Tikkies, september 2004

30-09-2004
Ik kan me nog de tijd van de tafeltjes herinneren. Midden jaren veertig in een vorige eeuw. Ik bakte er niet veel van. Het tafeltje van tien was de enige uitzondering, de rest was een kwestie van geduld is me nu plots opgevallen. Mensen die nooit de tafeltjes geleerd hebben kunnen toch vermenigvuldigen, is geen uitzonderlijk natuurverschijnsel maar een natuurlijk fenomeen, heb ik ook in de loop der tijd ontdekt. Onze juf, die ons opzafelde met de uiterst moeilijke tafels van drie en hoger (met uitzondering van dat van vijf) had het dus goed mis toen ze ons de gratis goede raad gaf om goed na te denken.
Waarover en waarom moet je goed nadenken, vraag ik me nu soms verbijsterd af. Het is allemaal een kwestie van geluk en dat kun je niet calculeren. Geluk moet je meteen consumeren als je het ontmoet. Hoewel de meeste van ons hun eerste geluk ergens op een bank ontdekt hebben moet je jouw geluk toch niet op de bank zetten. Het brengt daar geen rente op en als je pech hebt moet je er zelfs belasting over betalen. Heeft men vroeger ook heel fout uitgelegd.
Vroeger zwom er zalm in de Maas. Ik zag gisteren een Zalm in de kamer zwemmen. Vroeger rekende hij ons rijk. Daarna rekende hij ons af met de factor 2,1 (Euro) omdat die goed voor ons zou zijn. Nu wil hij ons de breuken leren. Dat zijn omgekeerde tafeltjes. Wie het minst heeft moet het meest inleveren, dat is een nieuwe waarde die goed voor het land zou zijn. Wat goed voor het land is, is schijnbaar heel slecht voor zijn inwoners volgens het spraakwater de Waal, die het na lang nadenken heel anders uitlegt als de droge Zalm. God mag me makrele als ik het nog snap.
Waarom moet je belasting over spaargeld betalen? Je bent toch zeker geen rekenwonder als je spaart! Dan financier je leuke dingen van anderen. Iedereen in de betere doen heeft grote schulden en die brengen, om het zo te zeggen hun voordeel op. Waarom mag dan niet iedereen flink in de min? Waarom worden de minimalen straks maximaal gemolken?
Waarom is het grijs kenteken ingevoerd? Waarom wordt het op grote schaal zogenaamd misbruikt? Is daar helemaal niet over nagedacht? Waarom zit op de gouden koets zelfs geen grijs kenteken? Wordt over het wagenpark van de koninklijke stallen überhaupt belasting betaald. Ik help mijnheer Zalm nu alleen maar met goed nadenken over bezuinigingen. Misbruik moet je proberen te voorkomen, nietwaar?
Is er in den beginne wel eens over nagedacht over ”kommer en kwel?” Of is het zoals de waard - Maxime - is vertrouwd hij zijn Zalmen?

28-09-2004
Gisteren was een bijzondere dag. Iedere dag is eigenlijk bijzonder want geen dag is een gewone dag. Gisteren was bijzonder omdat het platste stuk van ons land plat lag. Alleen hier in het zuiden, waar nog veel plat gepraat wordt, was er nog wat vervoering. Ik heb de belbus en de vrachtauto van de postduiven zien rijden. Achter de Hollandse waterlinie heersten de tranentrekkers. Zelfs het CDA maakte zich gepaste zorgen over een nieuwe herverkiezing van hun roerganger, die inmiddels al enige weken plat in een ziekenhuisbed resideert. In de Amsterdam Arena stond André waterpas op de middenstip. Jammer dat André nooit over paloma blanca's gezongen heeft. Dat zou nu bij een koel, vertroostend blondje een beste bestseller zijn geworden. De een zijn dood is in dit geval de ander zijn extra schnabbel.
Ik heb een historische hekel aan woorden die met sch ... beginnen. Waarschijnlijk een jeugdtrauma, mijn vader vertelde me dat in zijn mobilsatietijd, de wachtwoorden altijd begonnen met sch ... Mensen die problemen met de sch ... hadden, waren in principe niet te vertrouwen. Ik ken foute voorbeelden uit de oude praktijk die dat bevestigen.
De school bijvoorbeeld, vond ik maar niks. Ze scholden me uit voor schele. Soms vond men mij een arm schaap, soms een stom schepsel, afzeiken was schering, de scheurkalender stond vol leugens. Onvoldoendes kreeg ik scheutig, de tekenmeester was een schetsfiguur die schilderachtige scheten liet zonder ooit een schietbaan gezien te hebben. Dat was vroeger!
Nu is het nog ”Scheisze” met mijn beleving van de sch. Schietpartijen zijn aan de lopende band, mensen dienen (in onze geschonden rechtstaat) als schietschijf. Iedere straat kan als schiettent fungeren. Iedere dag komen er meer schijnheiligen bij. Schijnhuwelijken en schijnprocessen zitten inmiddels rotsvast in onze cultuur. Ik ken gelukkig ook nog een uitzondering. ”Schimmelkaas!”
Schoenmakers blijven niet meer bij hun leest maar maken, tegen betaling, sleutels na. Schotjesgeest is een nationale epidemie geworden. Op iedere flat staat een woud schotels. De wijsheid komt tegenwoordig uit het zuiden. ”Schusz” is een geverfd pilsje.
En het toppunt van alle onplatheid wordt binnenkort ook geplat. Dolly Parton deelde mee: ”De bandjes van mij bh snijden in mijn schouders. Mijn voorgevel was altijd mijn handelsmerk, maar ik heb er een flinke prijs voor moeten betalen! Ik trek het niet langer, My boobs are killing me”
Een schijnaanval van een schijnschone die weet dat ze in de schijnwerpers steeds meer op een schilderij van een oude meester lijkt?

27-09-2004
Ik weet voor de zoveelste keer niet hoe ze het verzonnen krijgen bij de krant. Nu las ik weer dat de man zijn bijdrage aan het huishouden overschat. Mannen die thuis meewerken laten bovendien de vervelendste klussen, zoals bijvoorbeeld het schoonmaken van de poepdoos, over aan hun schat. Dat blijkt uit overheidsmetingen, zegt de schrijver van de krant.
Ik denk dat de overheid zelf een slechte schatter is. Als de overheid beter geschat had, waren er nu niet zulke onschatbare tekorten. En wie moet die immense onderschattingen hoofdzakelijk aanvullen? Juist, de kroon van de schepping als gewaardeerde inschatbare.
Bovendien, door de emancipatie zijn vrouwen steeds meer op mannen gaan blijken. Toen ik nog jong was, mochten meisjes tijdens de gymles hooguit in een broekrok de koprol doen. Nu hebben alle vrouwen de broek aan of doen minstens alsof ... en is aan de rol gaan, als ze het in de kop krijgen, geen mannen alleenrecht meer.
Vroeger dacht een dame er niet aan om zich te scheren en mocht je als jongeman helemaal niet in de buurt van de huishoudschool komen. Waar hadden wij dus het huishouden moeten leren? Nu moet je als Dreestrekker een winterseizoen lang op de plaatselijke Volksuniversiteit het verstoken onderwijs inhalen en leren spruitjes te frituren en de wasbak ontstoppen.
Vroeger in de tijd dat mijn vader nog een opgeschoten jongen was, was scheren een echte mannenzaak. Ik heb mijn vader vaak vol bewondering aanschouwd als hij, op de late zaterdagmiddag in de achterkeuken, de brede bretels over de schouders liet zakken. Zijn gezicht met een kwast kokend water in de zeepsop zette en zijn stoppelveld liet inweken. Tijdens die ouverture werd dan het scheermes geslepen. Een oude leren riem hing hij aan een haak van het vaatdoekenrek en wette het mes er minutenlang langs. Omdat ik dik haar had moest ik er eentje vrijwillig ter beschikking stellen en op de vlijmscherpe snede laten vallen. Als het spontaan in twee stukken viel was het mes goed en begon de slachtpartij. Mijn pa sneed zich altijd ergens bij zijn oren en onder zijn kin. Soms ook onder zijn neus als hij het puntje te vroeg losliet.
Ik stond meteen klaar met de natte aluinsteen om de jaap te dichten. Dat moest ongetwijfeld vreselijk pijn doen want mijn pa vloekte hevig tijdens die depperij. Eigenlijk hielp het ook niets. Na verloop van tijd stopt bloeden vanzelf, maar dat wisten we toen niet zo goed. Rituelen hielpen echter wel, wisten we zeker. Daarom werd na afloop zijn gezicht afgehard met wisselbaden van warm en koud water. De zware vloeken verlichtten zich tot luchtige complimenten, die ik niet begreep maar wel begrijpend bij knikte, en als bewijs aan de buitenwereld dat hij een propere vent was plakte hij enige stukjes afgescheurde vloeitjes op zijn natte lidtekens.
Ik gooide de wasbak leeg in de tuin, als hij erg aangekoekt was schuurde ik hem soms (in de zomer) uit met wat zand. Het scheermes maakte ik schoon door een paar kranten in halve A-viertjes te snijden als toiletpapier. Omdat mijn moeder al vroeg overleden was heb ik niet zo'n innige band gekregen met huishoudelijke ku-karweitjes. Ik heb wel eens gehoord (weer van mensen die het weten kunnen) dat de huidige allergieën best wel eens hun oorsprong kunnen hebben in de overheersende kuisheidswaan.
Het zal je niets verwonderen als ik zeg dat ik nergens allergisch voor ben ... ?

