ook nog een moeilijke communicatie met onze zuiderbroers, de Belgen. Die burenheibel werd door ons, net als voetbalwedstrijden met de Duitsers, met verve verloren. De Belgenbroers gingen daarna hun eigen taalwegen en hebben daarmee niet slecht geboerd. Die slimmeriken hebben nu nog genereuze dingen bij naam die wij allang voor een buitengaatse verbastering ingeruild hebben.
Nu het klimaat tijdelijk kouder en natter wordt en het licht vroeger donkerder, krimpt als een natuurlijk natuurverschijnsel de mannenziel. Een "Nondeju, wat is het toch een koud weer" ontsnapt weer makkelijk aan ons gekweld mannengemoed. Op straat is immers weinig opwekkends meer te zien. Minder bedekte boezems zijn tot nadere zonneschijn verstopt achter dikke kouwering. Voor de niet liefhebbers, dit is het tegenovergestelde van zonwering. Zonwering betekent in de zomer - weinig of niet bedekken. Zonwering is dus eigenlijk de lust voor het gezonde mannenoog. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Hoe onze Belgenbroers met de wintertaal omgaan? Gewoon, die schrappen de n uit de pannenkoek en gaan over tot het eten van rommedoekes en het drinken van trappisten. Rommedoekes eten bij donker koud weer en zware trappisten lebberen dat zijn bij uitstek de winterse toverkrachters. Dat is hele ander Belgische taal dan onze scherpe Nederlandse zustertaal. Daarin komen voorlopig alleen maar woorden voor als lijsttrekker (aartsleugenaar) lijstduwer (verlegen leugenaar). Bos, heeft niks met milieu te maken. Dito voor Wijnschenk. Bij het CDA is niks meer dat voor de C staat. Trouwens, daar heeft nooit iets voor gestaan.
Het enige dat zal blijven is het gefleem van mensen met Alzheimer symptonen. Die morgen weer vergeten zijn wat ze gisteren beloofd hadden. Harrie Potter is een verzinsel, niet meer en niet minder dan een hersenschim. Wat fijn om zo met taal te kunnen jongleren!

13-11-2002
Een avondje per week gaat mijn lief kleien. Gemiddeld een keertje per twee weken brengt mijn lief iets van gebakken klei mee naar huis. Ik bewonder nog steeds haar kunststukjes en zodoende bezwijkt ons huis bijna onder de gebakken peren, kaarsenhouders, vazen, mannetjespoppen, vrouwtjespoppen en nog veel meer gebakken (mis)baksels.
Op zo'n kleiavond komt mijn vriend naar mij, beter gezegd ik haal hem naar mij toe. Samen hebben we 45 jaren geleden ondergronds gewerkt. Ik dronk, om mijn drinkwater te sparen, stiekem uit zijn drinkbus. Hij deed dat, om dezelfde dorst, in het geniep bij mij. Samen deelden we zijn pruimtabak, omdat ik die van mij niet verdragen kon en strontmisselijk werd. Uit een soort lafheid ging ik na drie jaren weg. Hij bleef uit dapperheid aan het kolenfront tot Joop de zaak sloot en heeft nu nog maar één long.
Als we dan weer, net als vroeger in het ondergrondse treintje, dicht bij elkaar zitten en onze oude zwarte geschiedenis met veel alcohol afwassen - doen we een potje sjwaegele bij het licht van een miniscuul lampje. Sjwaegele doe je in het donker. Je roept elkaar het aantal houtjes, dat je in je vuist verborgen houdt, toe. Ieder moet op zijn beurt het totaal raden. Degene die verliest schenkt de ander nog eens in.
Als mijn vriend iets vluchtigs vlug drinkt wordt hij erg snel helder van geest en zegt dan wijze dingen. Meestal over vrouwen. Sinds zijn To overleden is, zijn de wijsheden cynischer geworden.
Hij staat nu op het standpunt dat het belangrijk is om een vrouw te hebben die een beetje in het huishouden meehelpt. Die soms kookt, af en toe wat opruimt en ook een job heeft!
Wat ook belangrijk is, volgens hem, is dat ze je vaak laat lachen!
Heel belangrijk is, dat ze te vertrouwen en oprecht is en niet liegt!
Ook heel belangrijk is dat ze goed tussen of op de lakens is. Die het met overgave doet en in is voor spelletjes met zijn drieën!
Ik was door de drank even niet meer op de wereld en dus ook niet bij het sjwaegele en moest hem weer inschenken. "En let heel goed op," besloot hij proostend op mijn aanstaande kater: "Dat deze vier vrouwen elkaar nooit leren kennen."
"Glück auf morgen, koempel!" roept hij altijd, naar adem snakkend, als hij door de vrouwelijke chauffeur in de taxi gestopt wordt. "Du waors vanaovend weir ene sjlappe trekhoenjd!"

