Tikkies, december 2004

31-12-2004

Ik wens ieder, die vandaag bewust of bewusteloos in mijn taokshop langskomt, een gelukkig, voorspoedig en vooral gezond 2005. Het is veel dat ik wens, daar ben ik me terdege van bewust maar het kost mij op deze manier niks. Voel je dus niet verlegen als het je overkomt of als je het kunt pakken, en probeer het dan zo lang als mogelijk vast te houden.
Lukt het je niet, kun je nog altijd hier inloggen om van de laatste roddels weer wat kleur te krijgen.
Ik zie je volgend jaar! Tot dan ...

30-12-2004
Op het einde van het jaar is de laatste grote wedstrijd de ”Nationale Oliebollentest”. Wij Hollanders zijn gek op testen, want we willen zeker weten dat we het meeste voor ongeveer niks hebben. Dan ben je natuurlijk, qua geestelijke vermogen, zelf al een oliebol want kwaliteit - hep so zijn prijs. Ieder jaar zie je weer dat er maar weinig kwaliteitsbollen in de keuze zijn. Ik vrees dat dit gegeven aantoont dat de intelligente kwaliteit van de vaderlandse oliebolleneter ongeveer op het niveau van Amsterdams Peil ligt.
Wij hier in het Zuiden weten en eten wel veel beter, wij pakken een nonnevot. Om te voorkomen dat de minder intelligente Hollander denkt dat wij aan de derrière van een ongetrouwde, ongesluierde, maar toch behoorlijk dik ingepakte dame frunniken - effu de warme werkelijkheid. Een nonnevot is een lekker gebakken deegknoop. Hij is niet verwant aan de oliebol, want er zitten geen krenten in. Vroeger dacht ik altijd dat die zwart verbrande oliebol krenten, gedroogde vliegen uit de zomer waren, maar dat schijnt niet bewezen te zijn.
Een andere wel zekerheid is dat de nonnevot, in tegenstelling tot de oliebol, nooit het product van een krentenkakker kan zijn. Zo zie je maar weer, de Hollandse lekker is goedkoop economie, herstelt zich op het einde van het jaar. Oliebollenbakken kun je niet verplaatsen naar een lage lonen land. Het bakken van oliebollen blijft inherent aan zijn lage waarde en norm, in zijn bakerpan.
Persoonlijk ben ik ook een tijdje oliebol geweest. Het was wel tegen wil en dank en ik wist niet beter omdat het vaderland riep en velen met mij in de pas liepen. Voor je namelijk een echte soldaat wordt, ben je een tijdje oliebol. De echte soldaten van de parate hap, de zogenaamde ouwe stompen, bepaalden dat. Die lagen op het einde van het jaar op hun stinkende krib na te buiken van de vele borden zware, erwtensoep. Ze lieten me luid en duidelijk horen en ruiken dat ik bij het luchtafweer zat. De harde praktijk was de beste drilmeester in hun strategie en daarom mocht een weke oliebol, iedere avond voor hen, een paar flesjes koele pils, met een dienstopdracht op de pof, uit de kantine halen.
Toen onze vijanden door hun spionnen op het bestaan van onze Limburgse nonnevotten attent waren gemaakt, was het in een wip afgelopen met de koude oorlog. Wat de oliebollen uiteraard nooit hebben klaargespeeld ... want menige oliebol is nu zelfs een economisch delict.

29-12-2004
Iedereen die meent een beetje voor zich zelf voor te stellen, zit zich nu zelf druk te maken met een goed voornemen voor het nieuwe jaar om het oude jaar af te sluiten. Het nieuwe jaar dat altijd met zoveel poeha wordt binnengehaald ontpopt zich straks weer even vlug als een Trojaans paard. Weet je nog van de Euro? Toen die binnen was ging het keihard met onze beurs plataf. Zalm kan me nog meer vertellen, maar ik kan tamelijk goed tellen en ik vertel aan iedereen die het horen wil dat Zalm zich verteld heeft. Uitgerekend iemand die niet tellen kan is hier minister van Financieën. De Amerikanen noemen dat niet voor niks: ”The Dutch Crazy Business”. En net hoor ik op het Journaal dat Maxima toch in verwachting is. Iedereen wist het inmiddels al telegrafisch dankzij de ”Telegraaf” maar de RVD had nog een paar dagen nodig om het na te tellen. Je weet hoe dat gaat bij de Oranjes, die hebben vaak met tellen en vertellen een slecht geheugen.
Per Nieuwjaar gaan o.a. altijd de belastingen omhoog, wordt het gas duurder, wordt de ziekenfondspremie verhoogd en de wachtlijst ook. Het kwartje van Kok ben je, ondanks talloze loze beloftes, definitief kwijt want er zit een duur jubileum aan te komen. Noodgedwongen neemt Jan met de korte achternaam, pa en moe van het gelul, zich dan maar gelaten voor om het wat kalmer aan te doen.
Een voornemen dat van hogerhand wordt afgedwongen, heette vroeger een dictaat - tegenwoordig het ”Nederlands Dictee”. Om het Nederlands Dictee goed te kunnen maken moet je weer veel kennis van het ”Groene Boekje” hebben. Ik heb wel wat kennisen, maar die hebben hun meeste kennis in de vloeibare geneugten die soms ook wel vaalgroen tonen ... maar het boekje niet lezen.
En net met het invallen van de vorst dacht Hogervorst dat hij ook iets moest voorstellen en stelde een einde aan het gedoogbeleid roken in zorginstellingen. Dat is knap zeg, daar knap ik echt van af. En het ergste is dat de oudjes, waarvoor het bestemd is, er ook niet van opknappen. Moet je voorstellen. Je hebt een wereldoorlog, een tiental recessies, 25 kabinetten, drie koninginnen en nog meer ellende, dankzij je troostende saffies overleefd en nu, nu je 85 of zoiets bent, nu - nu je vooruitzicht dagelijks is, nu moet je stoppen met roken met ... lotgenoten.
Zelfs sigarenbandjes kijken en sigarettenpakjes sparen mag niet meer. Vorst of worst ... ?