26-09-2004
Wij staan bekend als een moeilijke gemeente. Regelmatig is er stevig stront aan de knikker in de gemeenteraad. In het nieuwe duale stelsel, schijnt dit overigens een groot goed te zijn. De laatste jaren kregen we een paar keren een nieuwe gemeenteraad. Daar was eigenlijk niks nieuws bij. Gewoon wat oude spelers in een nieuwe opstelling.
Onlangs kregen we zelfs een nieuwe burgemeester. Of het allemaal met elkaar te maken heeft of omdat we hier ook nieuwe waarden en normen voor de kiezen krijgen, kan ik (nog) niet beoordelen. Feit is wel, dat een oude verkiezingsbelofte is ingelost. Drie halsbrekende drempels in de straat zijn verbouwd tot een gewone hoop weggegooid geld.
Heel ”Oud Stein” is ooit tot 30 km gebied verklaard en als je dat simpel zou handhaven heb je geen moderne hunebedden nodig. In de Industriestraat was vanavond een snelheidsrace. Een drietal auto's reed minimaal 130 en dat schijnt hier normaal te zijn. Niemand deed er moeilijk over, dus die praat over een moeilijke gemeente ... is lichtelijk overdreven.
Zwerfvuil schijnt hier ook welig te gedijen. Uit menige propere, andere gemeente wordt hier vlijtig het vuil op de stoep bijgezet. Van de zomer hadden we hier een regionale primeur, wilde vuilbrengers werden met een verstopte camera betrapt. De zakken liggen nu 50 meter verder en dat is voor de schippers uit de haven zelfs een extra korting. Vroeger namen ze die netjes mee tot bij de glascontainers.
Maar nu is de maat vol. Voor de gezellige lange avonden aanbreken moet de poep van de stoep. Onze wethouder heeft de oorlog verklaard aan de hondendrollen. Strenge controle is aangekondigd. Hij of zij die niet ... enz.
In de twee jaren dat ik hier woon is dit de tweede keer, herinner ik me. En iedere keer als de bladeren vallen blaffen de honden met de waaiwinden mee. Natuurlijk, ik vloek ook als ik in een drol trap, maar heb geleerd het te accepteren als één vorm van een nieuwe norm.
Ik schrik me bijna dood als ik in een 30 km zone net niet door maniakken overreden word en zelfs een opgestoken vinger als toegift krijg, maar heb geleerd het te aanvaarden als de nieuwe waarde van handhavig van waardeloze regels.
De waarheid in een nieuwe waarde is dat je eerst zou moeten verdiepen in de betekenis van oude waardes. Er is al zoveel bekend onheil in de nieuwe waardes dat de zekerheid in de toekomst het grote fiasco van de lokale, nationale en internationale raden en stelsels is. Een moeilijke gemeente is een onderdeeltje van een moeilijke wereld waarin veel bullshit in omloop is.

25-09-2004
Wat moet je in hemelsnaam op een dag dat de hele dag de hemel lekt? Als amateur optimist huldig ik het standpunt, ”maken wat er van te maken valt ... ”. Ik zit dan wel meteen opgescheept met mijn handicaps, ik heb o.a. geen verstand van lekken dichten. Loodgieten kan ik ook niet. Om mijn letters op het scherm te krijgen doe ik het met de ”Kladbloc”. Die is ook bijzonder geschikt om mijn lopende neus te deppen. ”Ieder nadeel hep ook so sijn foordeel” zei ooit een bekend iemand.
Wat doe je dus op zo'n trieste dag als gisteren? Het hele land in een rouwproces gedompeld, het aandeel Heineken bijkans in de vrije val als er niet ingegrepen wordt. TV en krant in de presentatie c.q opmaak van nationale rouw. Ik mis zeer dat de vlaggen niet halfstok hangen. Dat was met Claus wel en die zong helemaal niet en dronk volgens mijn weten ook niets geestelijks. Je zult altijd zien dat er verschil is, buitenlanders hebben hier vaak een streepje voor, nietwaar? Welwaar, hier kan wat zelfs in Amerika niet kan. Hier kun je prins of prinses worden.
Ik besloot me niet helemaal door emoties te laten overmeesteren en bedacht wat André nu gedaan zou hebben. Die zou nu naar zijn kroeg gegaan zijn. Dus ik loop tussen twee natte buien door, ons Houterend af. Ze schenken daar wel geen echte Heineken maar onze Limburgse Brand zit in diezelfde hofleveranciersfamilie. Dus mijn aandeel vloeit regelrecht terug in hun aandeel enz. Ik hoop dat je het volgen kunt.
Het was er al druk en de treurigheid had er ook al druk toegeslagen. Bij mijn eerste hap in de witte boord vertrouwde Hayke me mistroostig toe dat hij net met zijn lief op de markt was. Ze hadden staan kijken bij een kraam met zeldzame exotische vruchten. Er stond ook een bordje bij met het opschrift ”Import”.
”Die worden ingevoerd”, had de kraamvrouw uitgelegd.
”Zie je wel!” had Hayke triomfantelijk tegen zijn wettige gezegd. ”Jij had ze natuurlijk opgegeten!”
Hij begrijpt niet dat hij alleen gelaten is en wil vanavond pas laat thuiskomen. Ik had me voorgenomen alle verzamelde werken van André te proeven dus we kunnen straks samen bejajemmen dat we erg van ”Oranje” houden.

24-09-2004
Lek, lekker, lekkers! Dat is deze septemberweek. De hemel is en blijft voorlopig lek, er is zoveel gelekt deze week dat ze het daar niet meer drooghouden. De troonrede was al gelekt en nu heeft meneer Eerdmans, als zoveelste lekker, laten uitlekken dat de majesteit Jee Pees stukje niet echt lekker vond en de TV heeft de hele avond tranen met tuiten gelekt omdat André ons verlaten heeft. Ik mocht André wel en lek een beetje mee. André, de Hollandse vertaling van mijn regionale smaak. Wein, Weib und Gesang. Zijn pils, worstjes en emoties. Hij was een liefhebber van lekkers en dat is een groot compliment in mijn meelevende beleving.
Wat mij wel niet lekker zit is waarom die Eerdmans niet mag zeggen wat de koningin gezegd heeft. Ik heb me altijd laten vertellen, uiteraard door mensen die het weten kunnen, dat je in dit land mag zeggen wat je wil zolang het niet kwetsend of gelogen is. Als de koningin de waarheid zegt, waarom mag dat dan niet doorverteld worden? Ze willen toch zeker niet bewerkstelligen dat onze majesteit gaat jokken over gelekte foude opstellen?
Dat het opstel van Jee Pee en consorten goed foud is blijkt al uit de tegenvoorstellen van de de regerende coalitie. Die hadden al meteen in de gaten dat het met opzet een grote afzetterij is. Wat een komische vertoning toch. Eerst is er een hoop heibel omdat het geheim niet meer verrassend is en intussen wordt letterlijk binnenskamers afgesproken om als verrassing het geheim te verrassen. The Dutch Crazy Business als vervanger van de Polderkolder!
Lekker is toch eigenlijk heel anders dan geleuter over een anders geletterd, grijs kenteken.