12-11-2002
Het gedram over veiligheid, waarden en normen in dit land loopt finaal uit de klauw. Genoemde drie belevingen beginnen naar mijn zeer bescheiden mening met het maken van afspraken en vervolgens het nakomen hiervan. In het Koninkrijk der Nederlanden, dat zo trots was op zijn democratisch bestel, komt hiervan weinig terecht. De overheid, de regering zelf, geeft doorlopende voorbeelden dat ze lak heeft aan de wil van het volk of de volksvertegenwoordiger en doet uiteindelijk wat zij wil. Zelfs demissionair zijn heeft geen invloed op dictatoriale neigingen. Het credo van VVD, CDA en LPF is: "Wij maken wel uit wat uiteindelijk zal gebeuren".
Ik denk dat het nog veel erger is. Niet de regering, maar de vazallen van Sjors dubbel Joe bepalen wat er hier dient te gebeuren. Dure straaljagers kopen waar we niks aan hebben. Kankerverwekkende AWACS, waar we verder ook niks aan hebben, midden en boven dicht bevolkt gebied laten opereren. Het treurige toppunt van het machtspelletje, bomen die in de weg staan kappen. Als landelijke of Europese regelgeving dat verbiedt is dat verder geen groot probleem want de VVD minister besluit dan uiteindelijk toch tot kap in een staaltje van minachtend machtsmisbruik.
Alles is inderdaad anders geworden. Hollanders zijn geen Hollanders meer. Nederland glijdt snel af naar een bedenkelijk niveau. Heulen met de huilende jetsstreamers van Sjors. Sjors die zelfs gedreigd heeft ons land te bezetten als we zijn kwaaie pieren voor het gerecht zouden dagen. Van je vrienden moet je het maar net hebben. De Jankezen leggen ons op hoe hoog onze bomen mogen groeien. Eén meter boven de grond! Wie zei ooit dat de bomen hier tot in de hemel groeien?

11-11-2002
Op de elfde van de elfde om elf uur elf, begint hier in het Zuiden het nieuwe carnavalsseizoen. Buutereedners, dat zijn platte moppentappers, liedjeszangers, muziekmakers met zaatte hermeniekes en nog vele andere uitslovers kunnen dan hun vruchten van een zomerlang druk doen ter kennisname van de zotten brengen. Niets is serieus, alles is flauwe kul. Precies als de politiek. Politici zijn volgens mij de beste carnavalisten. Steken overal de draak mee, liegen dat het gedrukt staat, overdrijven in veelvouden en hebben een heel korte termijn geheugen. Ze gaan als echte carnavisten zelfs vreemd. Duiken zelfs bij een andere partij onder de lakens, als het machtsgewin opbrengt.
Waarom ik zo schamper ben? Omdat vorig jaar met veel poespas en poeha besloten werd dat ons land de Joint Strike Fighter zonodig moest aanschaffen. Problemen in de zorg, het onderwijs en met de veiligheid waren toen net zo groot als nu. Alleen hadden de regeringspartijen het zomercarnaval in de kop en negeerden het kiezerspubliek. Dat werd na de verkiezingen plots anders. De patsers kregen een rode en een gele kaart en gingen opnieuw aan de slag. En zie, grote bezuinigingen op defensie. Anderhalf dozijn straaljagers hebben we niet meer nodig want er moeten gelden vrij gemaakt worden voor zorg, onderwijs en veiligheid.
Weet je wat wij in het zuiden dan zeggen? Alaaf en gaef hum haver !