28-12-2004
In de laatste dagen van het jaar gaat bijna iedereen boekhoudertje spelen. De balans opmaken! De eigenschap van een balans is dat ze nooit in balans is. Met andere woorden, dokteren aan een balans schiet niet echt op. Ik geef dus uit gemakzucht de voorkeur aan de onbalans. Dat is eigenlijk merkwaardig voor een weegschaal, want dat is mijn sterrenbeeld hoewel ik meestal geen beeld van mijn ster heb. Ik heb er dan ook altijd problemen mee gehad, overpeins ik nu tijdens een niet gewild balansritueel.
Als weegschaal heb ik nooit veel voorgesteld. Ik was zelden in balans. Toen ik nog rookte, niet - en met pils drinken, al helemaal niet. Als boekhouder zou ik niet deugen, innames registreren vind ik overbodige tijdsverspilling. Immers wat er in gaat, gaat er ook weer na een poosje uit. Alleen mierenneukers willen dat geboekhoud hebben. Boekhouders zijn in mijn beleving mensen met weinig vertrouwen in het vertrouwen van andere mensen. Volgens de Cruijf doctrine, dat iedere nadeel ook sijn eigense foordeel hep, gok ik op de vergeetachtigheid van mensen. Mensen die goed vergeten kunnen, zijn echte goede mensen.
Ik vergeet heel veel, heb zelfs aanleg om alles te vergeten. Dat wetende vind ik me geen rotzak als ik in mijn stamcafé vergeet mijn rondje te geven. Mijn vriend Hayke, dat is een zeer onthoudende vertrouweling, zorgt echter voor de tapbalans. Hij boekhoudt op de rand van een bierviltje. Grootboek, kasboek, debiteuren en crediteuren. Aan het begin van de prille dag weet Hayke, wie hoeveel en wat. Ik weet zeker dat ik dan niemand nog iets schuldig ben.
Hayke en ik gaan per step naar de kroeg omdat dat vele voordelen biedt. Je hoeft geen parkeerplaatsen te zoeken. Die zou je trouwens niet vinden omdat ze er niet zijn. Onze steppies hangen we gewoon aan de kapstok, onder de jas. Je hebt altijd lolbroeken die een stukje stepdans willen weggeven. Bergaf gaat altijd vlugger dan bergop hebben we ontdekt. Naar huis is bergop. Linksaf is naar beneden en daar beneden, in de haven, is het café van Sjange. Daar laten we vaak nog even de steppies achter om te laten doorsmeren en gaan te voet naar huis, nemen de steile Holle Weg als het niet te glad is. Hier in Stein kan het zelfs hartje zomer spiegelglad zijn, heb ik tot mijn verbazing bemerkt. Komt waarschijnlijk door de aanwezigheid van de DSM haven. Je weet nooit wat zich daar afspeelt. Er gebeurt van alles, maar het kan geen kwaad zeggen hun boekhouders altijd. Omdat ik geen wantrouwende balans ben maar vaak een onzekere onbalans, schrijf ik niks op bierviltjes.
Zou ook weinig nut hebben want als ik bij Sjange iets zou opschrijven zou Hayke toch weer zeggen dat het een schrijf- of een leesfout zou zijn. Want Hayke is gewoon de vijfde evangelist, zijn schrift is woord en daar wordt op afgerekend.