23-09-2004
Vroeger las ik nog wel eens een wijs boek. Tegenwoordig lees ik alleen roddelbladen. Als ouwe eigenwijze vind ik dat je weinig hebt aan wijsheid die nieuwerwets is. Alleen onze regering heeft het recht op de echte wijsheid in de voorraad, zegt ze en daarom wordt alles, wat vroeger goed was, weggehoond. De nieuwe waarden en normen, zogenaamd.
Ik las in een roddelkrant (de media zijn niet erg objectief, volgens sommige ministers) dat in veel ziekenhuizen niet genoeg snijervaring meer is. Dat geeft erg te denken. Is onze Jan Peter B'ende ook niet vorige week twee keren geopereerd? Ze zullen hem toch niet ... denk ik dan. En effu er tussen door. Waar heeft onze excellente snoeiploeg haar ervaring opgedaan? Hooguit bij het aardappels jassen, als ik naar de gevolgen kijk. Versnijden is een product ”Made in Holland” geworden.
”En iedereen wordt gesneden”, is het gezamelijke troostbakje dat ons gratis aangeboden wordt. Iedereen gaat er op achteruit! Voor iedereen is dat natuurlijk weer erg verschillend, verschil moet erg zijn. Iedereen is immers niet iedereen. Op de roddel TV zag ik gisteren zelfs mensen die nu al niet meer kunnen rondkomen en onbehoorlijk van hun sociale contakten afgesneden worden. Zelfs de Oranjes moeten inleveren ... !
De koningin gaat er 1,1% op achteruit. Krijgt nog slechts 719.000 euro salaris. De salarissen van Willem-Alexander (213000), Maxima (213000) en Prins Bernhard (195000) dalen elk met drie duizend euro. Jassus! Het totale koningshuis met alles drop en dran kost nog altijd 85,5 miljoen/jaar. Wie zegt dat het slecht met ons land gaat? Waarom wordt bijvoorbeeld niet een paleisje opgegeten?
Ook op de misdaad wordt gekort. Notoire geweldplegers zullen volgend jaar vervroegd worden vrijgelaten als ze twee keren zonder problemen op verlof zijn geweest. Kunnen niet meer terugkeren en hoeven ook meer te rekenen op vrije kost en inwoning. Wie zei (vroeger) ook alweer dat misdaad niet loonde? Pluk ze kaal, lik op stuk ... het zijn allemaal nieuwerwetse wijsheden van zeer beperkte wijsneuzen.

22-09-2004
Godskanonne, was het gisteren Prinsjesdag en ik was het bijna vergeten omdat het wildgegroeide buxushaagje zonodig gesnoeid moest worden. Dat moet je niet doen als het zonnetje schijnt. Dat doe je net als de troonrede voorlezen in een bewolkte, suffe sfeer. Toen mijn lief mij binnenriep om alsnog vlug een bakkie te komen doen was ik nog net op tijd, om net als bijna alle andere ”landgenoten” lelijk op de kouwe koffie te komen.
Jeminee zeg, er wordt straks wel het uiterste van ons gevraagd hoor! Behalve torenhoge belastingen betalen ook nog veel gratis vertrouwen schenken en dat is wat ik - en velen met mij - helemaal niet in dit snoeiend regentenclubje willen besteden. Dit zijn geen snoeiers meer, dit zijn kille kaalslagers. Bijna alles wat goed geregeld was wordt met voortvarendheid naar de kloten gehakt. En dat terwille van de toekomst ... ? Een toekomst van twee uitersten, rijke rijken en arme armen! Ieder voor zich en alles voor een paar sterke en gezonde uitverkorenen. Als dit de nieuwe norm is zullen binnenkort de bisschopen weer prediken dat stelen voor ons dagelijks brood geoorloofd is.
Ik vind bij nader inzien die derde dinsdag in september ook eigenlijk geen prinsjesdag meer. Sterker nog, ik baal ontzettend. Ik heb helemaal geen prinsjes gezien. De jongetjes die dat vroeger waren, zijn nu van een respectabel formaat. Nog net geen zware jongens, maar ik zou ze toch ook niet willen tillen nu de fysiotherapeut niet meer verguld wordt.
Wat ik wel zag waren ontzettend veel opgesmukte knollen, 160 stuks zei ons Maartje. Maartje heeft niet veel sjoegu van paarden, zelfs niet van een ruin en daarom concentreerde ons Maartje zich hoodzakelijk op de ruime hoofddeksels, het fallussymbool van de gemancipeerde, Nederlandse lady. Aan het formaat van die overmaatse koeienvlaaien is toch moeilijk af te leiden dat we in een diepe crisis steken. Ook aan het aantal grote, glimmende, medailles dat flonkerend boven menige zware onderbouw hing, was dat niet te concluderen. Ik zal het (en weer velen met mij), om met Maximaal Verhagen mee te praten, wel allemaal weer verkeerd begrepen hebben.
De derde dinsdag in september, Prinsjesdag? Ben je mesjogge, gewoon een dolle dinsdag toen de schrale herfst begon.

20-09-2004
Als je op de vroege maandagmorgen terugblikt op de vorige week is er weinig aanleiding om vrolijk te zijn. Maandagmorgens konden beter afgeschaft worden. Economisch is er weinig te vangen en daarom blijven de meeste stamineekes dicht. Wil je een beetje aanspraak hebben moet je in de wachtkamer van de dokter zijn. Moet je wel op vrijdag je praatplek gereserveerd hebben. Je moet dus gezegend zijn met een vooruitziende blik om je zegje te kunnen doen. Ouderen wordt aangeraden dat al thuis op te schrijven, las ik in de wachtkamer. Omdat ik niks opgeschreven had vroeg ik aan het meisje achter het loket of ik morgen met mijn opstel mocht terugkomen. ”Hou het wel kort” was haar dringend advies. Waarom moeten wij ouderen altijd kort zijn? Hebben we al te lang geleefd?
Wat zou Jan Peter B'ende nu denken in zijn ziekenhuisbed, vraag ik me kort af. Zou hij zich echt in zijn voet geschoten hebben, zoals ze in de kroeg vertelden? Waarschijnlijk is hij nooit in dienst geweest, anders wist hij toch zeker wel dat je het wapen naar de lucht moet laten wijzen. Zal wel vrijstelling hebben gehad wegens broederdienst of een ander mantelzorgbaantje. Gewiekste studenten waren vroeger heel goed in het verzinnen van onderduikadressen.
Misschien is hij zelfs wel afgekeurd. Platvoeten, of te weinig manpower om over de stormbaan te gaan. Of kreeg erge smetvrees in de bagger onder het prikkeldraad bij het tijgeren. Misschien was hij allergisch voor het ruwe taalgebruik van de afzeikers, die een streepje voor hadden. Misschien was hij wel een telganger en kon niet in de pas komen. Ik zal er nooit achterkomen, als linke schuinmarcheerder, op de vroege maandagmorgen.
Sommige staatsgeheimen blijken plots publieke ongeheimen. De miljoenennota van morgen is geen geheim meer omdat de niemand van de ministers ooit in dienst is geweest. Hebben nooit geleerd om met consignes om te gaan. Als onze eerste klasser zei: ”Kleppen dicht”, durfden wij zelfs geen windje meer te laten. Excellenties van tegenwoordig praten altijd hun mond voorbij, zelfs als ze geen boodschap hebben. Niks zeggen en alles laten lekken is gewoon een politieke incontinentie. Ministers weten zelden waar ze het over hebben. Voor zover ze er iets voor over hebben gaan ze bij hun ambtenaren op spreekuur en verspreken zich zogenaamd als ze uitspraken doen. Afhankelijk van hoe de gemeenschap begint te protesteren, weten zij dan hoe de wind staat.
Dat kan ik als voormalige ouwe stomp, zelfs nu nog op maandagmorgen, met maar één natte vinger in de lucht.