10-11-2002
Een hele boel erge dingen gebeuren steeds opnieuw in de wereld. Dat is niks nieuws. Dat is altijd zo geweest en zal zo blijven. Ook niks nieuws is dat je deze enge feiten tijdens de soep en de aardappelen krijgt opgediend. Daarvoor en daarna zit, met een flinke volume vermeerdering, de reclame. Want de TV moet zijn eigen broek ophouden, beweren ze. Het enige meetbare effect. We worden steeds dikker. Er gaan al stemmen op een soort weelde belasting op vetzucht te heffen. Dat zou niet eerlijk zijn. Een mens vreet van de zenuwen. Doet hij dat niet, dan vreten de zenuwen hem op.
De vreetbuiuitlokker van vandaag was de melding dat in Israël een kist gevonden is die de beenderen van de broer van Jezus zou herbergen. Het bewijs daarvan is simpel, omdat het erop gebeiteld staat. Waarom zou dat geen oplichting zijn? Kerken ( de katholieke) is daarop geen uitzondering zijn meestal niet zo sterk in bewijsvoering. Hun gedoe ligt in het gebruik van wijsneusheid van eeuwen geleden. In een tijd waarin kennis na vijf jaren verouderd is en ter discussie gesteld wordt is geloven nog altijd een zekerheid over de eeuwige onzekerheid. En dat is pas echt kras knap.
Van mij mag iedereen zijn eigen Jezus dienen, mij verbaast wel dat al die Jezussen de wereld geen haar verbeteren. De Heer wordt altijd voor de verkeerde kar gespannen, is mijn overtuiging. De Heer wordt steeds opnieuw gedwongen om de kar van het geweld te trekken, als hij dat niet goedschiks doet dan moet hij maar kwaadschiks.
Moge Allah de ongelovige honden straffen, bidt de ene partij en de andere roept dat diezelfde God Amerika zal blessen. Bijna altijd gebruiken ze bommen om hun geloof kracht bij te zetten. Hun onderlinge verschil is dat de een ze op zijn ziel bindt en de ander ze van hemelhoog naar beneden gooit en daar zakt mij nou de broek van af.

08-11-2002
Het zal wel niet voor de kat haar viool en strijkstok zijn uitgevonden dat de Hoge Raad haar nivellerende naam heeft gekregen.
Volgens mij zitten ze helemaal niet zo hoog. Hooguit een beetje boven zeespiegel nivo en dat is eigenlijk, op de keper beschouwd, laag. Nietwaar?
Welwaar! Wij, hier in het sjoene Zuuden zitten veel hoger, wel 100 meter boven het nivo van de Hoge Raad.
Neem voor het verdere gemak eventjes aan dat de Hoge Raad de wijsheid in pacht heeft, dan moeten wij Limburgers dus minimaal allemaal hogere intellectuelen zijn. Ik ben ervan overtuigd dat wij dat ook zijn.
Onlangs immers heeft de Hoge Raad bepaald dat bewerkte paddestoelen illegale drugs zijn. Godju ...
Moet je voorstellen, op een gewone na de weekse zondag bakt mijn lief rond het middaguur een eitje en doet er wat champignons bij. Ik smikkel dat met een glaasje witte Spätlese (wijn) uit de pan, die vervolgens door onze boxer grondig geïnspecteerd wordt.
Hij blaft dan nooit, integendeel hij slobbert de resten als het biggetje van de heilige Antonius met het varken.
Ik geef dit maar even zo breedvoerig aan om aan te geven dat er met paddo's niks mis hoeft te zijn en onze keuken niet in een smartshop veranderd is. Hoe krijgen ze het over de lippen, vraag ik me dan verbijsterd af. Dit is Dutsj kreezie biznuz in optima forma.
De volgende meesterlijke zet van de zogenaamde Hoge heren is de bepaling dat een grafsteen die door treurenden op een graf geplaatst wordt automatisch in bezit komt van de eigenaar van de begraafplaats. Dit heeft Pim (zaliger gedachtenis) ooit in de vooruit geweten en is daarom naar Italië geëmigreerd, vermoed ik.
Het principe komt mij overigens erg bekend voor. Dat heb ik vroeger in de geschiedenisles geleerd. Dat was ook in Rusland zo.
Alle boerderijtjes werden daar eigendom van vadertje staat. En dat was een erg ontaardige vader.
Twee lange jaren heb ik armoede, kou, honger en nog andere erge ontberingen geleden om mijn geliefde vaderlanders tegen deze onvader te beschermen. En godju, nu hier de waarden en normen dreigen terug te komen, nu wordt het een en ander gecollectiveerd door een stelletje mannen met een slabbertje.
Zou het dan toch waar zijn? Komt tijd, komt onraad bij de Hoge Raad!