27-12-2004
Kerstmis is een raar gebeuren, in mijn beleving. Eigenlijk weet ik me er niet goed raad mee. Het is de tijd van de tegengestelde tegenstellingen. Je gaat bij mensen op bezoek, of mensen komen bij jou op bezoek, die je in de rest van het jaar liever ziet gaan dan komen. Je eet veel te veel terwijl je de rest van het jaar akelig nauwkeurig de calorieën telt. Over drinken praat ik niet, een man moet minstens twee liter per dag verdrinken om niet te verdorsten. Met kertsmis praat je noodgedwongen over de noden in de wereld, terwijl het allemaal niet op kan en alles ieder jaar toch weer slechter wordt.
Iedereen zit in de mineur. De paus brabbelt iets onsamenhangends maar wil van geen wijken weten. De koningin doet ook haar duit in het collectieve zwartkijkerszakje. Als je nuchter bent, zou je misschien constateren dat de toestand van de toestand slechter dan slecht is. Aan Balkenende hebt je ook niet veel meer dan niks want die loopt momenteel bij de Turken de deur plat. De kwaliteit van de Döners moet beter, anders komen ze er niet in. Ik vraag me af hoe ze er proper uit te krijgen zijn. Want als je ziet hoe het er bij zo'n snijpartij aan toe gaat, vraag ik me af waar de warenkeuring eigenlijk op let.
Om weer een beetje op normale gedachten te komen vroeg ik gisteravond Hayke mee te gaan om een nuchter pilsje te pakken. Eerst wilde hij niet, ik moest hem ompraten, dat stelde eigenlijk niks voor ... en daarna was hij niet te houden.
De eerste pilsjes vielen niet meteen precies goed. Waarschijnlijk zaten er nog wat familiaire kerstkransjes dwars, maar na het vierde pilsje klaarde Hayke een beetje op. Hij had eng gedroomd, vertrouwde hij mij ernstig toe. Dromen zijn mijn persoonlijk engste punt. Ik kan nachtenlang met nachtmerries rondzeulen. Om daar niet te veel tijd aan te verzeulen ga ik meestal laat naar bed. Zijn er altijd al een paar voorbij gedraafd.
In dit geval leende ik mijn beste linker oor helemaal aan mijn geplaagde vriend omdat ik een afkeer heb van rechts gedram. Als ik van Aartsen zie, hoor ik rechts al een fluitketel. En ik weet ook hoe het zit als je een nachtmerrie moet verwoorden aan iemand die niet mee gemerried heeft. Je krijgt er zelden een logisch verhaal van en iedereen zit, net als tijdens het kerstfeest, toch te wachten op iets verwachtingsvols. Dat is allemaal bij elkaar heel verwarrend. Net als dat verlijdende kerstfeest, realiseer ik me.
Hayke had gedroomd dat hij overleden was en in de kerstwachthemelkamer op zijn afroep wachtte. Naast hem was een lotgenoot ook net aangekomen omdat het net zo uitkwam. Die wilde van Hayke weten wat zijn hemels noodlot was geweest. Hayke zei tegen mij, dat hij tegen hem gezegd had, dat hij bevroren was. Daar was niks mis mee, vond ik. Ik vond het gisteren ook stervenskoud, zei ik.
De ander was aan een infarct gehemeld. Was onverwachts thuisgekomen en had twee lege champagneglazen op de salontafel waargenomen. Omdat hij zich zelf op dat moment niet salonvoorkomend achtte was hij als een dolle stier door het huis gaan rennen. Trap op, trap af om een snelle blik in alle kasten te kunnen werpen. Hij was er aan bezweken en daarom dus zat hij nu, wegens een noodlottig infarct, naast Hayke.
”Shit”, zei Hayke tegen mij - had hij tegen hem gezegd. ”Had maar in de diepvries gekeken, dan hadden we nu nog alle twee geleefd.”

26-12-2004
Omdat wij lang aan de Duitse grens gewoond hebben, is Sinterklaas bij ons een toevallige voorbijganger maar de kerstman een aanloper. Het is natuurlijk een kwestie van smaak maar ik vind de kerstman ook veel waardiger dan Sinterklaas. Dat kan ik ook bewijzen want Sinterklaas wordt vaak als scheldnaam gebruikt en een dronken kerstman ben ik nog nooit tegengekomen. Breek me de bek niet open over Sinterklazen die net een neut te veel ophadden en met de mijter onder de arm de deur binnenkwamen of hun staf tussen de benen kregen bij het naar buiten gaan en een flik-flak sloegen.
Een onlangs nog Sinterklazende kennis kwam gisteren, met vrouw, op voor-kerstbezoek. Ik weet wel dat de kerk het niet meer zo nauw met het celibaat neemt, maar dat iemand die een paar weken geleden zich nog als heilige bisschop voordeed nu als ... Enfin, laat maar zitten. De wereld zit raar in elkaar.
Zijn dame draaide zo gevaarlijk met haar derrière naast onze kerstboom, dat haar plissé rok uiteindelijk zelfs mij opviel. Ik ben altijd gefocust op de veiligheid van de kerstboomomgeving. Onze honden loeren op de vogeltjes in de boom. Die zitten wel hoog opgestokt, maar bij rare bewegingen menen de jongens toch dat ze te hebben zijn. Door hebberige honden en omvallende kerstbomen is bij ons al vaker een kerstdag als een nachtkaars uitgegaan.
Het duurde even voor ik aan de hoffelijkheid van de gastheer dacht en beleefd informeerde of ze die rimpelsrok als kerstcadeau onder hun kerstboom gevonden had. Denk je wat die voormalige Klaas bulderend opmerkte?
”Ze wilde een cadeau dat bij haar gezicht paste!”
De sfeer was meteen alsof de kerstboom omgevallen was. Een typische Sinterklaas in kerstsfeer.
Een toevallig familielid is met een nog toevallerige Duitser getrouwd en ze kwamen ook eventjes aan. Daar is niks mis mee, we praten nooit lang over voetballen.
Hun zoontje kent echter onze spelregels nog niet en had het over de drie grootste Duitse Bees aller tijden. Dat zijn volgens hem, Beckenbauer, Breitner en Bierhoff.
Ik vroeg hem vriendelijk of hij nog nooit van Bach, Brahms of Beethoven gehoord had.
Aan reserve spelers verspilde hij geen aandacht! Frohe Weihnachten ... Onkel
Mijn vriend Hayke was er ook nog even. Was op de laatste werkdag voor Kerst nog effu bij de dokter geweest om een receptje voor Viagra in poedervorm, vertelde hij.
Ik vroeg verbaasd: ”In poedervorm ... ?”
Had de dokter ook gevraagd, meldde hij timide.
Ik wilde weten wat hij die dan wel geantwoord had.
”Ik moet het kunnen opsnuiven, omdat sex zich nog maar alleen in mijn kop afspeelt ... !” was zijn slappe motivatie.
Ben blij als het morgen weer maandag is. Is het café weer normaal open, en kan ik gewoon in het winkelcentrum mijn kerstinkopen doen tegen de ... helft van de prijs van een paar dagen geleden. Als je voor Kerstman wilt spelen moet je geen Sinterklaas zijn! Niet toch ?