18-09-2004
Als gewoon mens verbaas ik me soms ongewoon over hoe snel iets ongewoons gewoon worden kan. Pak nou de tandarts. Gewoon een gewone man, maar dan wel eentje waarmee ik niet snel er op uit zal trekken. Ik hou van afspraken nakomen. Tandartsen komen nooit hun afspraken na, had ik ontdekt. Ik had het met meerdere geprobeerd maar het liep altijd fout op het afspraakgebied. Zeker weten dat ik geen spraakgebrek heb en ik ken de klok al sinds mijn zesde. Uit de overmacht die gewoonte heet had ik me verzoend met het feit, dat ik bij de tandarts gewoon een glossy tijdschrift kon lezen waarop hier ”at home” een embargo rust.
Was van de week bij mijn kiezensmid. Geen kwijlende tandelaar in de normaal goed gevulde wachtkamer. Bofkont dacht ik bij mezelf, nu hoef ik niet naast iemand te kruipen om nonchalant mee te kijken of nog erger ... om het ding weg te grissen zodra iemand het zuchtend neerlegt. Ik keek in het leesrekje, want daar hoort zo'n ding te liggen in een lege wachtkamer verwachte ik. Niets is schijnbaar zo onverwachts als een afgesproken tandarts want terwijl ik nog staande zocht, kwam zijn linkerhandje al vertellen dat hij me verwachtte. Het is nog tien minuten voor mijn afspraak, stelde ik verwijtend vast maar ging haar toch voor naar het hakblok.
Denk je? Normaal tref ik daar een uitpuffende slijper aan, die me gemaskerd beveelt te gaan liggen. Nu een keurig in het pak gestoken mens die aan een opgeruimd bureau, mijn gezocht blad met culturele dames in zijn trekvingers hield. Zelden sta ik met de mond vol tanden, maar juist bij deze tandarts klapten mijn kiezen op elkaar. Alles was weer gewoon, de afspraak op tijd, de tandarts een gezonde vent. Ik constateerde bij mezelf dat ik gewoon toch een beetje ongewoon vond.
Vroeger was gewoon leuker, met het zweet in je handen, de billen stijf tegen elkaar geknepen, wachtend op de afroep voor je foltering, nog effe naar gods goddelijke scheppingen kijken. Dit is natuurlijk de schuld van die Hogerworst. Door de jaarlijkse controle uit het ziekenfondspakket te knikkeren, is de wachtlijst verschrompeld en de Playboy uit het schap genomen.
Het wordt weer een ouderwetse bende. Gewone mensen met zwarte gaten in hun mond. Het zal effe wennen zijn voor dat weer gewoon is. Maar de wachtlijst is nu eventjes korter en de gewenste besparing wordt straks een tandenloze generatie. Een resultaat van een nieuwe waard, die zich alleen bekommert om het afgesproken begrotingstekort? Kunnen we niet wat gewoons afspreken?

17-09-2004
In ons landje zijn best ook wel mooie dingen. Niet alles is hommeles. Een van de mooiste dingen vind ik dat hier bijna niks lang geheim kan blijven. Daarom verwonder ik me steeds weer dat er ondanks alle lekken steeds opnieuw politici, managers en gewoon tuig druk bezig zijn met dit niet te snappen. Steeds opnieuw worden grote en kleine zaken bekonkeld om in de lekke doofpot gestopt te worden. Die doofpot gaat dan altijd na een tijdje gisten en verandert in een stinkende beerput waarvan uitindelijk het deksel klapt.
Als je dan ziet waarin een klein landje, zoals het onze, groot kan zijn. Eigenlijk adembenemend hoe kleine groene smurfen, in een miniscuul christelijk koninkrijkje, miljarden over de balk gooien zoals zich dat in een grote exotische bananenrepubliek betaamt. Tientallen miljarden voor nieuwe straaljagers waarvoor we nog geen vijanden hebben. Daar moet eerst nog door Buitenlandse Zaken zwaar voor gelobbied worden. Miljarden overschrijding voor een spoorbaantje dat we helemaal niet nodig hebben. Met 50 boten kon het gewoon over water.
Ik denk op dit ogenblik dat het grootste geheim van dit landje is dat er veel te weinig naar gezond verstand geluisterd wordt. De eigen belangen en voorkeuren van de diverse eigenwijze ijdeltuiten prevaleren. Zij zijn immers door het volk gevraagd om hen te vertegenwoordigen, is de vrijbrief die ze menen te hebben gekregen.
Een zekere mijnheer Kamp meent in dit kader dat het volk hem verzocht heeft een aantal Tomahawk-kruisraketten bij zijn vrienden in de Joe Es te reserveren. Of dit iets te maken heeft met het feit dat de Duitsers binnenkort uit hun kazerne in Budel vertrekken en we daardoor extra kwetsbaar worden is natuurlijk weer zwaar overdone. Een Tomahawk is geen kaasbijltje waarmee je kunt gooien. We kunnen immers geen kruisraketten afschieten omdat we werpafstand gewoon geen bekende vijanden hebben. Nu weet ik wel dat je vijanden vlug kunt maken, maar daar zie ik onze calculerende regering niet toe in staat. Onze toekomstige bedreiging is al hecht in ons midden genesteld. Vraag dat maar eens aan mijnheer Wilders, die heeft geen geheimen als het over geheimen gaat.

16-09-2004
Als de bladeren beginnen te vallen verandert er van alles. Er zijn mensen die er lastige last van krijgen en rare dingen gaan doen. Het aantal wildplassers bijvoorbeeld zie je fors toennemen. De eerste rukwinden hebben vaak een uit de hand lopend blaaseffect. Net zo min als goed weer goed te voorspellen is, is het gesteld met het gestel van de bezetters van het Torentje. (Bekende uitspanning in Den Haag)
Onze eigen Jan Peter, momenteel zelfs de commander-in-chief omdat zijn compaan ene zekere Piet Hein vorige week ons in staat van oorlog verklaarde, heeft ook een straf tegenwindje. Kreeg zondag een kloppend gevoel in zijn onderstel. Om preciezer te zijn, in een teen van zijn rechtervoet. Ik weet echt niet of die onhandige Piet Hein onze Jan Peter op een lange of zere teen getrapt had. Feit is dat Jan Peter op de dag des Heren noodgedwongen een arts consulteerde. Als je dat hier via de huisartsenpost probeert moet je beslist tot maandag wachten. Zere tenen staan niet hoog op de prioriteitenlijst. Maar ik wil eigenlijk niet winderig doen.
Maandag was de klop nog erger en hij kwam na breed onderzoek in een smal ziekenhuisbed terecht voor een antibioticakuurtje aan het infuus. Dan moet het -ocharm- toch wel heel erg met hem zijn. Ik ken namelijk mensen die in een levensbedreigende situatie een chemokuur ondergaan en daarna gewoon met de taxi naar huis gebracht worden. De huidige wetenschap staat bijna voor niks, als het geld kost.
Kwestie van ongewone norm? Andere heer, andere waarde? Au, mijn eksteroog!