06-11-2002
De krant kun je geen dag missen. Iedere morgen opnieuw verbaas ik me over de hoeveelheid gekheid, rotheid en nog andere heiden waarover overdreven wordt. Bijna is het gewoonheid. Snotterend van de laatste verkoudheid kraakte ik deze krantmorgen voorzichtig onze traptreden. Het hele huis hoeft niet te weten dat opa zijn nieuwsgierigheid weer niet bedwingen kan.
Dan, in de eerste oogopslag.
Gebruik vuurwapens niet toegenomen! Jemig!
De tientallen kogelgaten in de diverse borden bij natuurgebieden, hier in de buurt, zijn natuurlijk ten gevolge van hagel. De pemig!
Verdachte Nijmeegse schietpartij vrij!
Allicht er is helemaal niet geschoten, de statistiek geeft dat immers aan.
Zes verdachte Algerijnen door arrestatieteam uit café op Vrijthof geplukt!
Krijg nou helemaal de heidschijt, is dit toch een heitjesland? De politie gaf een rondje en veegde meteen daarna de kroeg schoon. Dat is normaal werk voor mensen met een Melkertbaan! Maar ja, tegenwoordig is niets meer zeker. Je weet niet meer of onze regering een wet heeft gemaakt of een proefballonnetje heeft opgelaten. Wat vandaag wet is, is morgen een crime. De A-H elden van vorige week zijn bij nader inzien toch maar gemene klopjassen. Alleen Bernhard kan als verzachtende omstandigheid aanvoeren dat hij geopereerd was aan rechtse nastaar en dus effu het fijne onderscheid kwijt was.
Helaas ging visboer Zalm met zijn verkiezingskar te vlug en te rechts door de v-bocht. De onderscheiding die hij die twee al had toegezegd is uit hetzelfde Potterboek als de hypotheekaftrek van de nu weer links wegtrekkende arbeiderspartij of de nieuwkerkse Balkenbrij.
En de kiezer? Die weet het niet meer, maar hoopt er het beste van. Als gokker is hij gewend kruisjes in te vullen en of hij dat nu doet in een loterij of op een verkiezingsformulier ...

05-11-2002
"Opa's eetpatroon beïnvloedt nazaten."
Grootvaders die te veel eten, schaden daarmee mogelijk de gezondheid van hun kleinkinderen. Geloof me of niet, het stond gisteren in de krant. Ik schrik er niet meer van. Ik ken mijn pappenheimers, de krantenschrijvers wel. Die pennen zoiets in de maandagochtendkrant om die alsnog aan de man te krijgen. Waarom? Omdat de voetbaluitslagen dan al lang bekend zijn. De maandagkrant lezen is eigenlijk geld en tijd verspilling en dus daarom zo'n uitschieter.
Ik, als Opa, ben al dertig jaren gesteriliseerd. Dus aan een eventueel nageslacht iets verkloten, vind ik twijfelachtig. En voor die dertig jaren had ik geen grammetje vet op de ribben. Deed aan lange afstandslopen. Je weet misschien wel hoe dat ging? Anders stuur maar een mail, dan leg ik het uit. Als ik uitgedraafd thuis kwam vroeg mijn lief of ik uit Biaffra kwam. Ook mocht ik niet in een zwembroek de tuin in. De buren konden wel eens gaan twijfelen aan haar kookkunst.
In die laatste dertig jaren zijn de scherpe kantjes aan mij wel wat verzacht. Mijn spitse knieën en ellebogen zijn wat ronder geworden. Mijn kleinkind rustte als peuter graag op mijn buik. Ze dacht altijd dat opaas buik een soort waterbed was, de pils klutste zo lekker. Daarvan kan ze volgens mij niks ernstigs opgelopen hebben, denk ik.
Bovendien geef ik haar een voorzichtig voorbeeld door nu veel groenten en fruit te verslinden. Ze vindt opa maar ouderwets. Frites, chips en cola dat zijn de ingredienten voor een voldane hedendaagse jeugd. Dat zijn geen opaas, maar vieze, gluiperige internationals, die dat puur en alleen maar om winstgewin op de markt brengen. Dat is eigenlijk hetzelfde genre als de sigarettenhandel en de verdovende middelen mafia.
Hun credo luidt: "Wie de jeugd heeft maakt de grote poen".