23-12-2004
Het laatste nieuws gisteren was dat het voetballen nog niet naar de Filistijnen is, maar naar de Mol. Die zal het waarschijnlijk wel proberen naar de rijke Filistijnen te brengen. De mindere goden zullen het straks weer lekker ouwerwets met de radio moeten doen. Was wel spannend vroeger, Leo Pagano samen met zijn jankende Mexicaanse hond die samen de wedstrijd op smaak maakten. En weet je nog in de rust? Dan zong die blinde Jules de Korte (notabene ongezien) een vurige smartlap over ”Hup Holland Hup ... !” Toen had de voetballeeuw nog tanden. Nu zit zijn gebit in de schuldsanering na het vreten van kunstgras.
Wel rukt de Rooie Hond op, las ik in de krant. Mijn eerste gedachte was aan een Russische bastaard die ze in het Kremlin, wegens gebrek aan baten, de kost hebben opgezegd. Maar het blijkt een soort mazelenziekte te zijn. Je kunt het krijgen als je geen mazzel met je ouders hebt omdat die zwarte kousen dragen en alles geloven dat gepredikt wordt. Het heeft dus niks met een poets van Poetin te maken. Van Poetin weten we eigenlijk niks, valt me op. Clinton en Bush zijn echte hondenlovers, weten we wel. Vooral Clinton had zijn kanis erg los aan de lijn. Die smakte wel eens aan een poesje.
Van Poetin weten we alleen maar dat hij vroeger een mol was. In die tijd molde hij bij het leven, maar is nooit tot zaken met de Mol gekomen is. Dat was die man van Philips, die rare snijboon, weet je nog? Die had telefonische voorkennis dachten ze. Maar men kon hem alleen maar nawijzen dat zijn kennis een flinke voorgevel heeft.
De dokter wordt straks zo duur en heeft het zo druk, dat je eerst beter op internet kunt kijken of het niet vanzelf overgaat. Als je intussen dood gaat is het ook over, dus je hoeft niet per defenitie somber te zijn. Het enigste minpuntje is dat je van een erge computer glaucoom krijgt. Je moet dus niet te lang kijken want je blikveld wordt daardoor zo klein als dat van een politicus. Een mol ziet ook erg slecht dus eigenlijk ligt voor de hand om te denken dat ... de Mol niks heeft aan politiek op de TV. Zodoende dus. Shit, ik raak helemaal de draad kwijt met al dat gemol.
En ook weer is een nationaal quizprogramma in een schandaal geëindigd. Nu was het die gladde Frits Wester, die het niet eerlijk speelde en deed of hij een spontane aanval van helderziendheid kreeg. Krijg je misschien straks met voetballen ook, vrees ik. De diverse belangen zouden wel eens zo groot kunnen worden dat ze de wedstrijden, natuurlijk per ongeluk, verkeerd in elkaar plakken. In dit land is bijna alles per ongeluk, niet te voorzien, toeval of natuurverschijnsel. In principe kan iedere ramp maar eens in de zoveel honderd duizend jaar voorkomen. De dagelijkse werkelijkheid heeft van dat principe nog nooit gehoord.
En het is natuurlijk louter toeval dat zelfs blinde mollen kunnen zien dat de kluit belazerd wordt.

22-12-2004
Omdat het carnavalsseizoen dit jaar tamelijk kort is, is het des te heviger. De zotheid kent geen grenzen en de thema's zijn steeds verder gezocht. Zo hadden we pas geleden, als opening van het seizoen, de verkiezing van de bekendste Nederlander aller tijden. Die werd onder een kwalijk luchtje gewonnen door de onfortuinlijke ”Fortuijn”.
Daarna was de verkiezing van het mooiste Limburgse woord. Wat denk je? Het vieste, vuilste, stinkendste rotding - de sjôttelsplak - (vaatdoek) ging met de prijs strijken. Dit moet een typische mannenaktie zijn geweest, want ik kan me niet voorstellen dat ook maar één lid van de Ned. Vereninging van Huisvrouwen hier haar voorkeursstem op uitbracht. Als ik in dit land iets te zeggen had zou ik iedereen, die voor dit gore ding stemde, naar een verplichte inburgeringscursus sturen. Het getuigt toch echt van weinig historische kennis als je zo met je roets te koop loopt.
De originele sjôttelsplak werd ambachtelijk gemaakt van een niet meer te verstellen borstrok of oude onderbroek. Over een hardnekkig remspoor, mijn vader noemde het trots ”bronsknopen” werd niet moeilijk gedaan. Want de sjôttelsplak diende immers als het universele poetsdoekje meerdere doeleinden. De vaat werd er mee afgewassen, de tafel schoongeveegd, de kruimels in opgevangen en in de kippenren uitgeklopt. Verder heb ik aan de lijve ondervonden hoe er hardhandig mijn neus mee werd gesnoven en mijn achterste afgeveegd. Kijk als je toch over die goede ouwe tijd gaat zaniken en er van alles bijsleept wat eigenlijk al lang vergeten had moeten zijn, dan doe ik ook mijn duit in het herinneringszakje. En om niet te vergeten vermeld ik dus nu, dat ik op de ouwerwetse werkzaterdag, als mijn pa van zijn job thuis was, voor vijf centen zondagsgeld er zijn draadezel mee mocht poetsen.
Ik zal ook nooit vergeten hoe zo'n sjôttelsplak geurde. Hij rook ongeveer hetzelfde als een huidig rommedoeke, een Limburgs kaasje, in ons plat - een sjtink-kieëske. In de zomer, als het heet was, kon het gebeuren dat zo'n sjôtelsplak plots het leven kreeg en bewoog. Niks bijzonders aan de hand, het waren maaien die op dit bakermatje hun levenslicht zagen. De plak werd dan in een heet sodabadje ontsmet en begon gewoon aan zijn volgende ronde.
Ik zag op een foto in de krant hoe een paar honderd historisch ongeletterden, in de hal van de Media Groep Limburg, hun sjôttelsplak eer kwamen betuigen. Het wordt weer een - de geschiedenis herhaalt zich - story. Over een paar dagen realiseert men zich dat de sjôttelsplak eigenlijk een ”sjroebdaok” was en valt men hem weer net zo hard af als hij nu opgevallen is.
Mijn keus was dus Esgodbleef neet de Versjangeleerde Sjôttelsplak. Ik zou meer voelen voor Fiespernölle met het Leveke of der Sjnoebel. En ook het Sjravele en de Ambras met Aek was mij Veuraeveveul geweest.