15-09-2004
Als je hier regelmatig komt zul je niks missen van wat er allemaal mis is in ons bronsgroene Limburgse. Het laatse miss-geval was het feit dat we afgelopen weekend plots opgescheept zaten met twee Limburgse missen. Patricia de Jong en Katja Millitz. Met dit soort missen kan ik best leven, daar is niks mis mee. De krant die deze bijzondere gebeurtenis ook niet wilde missen, miste toch door de namen onder hun foto's te verwisselen.
Was het misschien opzet vraag ik me dan af? Ik wilde vroeger ook wel eens de vroeg- of de hoogmis missen, want aan dat soort missen had ik wel een grote hekel. Gewoon omdat ik er de menselijke warmte in miste en eigenlijk ook het biljarten niet wilde missen.
Met ons bronsgroene eikenhout is het al jaren mis. De processierups heeft het ingepikt en kleurt het grauw. Hoe we van die beesten af moeten komen weet iedere gemeente, maar dat kost geld en daar is het goed mis mee.
Onze gemeente heeft duizenden euro's uitgegeven om een paar beeklopen gifvrij te maken. Daar is in principe niks mis mee, maar de oorspronkelijke vegetatie en de ijsvogeltjes zijn verdwenen. Omdat zo'n vliegend bont beestje leeft van stekelbaarsjes en ... stekelbaarsjes alleen maar gedijen in erg schoon water, denk ik dat het wel mee viel met de verontreiniging. Misschien een stokpaardje van een ijverige wethouder ... ? Kan best, want diezelfde propere wethouder heeft nu wel al de tweede keer dit jaar de trottoirs met vergif laten bespuiten om het groene mos tussen de klinkers te verdelgen. En dat vind ik dus een misser!
Vroeger waren het godswegen, nu zijn het de handelingen van wethouders die veel onbegrip oproepen.
Ik denk dat onze bisschop Frans ook in een crisis terecht is gekomen. Van de Argentijnse zusters (het zijn geen echte zusters, maar nonnen) die als pioniers naar Brunssum gekomen zijn, verwacht hij dat ze zullen zorgen voor nieuw en jong bloed in onze Limburgse kerk, lees ik in de krant. Godverdepielekes, ik vind dat een gewaagd idee. Als dat maar niet gaat zoals bij onze Limburgse korenwolven. Die worden via een duur fokprogramma als smakelijke snacks voor gluiperige vossen uitgezet.
In onze contreien loeren immers ook vele boze wolven op argeloze blauwkapjes. Ik hoop dat ik het erg mis heb.

14-09-2004
Ik begin er langzaam aan te geloven dat Piet Hein de vorige week gelijk had toen hij zei dat we in oorlog waren. Als ik er de krant op aankijk, begint het me meer dan duidelijk te worden. Het is niet goed gesteld met de spoedeisende hulp in Nederland. Zo houdt in sommige ziekenhuizen een portier het intakegesprek met de patiënt, ontbreekt het op bijna elke enkele spoedeisende hulpafdeling aan voldoende gekwalificeerd personeel, is het transport van patiënten nog niet op niveau en zijn de voorzieningen op de afdelingen niet toereikend. Dat heeft de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) maandag geconcludeerd.
Nog effu en Artsen zonder Grenzen hoeven echt niet meer de grens over. Er zijn brekebenen genoeg in eigen land om op te lappen.
Onze bisschop Frans (een goede ziel) heeft vertwijfeld zijn herdersschopje in de ongelovige Limburgse löss laten steken en heeft in een vergeefse poging om late roepingen, Argentijnse nonnetjes laten invliegen. Ik weet niet of het zijn bedoeling is dat die onbevlekt ontvangen. Ik zag ze op de L1-TV en vond het doodzonde van die lieve dingen. Van mij hadden ze ook een kroonjuweel verdiend.
De Emmeloordse mevrouw Genemans dacht met al dat gedoe dat de rapen nu wel goed gaar waren en schilde 325 kilo aardappels op één dag. Dat was meteen een klapstuk op het jaarlijkse Pieperfestival in Emmeloord. Echter de echte Roel Pieper was er niet, die was gespot op de Herengracht in Amsterdam. Waarschijnlijk om ongezien naar een uitzending van Netwerk te kijken.
Als de noten rijp zijn vallen de bladeren en dat zijn altijd spannende tijden, want de langer wordende avonden lenen zich uitstekend om harde noten te kraken. Ik reken er vast op dat in de komende natte tijd nog menig nootje gekraakt en geblazen wordt. Van onze Ambras muziek krijg je altijd een droge keel en dat komt het geblaas niet ten goede. Onze blaasvoorman heeft daarom al voorzichtig voorgesteld om de notenkrakers op de drankenkaart te zetten. Zal een zwaar stuk worden op de aanstaande jaarvergadering.

13-09-2004
Sjors dubbel Joe, van de Joe Es, zei het van de week al en onze minister met het ”uit het ziekenfondsgebit” murmelt hem zonder te blozen na. ”De strijd tegen het terrorisme is niet te winnen.” Dat vermoeden wij al lang, maar we weten nog lang niet wie eigenlijk die terorristen zijn en waarom zij zo verschrikkelijk de pik op ons hebben. Vroeger waren het de rooie Russen, hielden ons de Yankezen voor. Ze vergisten zich en uiteindelijk eten de Russen zelfs hamburgers en ander ongezond Amerikaans fast food. Het is maar hoe je het wil bekijken.
Vaak wordt door - men - beweerd (men is altijd de grote onbekende) dat vreemden hier komen om onze krenten te pikken. De Consumentenbond heeft echter geconstateerd dat onze krenten giftig zijn. Er zit schimmelgif in en meer dan twee pakjes per dag ...
Een tijdje geleden was de brocoli ook al niet zuiver in de pan, de druiven waren zuur en verdacht, sommige vis is bijns levensgevaarlijk, van kip kun je de racekak krijgen en roken is dodelijk. Zucht ... ik geloof echt dat we in oorlog zijn.
Wie zijn dan de booswichten die onze rechtstaat belagen? Sla de krant maar open, zet het Journaal maar aan. Je wordt op je wenken bediend. De regering beliegt ons, om haar eigen wil door te drijven, waar we bij staan. Als het uitkomt kan zich zelfs de voormalige kok, die ons toch menige zwarte kool gestoofd heeft, niks herinneren. Er werd op minstens één ministerie royaal uit de ruif van het gemeenschapsgeld gegraaid en geen paarse kraai die er over kikte. Er werd/ wordt op grote schaal gefraudeerd bij megaprojecten.
Ooit zei een wijs iemand, dat een volk de regering krijgt die het verdient. Dan zit een hele hoop hier goed fout, vrees ik. Ik zeg het nog niet hardop want niemand wil het horen. Slecht nieuws is geen nieuws, dat is oud zeer.
Bovendien kun je aan meerdere factoren zien dat we al een tijdje in een oorlogseconomie ziten. Bijna niemand gaat nog naar de tandarts. De zorg in verpleeghuizen is ondermaats en er is een hausse op ooglidcorrecties.
Als straks het masker af moet willen we er immers goed bij staan, nietwaar? Welwaar!