04-11-2002
De po (afkorting van poepdoos) in ons Steinse huis is niet wat we ervan verwacht hadden. Het Steinse water is erg steens. Hoewel we amper op een steenworp afstand van de Belgische grens wonen heeft ons leidingwater vele graden Duitse hardheid. Met andere woorden, in ons water zit veel ketelsteen en die ontwricht de werking van onze gemakken. Op je gemak, je gemak nemen is een dubieuze bezigheid geworden. Je weet niet zeker of je grote boodschap wel verstuurd wordt of drijvend aanwezig blijft en dat is zeer frustrerend. Daar krijg je uiteindelijk ook nog persoonlijke verstoppingen van. Kortom er moet een nieuwe drukdoos installatie komen.
Verstandig is dan eerst links en of rechts inlichtingen in te winnen. Hoe meer informatie hoe gedeger de uiteindelijke keus, nietwaar? Nietwaar dus! De ultieme keus wordt zeer moeilijk, want onze buurman adviseerde ons met klem bij een hem bekende Italiaanse zaak in het naburige Belgenland te gaan infoën. Hemelsbreed is dat slechts één kilometertje. Emotioneel is het een ander werelddeel. Wat ons warm aanbevolen werd, was een hightech zitstandje. Inclusief een instrumentenpanel, dat niet zou misstaan in de cockpit van een airborne jumbo. Multiple choice keuzes tussen de diverse stralen, zowel voor de madam als de male gebruikers. Hardende en verzachtende beams, inclusief de corresponderende luchtverversers. Adembenemend in hun intuïtieve gebruikersvriendelijkheid. Op wens kon een billenmasseur geinstalleerd worden ter voorkoming van een sinaasappelschil ziekte, begreep ik.
Ik heb plots weer heimwee naar dat huisje, vroeger bij ons in de tuin. Met dat hartvormige openingetje in de knellende deur, die nooit helemaal sloot. Waar je bijna vanaf waaide bij winderig weer en waar je de broek niet tot aan de enkels kon laten zakken bij regen. Met het bommenluik in de koude zitplank waarop mijn vader, in een vlaag van verspilling, een rest balatum gespijkerd had. Dat waren de echte gemaks tijden, toen we 's morgens trots ons buurjongetje de nachtspiegel showden - met het produkt van slechts één nacht!

03-11-2002
Gisteren, op Allerzielen, gedachten de resterende katholieken hun doden. Gisteravond liep ik als ongelovige in het donker over het kerkhof in onze woonplaats. Veel zigeuners zijn hier begraven. Hun rustplaatsen lijken op luxe vakantiehuisjes. Bij ieder graf staat een bankje om op te verpozen. Ik heb eventjes op zo'n bankje gemijmerd. Ene mijnheer Steinbach is er begraven zag ik in het licht van mijn zaklamp. Een donkere, vriendelijk lachende, man met een grote zwart snor. Geboren in september 1940, zou dus nu even oud zijn als ik.
Ik ben er nog, hij is er niet meer. Ik weet niet wat hij mischien wel weet. Is er iets hierna, of niets? Als er niets is weet hij evenveel als ik nu, dacht ik. Als er wel iets is, dan is dat klaarblijkelijk zo mooi dat hij niets meer met ons te maken wil hebben. In het ander geval, heeft hij misschien wel mijn ouders daar ontmoet. Misschien kent hij mijn moeder zelfs beter dan ik. Ik heb haar helemaal niet gekend. Ik weet weinig van haar. Ik heb niets dierbaars van haar. Ik heb slechts een paar malen in mijn leven over haar gedroomd. Steeds liet ze mij dan, heel verdrietig achterlatend, in de steek. Dat doet een moeder toch niet, wanhoopte ik vaak. Ook nu kreeg ik weer keelpijn, voelde mij verlaten, koud en eenzaam. Als het zou gaan regenen zou ik me kliedernat laten worden, voelde ik.
Mijn moeder had een zus. Ze leken veel op elkaar, heeft deze me vaker verteld. In een flits zie ik mijn dochter. Zij lijkt veel op mijn tante, realiseer ik me plots op deze door kaarsjes verlichte plek onder oude bomen. Zij lijkt dus waarschijnlijk sprekend op mijn moeder. En van mijn dochter houd ik zielsveel. De kou en de eenzaamheid is weer evenvlug als ze kwam, uit mijn oude lijf verdwenen. Het is in het diepe gevoel ervaren, maar mijn dochter heb ik van mijn moeder gekregen, realiseer ik me.
Zij is me dus nooit vergeten, integendeel zij heeft mij heel goed verzorgd achtergelaten.