21-12-2004
Ben vanmorgen vroeg opgestaan want het is immers binnenkort de kortste dag. Probleem is nu wel dat ik niet uitgeslapen ben. Hoe je het ook keert of wendt en je went er nooit aan, maar een mens heeft altijd gewenningsproblemen. Om daar niet aan te wennen moet je dan weer een ontwenningskuur volgen. Ontwenningskuren hebben allemaal hetzelfde thema, ze zijn bedacht door bedachtzamen die van iemands liefhebberijen een kwaal en van hebbelijkheden een onhebbelijkheid maken.
Je hebt schijnbaar mensen die veel hebben en daardoor veel last van veel kwalen hebben, die ik graag zou willen hebben. Je hebt ze vast wel eens gehoord in het genre van: ”Veel geld maakt niet gelukkig!” Ik zou best als miljonair financiëel ongelukkig willen zijn. Ik zou er best een levenslange ontwenning voor willen doen om het uit te geven.
Bij de meeste modale echtparen is een - in blijde verwachting zijn - een aanleiding tot vreugde. Meestal zijn ze er niet aan gewend en beleven die ervaring als een verrijking.
Niet bij onze Oranjes. Daar is alles anders dan bij anderen. Maxima was ooit maximaal boos omdat was uitgelekt dat Alex nog steeds van haar houdt. Eigenlijk te gek voor woorden. Een paar jaren geleden was het de gewoonste zaak van de wereld dat Opa, na zijn dood via de Volkskrant, zei wat iedereen al lang wist. Nu schrijft de Telegraaf een heus nieuwtje en mag het niet bekend worden. Ik wen nooit aan dat stiekem gedoe. Ze zijn niet rijk en ze zijn niet arm, kopen wel een cadeautje, een zilveren serviesje van 50 miel. Ik zou er nooit aan wennen om zo'n serviesje af te drogen. Zou het verzekerd of verzilverd zijn?
Waar ik zeker niet aan wen is de nieuwe richtlijn om demente bejaarden vast te binden. Om er zeker van te zijn dat demente bejaarden geen euro te veel kosten krijgen ze handboeien om, is de ongewenste waarheid. Om het smoesje verkoopbaar te maken wordt verteld dat het is, om te voorkomen dat ze een ongeluk overkomt. Ze zouden immers uit bed of uit hun stoel kunnen vallen. Oh ja, we bedoelen het goed, doen het helaas erg goedkoop.
Dat goedkoop ook goed goed is, is een smoes waar ik ook maar niet aan wil wennen. Als goedkoop goed niet slecht goed was, hadden ze ook genoegen genomen met een serviesje van 500 euro. Zucht ... je moet er aan wennen om te beseffen dat niet iedereen gelijk en toch ongelijk is.
Misschien krijg ik wel een verwijsbriefje om daar een ontwenningskuur voor te volgen. Zou binnenkort kunnen, want ik heb een lot van de Staatsloterij gekocht.
Als ik daar aan denk doe ik geen oog meer dicht, dan wil ik alleen nog maar lange, ongelijke dagen.

16-12-2004
Vroeger bij de oude Germanen hadden ze heilige bomen heb ik vroeger op school geleerd. Voor alle eerlijkheid de Germanen zijn nog altijd onder ons en sterker nog, in ons oude Steins dorp zit een aaantal Germanen in de gemeenteraad. Hoezo? Zozo! Je mag geen boom zo maar effu omleggen. Je moet dat eerst schriftelijk verzoeken. Je moet zo'n verzoek tijdens een bezoek aan de gemeente indienen en ik mag een worst wezen als dat geen formulier invullen is en eem bom duiten kost. Vervolgens drukt iemand van de gemeente dat voornemen tot omleg, in een gemeenteblad, onze ”Schakel” af.
Iedereen kan dan lezen dat jij een boom wilt vellen en mag daar lekker democratisch over mee palaveren. Verder staat er natuurlijk een hoop reclame in onze Schakelklets. Ergens moet toch weer dat geldkraantje zitten.
Een praktijvoorbeeld over boomkap kan als volgt gaan.
Buurman links heeft via zijn advocaat mij gelast een boom, die hem in zijn vermeend woongenot beknot, te kappen. Ik ga naar de gemeente en de boven geschetste procedure begint. Ik moet wel zes weken de bijl van de boom weghouden, want iedereen mag eerst zijn zegje doen.
Buurman rechts leest de Schakel en gaat in beroep. Wil niet dat ik de boom vel. De boom is voor hem en de mussen waardevol. Dan heb ik dus een kapprobleem. De boom moet weg en mag niet weg. Ik heb alle begrip voor mensen die dan met bomen gaan praten, zo in de trant van: ”Wil je misschien omscholen? Kun je niet beter kerstboom worden?”
Het is raar maar waar, honderden, nee zelfs een paar duizend gekapte kerstbomen worden in ons dorp zonder kapvergunning voor een paar weken in de huiskamers versierd en vertroeteld. Daarna gaan ze ... ja, je weet wel.
Ik ben inmiddels allergisch voor kerstbomen, krijg er rode uitslag en bulten van. De kerstboom zoekt altijd mij als slachtoffer als compensatie voor zijn kapbeurt. Als je als kerstboom geplant en gepland bent is je levensverwachting kort en dat steekt zo'n Nordman natuurlijk. Als ik kerstboom was zou ik hard weghollen.
Misschien is dat wel het geheim waarom de Germanen een boom als heilig beschouwden. Een boom kent immers geen angst en loopt daarom niet weg. Snap je nu ook waarom wij als dienstplichtige vlagveroveraars ons moesten camoufleren als bomen? Daar werden we heel dapper van, was de mythe. Een goed voorbomen doet immers goed nabomen.
Willen we terwille van de camouflage daarom met de kerst ons onder een kerstboom verschuilen, is natuurlijk een logische vraag. Ik denk het niet. Volgens mij zijn wij als afstammelingen van de stam van de kerstgermanen nog altijd onder de indruk van de moed van een boom. Als we dan na een paar weken zeker weten dat hij, net als alle andere goden, toch niks bijzonders voorstelt flikkeren we hem uit ons leven.
Hoe zou dat eigenlijk in de verplichte inburgering moeten? Staat een kerstboom optuigen daar op het lesrooster?