12-09-2004
Ik heb een informatiesticker achterop de deur van de meterkast geplakt, herinnerde ik me vanmorgen. ”Bij rampen en/of calamiteiten luister regelmatig naar de radio of de TV”, is de gratis goede raad. Iets wat gratis is in dit land, is tegenwoordig zelden goed. Heb de hele dag naar L1, dat is onze rampenzender, geluisterd. Denk je? Niks over oorlog. Het enige schokkende dat die jongens wisten was, dat Das en Boom een bom onder de korenwolf wil plaatsen als ze hun zin niet krijgen. Gegeven het feit dat de korenwolf geen wolf maar een soort marmot is, die voor vele miljoenen Euro's in deze regio geknuffeld wordt, zal die knal best wel meevallen.
Voor de zekerheid toch maar even bij de grote opslagtanks van DSM (hier vlak in de buurt) gekeken. Als er stront aan de knikker is moet er toch wel iemand, met een rooie of groene pet in een kuiltje in de grond, een oogje in het zeil houden dacht ik als voormalige ouwe hap. Niks was minder waar. Slechts een enkele ratelende, defecte condenspot bracht de vervlogen herinnering aan de ouwe Bren en Punt 50 terug.
Dat was in onze tijd toch wel heel anders. Wij waren altijd in alarm want we vertrouwenden onze huidige vrienden, voor geen roebel. Wij liepen altijd wacht. Om de drie nachten was je aan de beurt. Zonder hond op de hondenwacht. We bewaakten streng onze strategische doelen. De kolenopslag, de latrine en het MGD. In de kolenopslag lagen geen kolen. Dat was een krijgslist, we stookten turven en die waren in de strenge winter van 62/63 al voor Sinterklaas op. We waren ook zwaar bewapend. We hadden een zogenaamd zijdgeweer. Tegenwoordig zouden ze het een ouwe knuppel noemen. Het geheim daarvan was dat onze munitie goed ingevet tussen de mottenballen lag.
De latrine was ook een apart verhaal. Het was een gat in de grond met daarboven een horizontale paal. Als je erg handig en trefzeker was, was het ook erg proper. De knif was dat je altijd je broek moest uittrekken. Met de broek op je enkels en je kont niet ver genoeg achter de paal, bombardeerde je met grote waarschijnlijkheid je broekstuk of in een van je pijpen. Op het onvermijdelijke appèl stond je er dan eigenlijk een beetje bescheten bij. Daarom de strenge wacht bij de latrine, je hielp je maatje uit zijn broek en over de paal.
De wacht bij het MGD (de ziekenboeg) was de zwaarste. Dat was een echte kwelling. We hadden nooit zieken, omdat we daar gewoon geen tijd voor hadden. In de ziekenboeg brandde wel altijd licht. Je zag een visioen achter de ramen, schone warme bedden, een nachtkastje met een echt glas, waarschijnlijk een WC op de gang. Wij sliepen, zodra we die kans kregen wegens tijdgebrek droomloos op een dunne strozak, hadden geen lakens, alleen een paar smoezelige paardendekens en de winterjas en het grondzeiltje als antivries. In onze Nissenhut was het net zo warm als buiten, 15 graden onder nul - toen.
Ik kan de de nu opkomende gedachte bijna niet onderdrukken. Leefden wij, de vergeten verdedigers van de vrijheid, toen eigenlijk niet onder dezelfde omstandigheden als de huidige terorristen? Onze dagelijkse beloning had de toenmalige waarde van een pakje sigaretten. Daar krijg je tegenwoordig geen zakkenfillers meer voor opgewonden.

11-09-2004
Godju, dat is me wel effu schrikku vanmorgen. Gisteravond laat nog naar het laatste nieuws gekeken. Alleen een teleurgestelde mevrouw Vogelaar die meldde dat Maxima helaas minima begrepen was. Het komt op het volgende neer. Nederlanders bestaan niet, maar ze zijn er wel. Nederlanders geven graag aan goede doelen, maar zijn zelden een goed doel - hoewel ze dat graag zijn. Als je dit niet begrijpt, kan ik jou als doelgroep niet verder helpen en moet je maar zelf iets doelgerichts verzinnen.
En nu lees ik in de krant dat we ook al in oorlog zijn. In Verwegistan valt tussen die wrede Wegistanen geen vrede te stichten. Zo vast heb ik vast niet geslapen vannacht om dit te rijmen.
Shit, shit en nog us Shit. Plots in oorlog op een doordeweekse morgen kan niet. De broodjes moeten nog afgebakken worden en straks om tien uur, de zwarte proemenvlaai afgehaald. Bij Johnny de Kip ligt een bestelde kilo kalkoenfilet in de gekoelde marinade te zwemmen en waarschijnlijk valt dadelijk de stroom uit en, oh heer, de hond mag geen gekruid vlees. Wie verzint dat allemaal ... ?
Gisteren schreef ik nog heel optimistisch dat we binnenkort allemaal ”Brüder” konden worden. Vandaag zit de vijand al tussen de vergeetmijnietjes. Mag ik misschien weten met wie we eigenlijk in oorlog zijn? En waar gaat het om ... en waarom is ons leger nu net uitbesteed aan de Jankezen? Moeten wij, oerouwe stompen, soms weer het spits afbijten?
45 Jaren geleden toen ik de laatste keer het vale veldgrijs uittrok kreeg ik een gele enveloppe mee met het opschrift ”Mobilisatiebestemming!” Ik moest die uitnodiging (lastgeving heette het toen) goed lezen, in mijn hoofd geheim van buiten leren en ik weet nu nog hier binnen wat me daar buiten te doen staat. ... Ik moet subiet naar Urk, want dat is mijn mobilisatiebestemming.
Er zijn natuurlijk wel wat problemen in de loop der tijden ontstaan. Mijn veldgrijs is opgedragen in de diverse carnavalsoptochten. Dat is geen probleem, ik ga incognito. Als verrassingspakket, tot ik weet wie ons belaagd.
Maar hoe zit het met de dienstregeling van de NS en is mijn lastgeving van toen, nu nog een ”Vrij Vervoertje” waard?

10-09-2004
Alle Menschen werden Brüder ... ? Ooit, heel lang geleden als symphonie op noten gezet. Vijftig jaren geleden als muzikale profetie, voor het nog op poten te zetten Europa, opnieuw ten gehore gebracht. Zo lang en zo intens dat net als indertijd te Jericho, uiteindelijk ook in Berlijn de muur omviel. Goed gedaan, denk je?
Noppes, amper is Europa bijna helemaal één in verscheidenheid en nu willen uitgerekend de Duitsers niks meer met elkaar te maken hebben. Een op de vier West-Duitsers wil de muur terug. Overigens, ik mag de Duitsers tegenwoordig wel en dat zit zo ....
Als ik zeg dat er in Duitsland veel bier gedronken wordt, verklap ik geen staatsgeheim denk ik. Ze hebben er een reden voor. Bier is zo gezond dat een echte man eigenlijk dagelijks een liter van het edele vocht moet innemen. Voor gewone vrouwen is de helft al voldoende. Dit recept komt van een zekere prof. Walz, van de Nervenklinik Graz. Hij publiceerde het in het tijdschrift ”Matador”. Ik ben dus niet bezopen terwijl ik dit schrijf, voor het geval je zit te twijfelen.
Volgens zijn onderzoek verminderen een viertal koele blondjes per dag, aanzienlijk de risico's op een hart- of herseninfarct. Bovendien wordt de bloedsomloop in de benen bevorderd. Die flauwe kul met wisselbaden is dus helemaal overbodig. Gewoon een pilsje in het handje en de beentjes lekker op tafel. Als extra bonus wordt ook nog je liefdesleven op een hoger niveau gebracht, volgens deze prof. Ik mag de Duitse Lebensart wel. Bier, vrouwen en muziek ... heel iets anders dan onze slappe waarden en stijve normen.
Volgens de statistiek drinkt iedere Duitser 118 liter bier/pils per jaar. Dat zijn, pak hem beet, 420 glazen/man en dat is, volgens bescheiden mij, hun probleem. Ze weten het zelf nog niet, maar het is veel te weinig. Volgens die professor zouden ze 365 x 3 (vrouwen de helft) is 1100 pinten moeten uitkomen.
Ik weet zeker dat als de Duitse Balkenende haar hervormingen zodanig zou hervormen, dat er gratis de ontbrekende pils genipt kon worden, er geen woorden meer over een nostalgische kerkhofmuur zouden worden vuilgemaakt.
Desnoods wil ik zelf in Duitsland gaan wonen om hun gemiddelde snel op te krikken. Voor een goed doel ben ik altijd te strikken. Echtwaar ...