02-11-2002
Leven is risico lopen. Wie weet dat niet ?
Op het moment dat je geboren wordt begint dat risico al. Leven is ook van dingen genieten. Neem maar van mij aan dat alles wat lekker is, ook een risico is.
Roken is een doodsrisico, daarom rookt bijna iedereen. Drinken is ook een groot risico. Bijna iedereen drinkt. Lekker eten is een risico. Bijna iedereen is te dik. Om al die risicivolle dingen uit te kunnen voeren moet je geld hebben, punt aan de lat.
Daarvoor moet je pinnen. Bloedlink!
Bisschop Muskens preekte een paar jaren geleden dat een appel en een ei pikken mocht. Andere geestelijke stromingen, vooral in Afrika, hakken je voor zo'n vergrijp een hand af. Prins Bernhard, die vaak in Afrika is geweest, zei in zijn laatste jaren dat boevenmeppers helden waren.
Had hij misschien iets van de apen opgelopen op zijn safaries in Afrika ? Dan was dat een bewust gekozen risico lijkt mij.
Bewust gekozen risico's maken verslaafd, weet ik zeker. En verslaafd aan iets zijn we allemaal, weet ik ook zeker. Echter als verslaafd zijn maatschappelijk acceptabel is, is het een deugd. Sterker nog het kan een heldendaad worden.
De prins betaalde dan soms de bekeuring. Ik had nooit geweten dat het Prins Bernhardfonds een aansprakelijkheids verzekering was.
Of is het toch de boerenwijsheid, die zegt: "Hoe ouwer hoe gekker ?"

01-11-2002
Met het einde van de wijnmaand is de zomer definitief voorbij. Van het zonnetje genieten kan, mits je niet met de plane ver hier vandaan vliegt, alleen maar via een glas wijn. Slimme druiven hebben van de zomer de zonnestralen geabsorbeerd, omgezet in suiker en nog slimmere mannen hebben er wijn van gebakken. De man, de schenker van de schepping.
Vooral in witte wijn zie je de zomerse zon nog parelen.
Het einde van een periode stemt altijd een beetje weemoedig en noopt tot terugblikken. Wat voor ultiems heeft de afgelopen zomer ons uiteindelijk opgeleverd?
De doorbraak in de bh-technologie. De memmenstutter is (natuurlijk) door een Amerikaan ingrijpend gewijzigd. Van folterinstrument veranderd in een mensvriendelijke applicatie. Geen gemeen stekende beugels meer. Geen verwoestende stalen draden meer in de Miele of Bauknecht. Deze flauwe kul wordt ons natuurlijk weer door een Jan-Kees aangepraat. Want waarom moet de meest charmante melkfles in een dure vitrinekast?
Een van de meest voorkomende oefeningen (uiteraard met de beste bedoelingen) is immers hoe dat ding zo vlug mogelijk uit kan. In deze tijd van onbegrensde dualistische vrijheid is het eigenlijk een raadsel dat de meest begeerde eyecatcher achter een soort ijzeren gordijn verborgen wordt. Na het einde van de mannenstropdas pleit ik nu ook voor het einde van deze kunstmatige female adembegrenzer.
Laat aub ons mannen effu ademloos doorblikken, is mijn wens voor de komende wintertijd. Push buttons in een wintertrui zijn ook adembenemend.

terug naar Tikkies