15-12-2004
Mijn relatie met de krant is niet de beste. Er wordt te vaak vrijblijvend een hoop onzin bij elkaar geduimd om het ongeduldige papier vol te krijgen. Zo las ik gisteren in het Belgische Nieuwsblad dat de kaviaar over de toonbank vliegt. Dat is natuurlijk een opzettelijke leugen.
Een soortelijke leugen stond in mijn eigen lijfblad. De oesters zijn in opmars! - las in het LD. Vanuit de Aldi, in een spanen kratje met zuurstoftoeslag. Moet je effe voorstellen. Volgens mij is het zuiver dierenkwellerij en klaptonamie.
Ook de achtbaan voor goudvissen behoort tot de categorie geldklopperij via de media. In de kerstmood zit de hand erg los op de knip en dat gegeven wordt handig in de oudejaarsomzet gebracht.
De Duitse Bild daarentegenover is schijnbaar door een wijsgeer geïnspireerd.
Schlauer Mann + schlaue Frau = Romanze
Schlauer Mann + dumme Frau = Affäre
Dummer Mann + dumme Frau = Schwangerschaft
Dummer Mann + schlaue Frau = Shopping
Hier ligt de Weihnachtsmarkt meteen op zijn koude gat, ondanks een kartonnen gloedwijntje.
Uit de grote vaderlandse kranten durf ik bijna niet meer te citeren. Je hebt het gisteren vast zelf gelezen.
”Beatrix heeft maar één miljoen”, heeft haar vader uit zijn Delftse kelder onder het klootjesvolk kont gedaan.
Het was zelfs zo'n armoede in de familie - van Oranje - dat er een probleem was met de financiering van het bestek van Alexander. Die 50 duizend pegels heeft Opa moeten voorschieten, als ik het goed begrepen heb.
Vraag me nu zelfs af of ik Trix niet mijn airmails zal sturen voor haar vakantie volgend jaar.
En als ik zaterdag op de markt mijn weekselijkse portie gerookte makreel koop, zal ik die als protestsymbool in een meegenomen krant laten inpakken.

13-12-2004
Zelden is iets gratis. Nog zeldzamer is iets gratis goeds. Goed gratis is bijna altijd een sigaar uit de eigen doos. Zelfs als niet roker kun je daar regelmatig eentje van meepaffen. Een recent voorbeeld zijn de nieuwe waarden en normen. Binnen een paar jaren werd de tijd een eeuw terggezet. We moesten weer wat nieuwe rek- en strekoefeningen gaan doen. Houtjes bijten en broekriem aantrekken en onze jas, die ook veel te groot geworden was, in een lage lonen land laten vermaken. Het zondagse volksvermaak kwam achter de Mol-decoder en voor het luister- en kijkgeld kwam JP met een weekelijks niet-weer praatje.
Maxime mocht ons verder Verhagen met zijn wel-weer smoesjes en Gerrit Zalm wilde de visakte laten privatiseren. Vissen moesten met elkaar gaan concurreren, want Bot zat toen alleen nog maar in Amerika. De Heus wilde, zijn naam gestand, niet meer door de vakbeweging onheus geDoeke´t worden. Als je dit allemaal niet snapt, niks erg. Het is geschreven volgens de nieuwste waarden en normen richtlijn, en die begrijpt überhaupt niemand.
Omdat je in dit land mag schrijven en zeggen wat je wil, mits je dat deftig doet anders ben je respectloos, is liegen zeer lucratief. Ik heb iemand horen beweren dat het Algemeen Beschaafd Nederlands zodanig is ingericht dat liegen als een soort spellingscontrole altijd op de achtergrond aktief is. Hij staafde mijn gapende verbazing met wat feiten.
Een klokkenluider luidt nooit de klok, want hij heeft zelf de klepel thuis liggen.
Als je dus een klok hoort luiden heb je waarschijnlijk een gehoorbeschadiging of je bent onder invloed van een klap van de molen.
Een non-deju is een heilwens die paters uitbrengen als ze een nonnevot snoepen.
Non-food is kloosterkost.
No-nonsens wil zeggen dat begijntjes geen gevoel hebben.
Non-sens bewijst het tegenovergestelde.
Een noodzaak is een poepdoos.
De regering heeft schijt aan de hedendaagse nood en maakt er geen zaak van.
De nozems zijn al zo oud dat ze tegenwoordig een kale kop hebben.
Nuttig is iets als het niet door anderen genuttigd kan worden.
Een obsessie wordt altijd geobserveerd, ook als er geen camera´s in de buurt zijn.
Een waarheid is dat oestrogeen, geen oester is.
Zelfs een blinde kan goed ogen.
Een onderdaan woont in een onderbouw en onderbreekt daar door onderdruk zijn onderhands onderdeel.
Een onderlijf is een borstrok.
Een onderknuppel is een stok onder de onderkleding.
We zijn allemaal onderoversten.