09-09-2004
Het zijn meestal de kleintjes met de grootste boodschap. Omdat grote boodschappen per defintie altijd stinken zit er eigenlijk niemand op te wachten. Een grote boodschap komt zogezegd dus het beste over als het raampje van het kleinste kamertje ver openstaat, dan blijft er het minste van hangen. Ik realiseer me dat ik nu wijsheid van laag niveau presenteer. Daarvoor mijn excuses, maar ik heb een aanloopje nodig naar de grote waarde- en normenboodschap, die onze Jan Peter binnenkort wil opstarten. Voorlopig is onze Bal nog lang niet aan zijn ende.
Eerst moet er in heel Europa een eind gemaakt worden aan het jij-jen en jou-wen. Voortaan wordt je weer met U aangesproken. Als hij jouw uitkering kort of een paar jaren langer doet werken klinkt: ”U kunt de pot op”, beleefder dan het huidige ”je moet maar zien hoe je het verder redt!”
De Duitsers moeten daarvoor dan wel hun tweede naamval opzeggen en de Engelsen hun you. Ik vind het hele kader van nieuwe waarden en normen eigenlijk beneden norm en maar grote flauwe kul. Als je nu nog scherper de tegenstellingen in de maatschappij wilt scherp stellen, zal je straks niet raar moeten opkijken als er nog meer geradicaliseerd wordt, anders is straks alles anders dan je nu wilt.
Toen ik gisteren weer op de TV zag, hoe jarenlang de regering de volksvertgenwoordigers en dus ons, voor miljarden besodemieterd heeft dan denk ik dat het Balkenende zeer zou passen minder zware woorden in de mond te nemen. Regeren is niks anders dan op korte termijn handelen en hopen dat de waarheid de eerste tijd niet boven water komt.
Achteraf recht kletsen wat vroeger erg krom was is een gewonne politieke werkelijkheid. De miljarden sleuf in de bodem van de Betuwe is daar het groteske monument van. Als geld zou stinken zou de Betuwelijn vanuit de ruimte te ruiken zijn.


08-09-2004
”Hadden jullie vroeger ook van die maffe leraren?” Mijn kleinkind keek me nog altijd verwachtingsvol aan onder het kaften in de nazomer van 2007.
”Humm, eentje kan ik me nog wel herinneren, Buffeltje!”
”Dat is heel VET”, vond de kleine Piep weer. ”Opa vertel ... !”
Buffeltje was niet vet, maar juist heel mager kon ik mij herinneren. Hij leek verdacht veel op de broer van Magere Hein. Hij deed Engels, althans probeerde ons dat aan te praten. Ooit was hij op studiereis in de States geweest, had daar een grote koe van veraf gezien en verveelde daarmee in iedere leergang.
Vroeger was onderwijs heel anders dan nu. Vroeger mocht je op school geen dialect spreken, maar proberen het Algemeen Beschaafd Nederlands te immiteren. Nu iedereen gewoon onbeschaamd Engels uit zijn nek kletst, is ons dialect weer als taal herontdekt en in deze regionen zelfs tot kunst verheven. Veel inspanningen worden door Heemkunde verenigingen geleverd om de talloze uitvoeringen van de zachte Gee voor het exotische navolk te bewaren. Daarvoor past respect.
Buffeltje ging er trots op om als Limburger accentloos boven Moerdijks te kunnen praten. Met enige leraarskak gebruikte hij steeds opnieuw als stopzin: ”Everybody understands this ... ? Nietwaer?”
Ik zat als min of meer hopeloos geval op de laatste bank in de laatste rij. Achter mij was de deur naar de gang en ik kon door het hoge raam soms het korfballen op het binnenplein volgen. Althans de hoge ballen. Ik probeerde aan het gejuich en nog een paar andere fenomenen vast te stellen wie op voorsprong stond. Dat was heel belangrijk voor de vrije nieuwsgaring in de klas. Men keek regelmatig in mijn richting en met opgestoken vingers deed ik een simultaan verslag.
Buffeltje kon heel onaangenaam worden als hij merkte dat je weinig interesse toonde in zijn continued safari. Een Engelse vertaling, van ons Hollandse regelement, in de voorraad was geen overbodige luxe. Het voordeel bij hem was wel dat je contant kon afrekenen. Hij was geen boekhouder en stelde het op prijs dat je meteen over de brug kwam. Te weinig aandacht was contant één verengelsd regelement. Als je het niet in voorraad had moest je er morgen twee uitleveren.
Ik had een grote hekel aan overdreven vertalingen en veinsde altijd grote oplettendheid tijdens het korballen. Zodra ik het slotwoord ”Nietwaer?” hoorde, meende ik dit met een ongemeend ”Welwaer!” te moeten beamen.
Tijden ging dit heel goed. Maar op een keer wilde hij toch nadere zekerheid over mijn oprechtheid.
”Jij daar, rare student in die laatste bank. Jij houdt mij toch zeker niet voor de malle, nietwaer?”
”Welwaer, mijnheer!” floepte het uit mijn valse mond. Hij had mij er, op een Dutch crazy business way, ingeluisd.

07-09-2004
”Deden jullie vroeger ook wel eens leraartje pesten?” Mijn kleinkind keek me verwachtingsvol aan onder het kaften in de nazomer van 2007.
Hoe eerlijk moet je na een halve eeuw eigenlijk nog zijn? Ik kan me nu immers makkelijk beroepen op een vluchtig geheugen. Dat hebben de diverse leraren me toen al (begin jaren vijftig) minzaam aangepraat. Mijn werkgeheugen had de eigenschap van een zwartgat, slokte alles op en gaf niks meer prijs, was hun stellige overtuiging.
Ik besloot me nu aan de zuinige kant te houden want ik wilde mijn Piep niet op wilde ideeën brengen.
”Hm, we bromden wel eens.”
Daar had ze nog nooit van gehoord, vond het VET en wilde er nadere tekst en uitleg over.
Nou dan ging dan zo. Als die voor brom allergische leraar de klas binnenkwam was de verst verwijderde leerling zacht aan het brommen. Als een soort buikspreken moet je het voorstellen. Gewoon doen en rondkijken, als bromgevorderde de mond zelfs een beetje open houden en net doen of er niks te horen valt.
Die leraar had zijn spitsoren al lang gespits voor hij binnenkwam, bleef op zijn spitste tenen staan en constateerde binnensmonds ”brom”. Liep snel en geruisloos naar de lessenaar en legde daar behoedzaam zijn attributen (een schrift met onze namen en een scherp potlood om ons op te schrijven) en zijn bril neer. Ondertussen had hij vastgesteld in welke hoek de bromzender opgesteld zat en snelde er naar toe. Hij kon hem nooit op heterdaad betrappen want daar aangekomen bleek het van precies de andere kant te komen. Vastbesloten die springerige bromtor op heterdaad te betrappen snelde hij dan steeds naar een nieuwe andere kant.
Als hij na zo'n vijf minuten adem te kort kwam gaf hij zijn rondjes om de klas op, ging op het katheder staan, zette zijn bril op en begon met de les. Vaak kon hij dan toch de verleiding niet weerstaan en ging op patrouille door de klas. Hoopte een bromaanwijzing te vinden. Die kreeg hij dan meteen en het gedraaf begon weer van voren af aan. Zodra hij echter hijgend op zijn platje ging staan was alles weer rustig.
Met hem rennend om de klas kon je zittend het beste spieken en dat was de ultieme vulling voor mijn zwartgat.


06-09-2004
Een paar weken geleden al is het grote zwoegen weer begonnen. 's Morgens zijn de wegen vol met rijen, naast elkaar, fietsende en naar kennis vorsende scholieren. Tussen acht en negen is de straat van de niet tellenden. Ter attentie aan onze minister van letteren: ”Verkeersles kunt U rustig uit het lespakket halen. Het zijn parels die U aan zwijntjesrenners besteedt.”
Veel is veranderd aan het onderwijs sinds ik de laatste ongemakkelijke schoolbank verliet. Ze zijn zelfs helemaal afgeschaft. Weg zijn de geheimen van het kastje. Waar moet je nu een katapult verstoppen? Nog erger, wie weet nog wat een katapult is? De staartdeling was ook te moeilijk en is verbannen. In de oude spelling zat veel verspilling en ze is verengelsd. Bijna niemand weet nog het verschil tussen kennen en kunnen en kan hooguit een gekunstelde brief schrijven. In een e-mail kun je desnoods een automatische voorspeller je stukkie laten nakijken. Voor een paar Euro kun je bij de Aldi een zakjapanner kopen die slimmer is dan de wijste Griekse wijsgeer. Eureka komt zelfs niet meer voor in de Dikste van Dale. En Marie Koenen is vergeten.
Het enige dat niet veranderd is, is het ... kaften. Ik prijs me gelukkig dat ik kan melden dat ik bezig ben met de derde generatie kaften. Ik was er vroeger en ben er nu nog goed in. In mijn bankentijd behoorde kaften tot het toelatingsexamen van de eerste schooldagen. Als je het kaften verprutste had je op het kerstrapport al een onvoldoende voor een vak van mijnheer Geurten, vertelde ik mijn kleinkind onder het kaften.
Mijnheer Geurten was het kaalhoodig hoofd en dat liet hij je hoofs voelen. Bij de eerste valse vouw in een kaft kneep hij gemeen in mijn nog nooit geschoren wang. Bij de volgend onvouw sloeg hij met zijn ring tegen mijn oor. Ik knoopte het in mijn andere oor en schreef hem in de Handelsles in het crediteurenboek.
Toen vlak voor de kerst een dik pak sneeuw viel kon ik de openstaande rekening vereffenen. Ik gooide hem een sneeuwbal in de nek en omdat iedereen met een sneeuwbal in zijn handen stond wist niemand waarom onze dirc zo'n uitglijer maakte.
Hij was daarna wat verward en zei soms ”Frenske” tegen mij. Ik vond dat hij daarmee overdreef en ik dacht ook dat ik voor ”orde” geen zeven verdiend had.