11-12-2004
Het is pas een paar weken geleden dat ons land stond te trillen op zijn grondwet. We zaten dik in de stront. We werden, volgens de media, zwaar bedreigd door loslopende terroristen en in plaats van dorre coniferenhagen gingen plots scholen en moskeeën in de hens. Iedere avond droop de beeldbuis van het bluswater en valse tranen. Rijen dure deskundigen kwamen hun zegje doen, ministers stonden er verlegen bij te hakkelen. Eigenlijk vertelde niemand iets nieuws en had niemand een oplossing voor een regiment, zonder inburgeringscursus reeds ingeburgerde, problemen. GTST in de echte werkelijheid is ontzettend goed voor de kijkcijfers en dus de prijs van de reclame. Laat ons niks wijs maken, dit is de enige hoofdzaak. De rest is slechts voorspeld voorspel en nagespeeld naspel.
Toen besloot de prins zijn al bijna eeuwige hierzijn in te ruilen voor het definitieve eeuwige. En zie, het wonder van de kijkdichtheid geschiedde weer. Je moet de kijker bieden wat hij wenst. Rijen royaltiewatchers, wat dat dan ook moge zijn, kwamen ons weer de intiemste zaken van een ander mens uit de doeken doen. Een mens als vele anderen, met veel goede en ook veel minder goede eigenschappen.
Ik ging de uiteindelijk de grens over voor gewone, dagelijkse informatie. Per slot van rekening is de wereld groter dan een stukje Nederland waar konijnen in een moestuin proletarisch mochten winkelen, omdat het toch van de grote hoop afging. Ik heb ook weinig interesse in de erfopvolging van ivoren olifantjes of het drinkgedrag van een koninklijk gemaal. Hij was de eerste keus van iemand anders. Dat is voor mij in ieder geval de hoofdzaak, ook al heeft het er niemand over.
Denk je waar ik vandaag, in mijn zoektocht naar neutraal alledaags nieuws, over struikel in een Belgische krant? Vrouwen liegen aan de lopende band en voelen zich daar helemaal niet schuldig over. Maar liefst 96 procent van de vrouwen vertelt leugentjes en kan de echtgenoot ervan overtuigen dat die dure schoenen echt een koopje waren.
Het kan bijna niet anders dan dat dit stukje, over ons beste ribstuk, door een man geschreven is. Ik ken families waar nog geen 25 woorden per dag gesproken worden. Daar moet die lopende band toch wel erg langzaam lopen, ook al spreken onze Vlaamse buren veel langzamer dan de snelle Hollandse Zwijger. En wat blijkt verder?
De meeste leugens zijn sympathiek bedoeld en worden verteld om het fragiele ego van de mannen niet te krenken. Vertrouw een vrouw dus niet als ze zegt: ”Maar neen schat, je bent helemaal niet te dik.”
Nauwelijks een derde van de vrouwen durft te zeggen dat een man een flop in bed is.
Volgens die studie gaan vrouwen ook heel ver in het faken en liegen als het op geld aankomt. Voor € 1 miljoen zouden ze zelfs seks opgeven voor de rest van hun leven. Valt me eerlijk gezegd nog erg mee, ik dacht dat die grens veel lager lag.
Wie beweerde ook alweer dat geld niet gelukkig maakte? Waarom krijg ik per dag tientallen aanbiedingen voor Viagra? Gewoon omdat er niks nieuws onder de zon is? Gewoon omdat het zogenaamde nieuws gewoon gemaakt wordt? Gewoon omdat we nieuwshongerig zijn en de nieuwskoks niet gierig zijn bij het uitbuiten van het gat in ons geheugen.