04-09-2004
What's in a name? Wat betekent ”Volkspartij voor Vrijheid en Democratie?” Kun je in die ”Volkspartij” terecht met een zachte Limburgs Gee, of is het eigenlijk meer iets voor bekakt Utregs of scherp Hagenees?
En waar staat die ”Vrijheid” voor? Als je alleen maar de partijlijn mag nawauwelen is die zogenaamde vrijheid wel erg eng. Het kan toch niet zo zijn dat hun vrijheid betekent dat anderen moeten doen wat zij bepalen? Daar komt altijd heibel van.
Democratie, iedere dag hoor je er wel van. Ze zeggen dat het betekent, ”de wil van het volk”. Een regering zou dan de wil van het volk uitvoeren. Als ik niet helemaal geschift ben, denk ik opgemerkt te hebben dat het volk zelden wil wat de regering besluit.
Met andere woorden, regeren is moeilijk. Regeren is gewoon mensenwerk. Mensenwerk zit altijd vol blunders en stommiteiten. En dat is wat een regering nooit toegeeft. Een democratische regering en een autoritaire hebben hetzelfde ding gemeen, ze geven nooit toe dat ze fouten maken. Ze zijn praktisch onfeilbaar! Op de keper beschouwd zijn regeringen dus niet menselijk maar ... goddelijk. Hun beslissingen zijn niet te volgen, vaak rampzalig, maar uiteindelijk goed voor je zogenaamde heil.
Bush verkondigt zijn ultieme heil vanuit zijn republikeinse citadel. Andere heren gedragen zich als roependen in de woestijn. Niemand vraagt zich af wie er eigenlijk op hun boodschap te wachten zit.
Als je een vent met karakter bent, dan doe je je grote boodschap op de plek waar ze thuishoort en trekt die vervolgens door, want eigenlijk heeft niemand meer behoefte aan blijde boodschappen. Blijde boodschappen maskeren allemaal hetzelde enge ding. De strijd om en het behoud van ... de macht.

02-09-2004
Wij Nederlanders, echte en onechte, hebben te veel vet op de ribben en daar kan best wat van af. Ik vermoed dat dit een gedachte is die bij de meeste van onze bewust en bewusteloos gekozen volksvertegenwoordigers heerst. Het is niet helemaal onterecht. Magere mensen zie je eigenlijk nooit, integendeel ze zijn een zelden geziene bezienswaardigheid. Onze volksvertgenwoordigers vertegenwoordigen ons dus best als ze daar iets aan willen doen en dat overtollig vet zogezegd wegsnijden. Helaas doen ze het natuurlijk op de verkeerde manier. Populair gezegd komt het er op neer dat de dikken verdikken en de smallen nog meer versmallen. Dat schijnt iets met hogere economie te maken te hebben. Hoe groter je inkomen is des te meer kun je bij de fiscus terugvorderen. Dit tot in het bijna oneindige doorgetrokken betekent dat je als ontzettend rijke geen belasting meer hoeft te betalen. Je hebt bijvoorbeeld een paleis in de hypotheek.
Ik kijk net als jij 's avonds laat, als er geen voetballen op de TV is, soms naar politiek. Ik zie dan meestal lege stoelen en ik weet hoe dat komt. Onze volksvertgenwoordigers staan vroeg op en maken het daarom niet erg laat. Dat bewijst ook het feit dat degenen die er nog zitten, of al voorpitten of ... verschrikkelijk gapen en als ze toch aan de klets komen, pardoes de tekst kwijt zijn. En wat ik verder zie zijn louter dikke mensen met dubbele kinnen. Sympathiek dat die zich snijdruk maken over mij, een simpele lichtgewicht.
Vroeger, toen ik nog druk was, heb ik wel eens geblokkeerd gezeten in een soort tourniquet. Ik had een nieuw pasje dat niet lekker fitte in de natte sleuf, zodoende moest ik om half acht in de stromende regen een halsbrekende klimpartij ondernemen om mijn baas te kunnen gerieven. Ik kan dus wel meevoelen hoe die verzwaarde volksvertegenwoordiger zich voelde toen hij in de beveiligingssluis van het parlement kwam vast te zitten. Ik denk dat een sluisafstelling van 120 kilo veel te weinig is voor zwaarwichtige volksvertegenwoordigers. Zij vertegenwoordigen immers de gemiddelde Nederlander of wat daarvoor moet doorgaan en dat zijn bijna allemaal zware jongens/meisjes.

01-09-2004
Hoe kun je 100 miljoen Euro havengeld verkwanselen? Op dezelfde manier als het verzwijgen van enkele miljarden aan meerkosten voor de Betuwelijn. Gewoon dus, door er niet over te kletsen. Zal waarschijnlijk wel weer iets met de nieuwe waarden en normen te maken hebben en dat is iets dat ik nog niet helemaal begrijp. Want ik heb al jaren geleden in de Elsevier gelezen dat die bouwput er eentje is zonder bodem. Onze volksvertgenwoordigers lezen waarschijnlijk liever een keukenmeidenromannetje. De Playboy misschien?
Onze volksvertegenwoordigers kunnen wel razendsnel beslissen dat een computertje niet meer goedkoop over de toonbank mag omdat het nationaal tekort geen Europese overschrijding, met een paar tiende procent, mag worden. Het grote geld wordt echter jarenlang met volle wagonladingen, zonder controle, in de vrijloop gebracht. Waarschijnlijk verdienen we daarmee een Olympische medaille voor onnozelheid. En met een mooie medaille tel je pas echt mee, kun je zelfs mee geridderd worden. Don Quichotte bijvoorbeeld was er ook een. Daarmee beweer ik niet dat iedereen die een stokpaardje berijdt ook een klap van de molen heeft gehad.
Wat gebeurt er als een bijstandsmoeder betrapt wordt op het witten van een zwart wasje? Ze wordt streng, maar rechtvaardig, aangepakt! Wat is rechtvaardig eigenlijk voor een woord? En stinkend woord want er zit een willekeurig luchtje aan. Je wordt rechtvaardig behandeld als met zekerheid is vastgesteld dat je geen dure advocaat kunt betalen. Als daar twijfel over is wordt er een nader onderzoek ingesteld, anders loop iemand kans een proces wegens smaad aan zijn broek/rok te krijgen. Het recht moet immers .... enz.
Ik ken iemand die ernstig ziek is. Kanker in zijn buik. Krijgt chemotherapie en wordt daarvoor met een taxi naar het ziekenhuis gebracht. Klein probleempje, hij krijgt geen autogordel meer om. Zijn buik is te veel gezwollen. Moest van de vervoerder, die niet met een bekeuring opgescheept wilde worden, een vrijstelling halen. Zo'n papiertje kun je hier op het gemeentehuis krijgen als je weer een ander papiertje van je huisarts hebt. Je wil niet weten wat zo'n papiertje aan moeite en Euro's kost. Dat is dan ... ook rechtvaardigheid?

terug naar Tikkies