10-12-2004
Ik ging er altijd binnen naar kijken en het bracht ook steeds het beste in me naar buiten. Ik heb het dan over kerststalletjes. Ik heb ze jarenlang in de vrieskou gefotografeerd om ze later tijdens hete, hondse dagen nog eens te beschouwen. Ga er maar eens voor staan, de verstilde dynamiek van een kerststal. De nieuwe aanvang van een hoop goede voornemens. Het enige moment waarop we met elkaar eens zijn en zelfs goed met elkaar menen. Het is zo ongewoon gewoon, dat het bijna niemand opvalt. TV en radio zie je er nooit, hetgeen mijn mening bevestigd dat die alleen maar uit zijn op rauwe sensatie.
Het is niet meer in deze tijd onder de pet te krijgen. Een kindje dat, gezond en vredig rust in een vreetbak op stro, op zijn hielprik en audiotest ligt te wachten. Een maagd, die onbevlekt door een geest is bevangen. Ik was al twintig en snapte dat wonder nog altijd niet. Wat was die Jozef toch een bofkont. Geen gedoe met voor het zingen de herberg of grot uit. Een echte schijnvader, die het schijnbaar wel snapte en daarom niet langs de weg timmerde. De eerste milieuvriendelijke ruimteverwarming via een os en een ezel, terwijl het buiten streng vroor.
Tussen haakjes, kreeg gisteren een e-mailtje van mijn schoonzoon. ”Jozef zoekt weer zijn ezel” meelde hij. ”Hij looft € 100 beloning uit voor de goede tip. Als je mij € 150 geeft, zeg ik niet waar je zit.”
Een herder, die een lammetje als geoorloofd bont, om zijn nek draagt. De Groenen had toen zelfs nog shoarma op het menu staan. Een andere herder die op zijn fluit blaast zonder dat iemand klaagt of de politie belt. Drie oosterse koningen, dus allen Moslims, komen van verre met dure geschenken. Kom daar nu eens mee aan. Een poederbrief kun je krijgen. Als ik dat alles diep overpeins tijdens mijn schouw, dan word ik daarna in deze week soms erg week.
En wat staat er kerstmis anno nu in de kerststal? De buitenspellige David B. (die op het veld geen bal meer voorstelt) als de brave Jozef. Getver! Victoria, die ook erg goed de hoge ahhhh, kraaien kan als voormalige spijs-maagd. Getverdegetver!
Waarom niet onze eigen Georgina? Dat is tenminste één stuk pure natuur. Eigenlijk twee, bij nader inzien. Als je daar als herder eens bij waken kon.
En het toppunt van de wansmaak is Sjors dubble Joe als Wijze Man. Als die zich met kerststukjes gaat bemoeien gaat geheid de kerstboom in de hens. Die heeft nog nooit nagedacht over oorzaak en mogelijk gevolg. Die zit altijd en overal in de olie. Die is zo druk bezig met zijn spookjachten dat zijn spokesmen Osama kwijt zijn.
Waarom zie je Herodes nooit in de kerststal, vraag ik me dan af. Die is godju, toch veel dichter bij de dagelijkse werkelijkheid.

09-12-2004
Mijnheer Wilders voelde zich indertijd niet erg gelukkig op zijn plekkie onder het balkonnetje, zag en hoorde ik op de TV. Hij wilde een ander zitje.
”Niet aan de orde zolang er geen desbetreffend advies komt van een veiligheidsdienst”, zei de plaatsaanwijzer in de kamer, een zekere Weisglas. Wel hebben dezelfde veiligheidsdiensten Wilders geadviseerd het land te verlaten, omdat het hier linke soep voor hem is.
En Jan Peter zegt niks, is bezig met het uitleggen van de nieuwste waarden en normen elders in de wereld.
Op straat is het ook al niet veilig, geweld en agressie in het verkeer horen bij rechts inhalen en links parkeren. In 30 km zones ben je, net als mijnheer Wilders, steeds bezig met angstig om je heen te kijken. En er komen steeds meer van deze rodeo-buurten, waar zelden of nooit gecontroleerd wordt omdat het zg. ”Safe Area” zijn. Dwz. hoeft de gemeente geen bijzondere aandacht aan te schenken. Dat is een afgeleide van de Weisglas doctrine en dat is weer een variatie op het aloude spreekwoord van onbetrouwbare waarden en gasten.
In de trein is het helemaal niet meer veilig. Een Duitse kennis die met de trein hier naar toe gekomen was, meende dat hij deelgenomen had aan een Himmelfahrtkommando. Hij heeft inderdaad hier een fiets gekocht om weer naar huis te kunnen. ”Gutes Rad ist teuer”, waren zijn laatste woorden. We zullen hem hier zeker nooit weer zien.
En het ergst van alles ... het is ook heel gevaarlijk in de slaapkamer. Schimmels, bacteriën en andere mee-eters, giftige gassen, lawaaioverlast. Bronchitis, astma, loopneus, zwakke blaas, verdroogde tong. Een hele rits ongewenste en gevaarlijke situaties sinds het tweede kabinet Balkenende op gegist bestek op spookvaart is. Der Fliegende Holländer zit in Sjanghang te Chinezen tot de wal hier het schip keert en dan is Leiden in last op het Malieveld.
De koopkracht zal sneller dalen dan verwacht is geen leugen volgens de nieuwe normen. Dat wist iedereen al die, één en één zonder inburgeringscursus bij elkaar, kon optellen. Geheus, liegen doe je niet uit domheid. De onwaarheid spreken met opzet is de nieuwe afzet, want we moeten zo nodig terug naar de oude waarden. De rijken steeds welvarender en decadenter. Bijvoorbeeld één oude man ... met zestig man personeel.
Hij verschafte inderdaad veel werkgelegenheid. Maar dat is geen kunst als het allemaal subsidie is. Niets telt meer ... dan glimmer.

08-12-2004
Als je gisteren naar het nieuws gekeken heb, weet je ook dat we er nu een nationaal probleem bij krijgen. We hebben plots geen kostgangers meer voor paleis Soestdijk. Zo zie je maar dat het vlug kan gaan. Drie standaards hebben er dit jaar op gewaaid, of is het gewoven? Nu is het er uitgewaaid. Het paleis wordt teruggegeven aan de staat, hoorde ik. Ik wist helemaal niet dat het gekraakt was. Jemig, die prèns toch!
Ik zou er een beste bestemming voor weten, als ik zo vrij mag zijn om iets te zeggen. Ik zou er een Narrentempel van maken! Dat hoeft niks te kosten en aan de aard en het karakter van het paleis zal het niks veranderden. We hebben namelijk hier in ”os Schjoene Zuudde” meerdere Narrentempels, daarvan weet ik dat. Maar hier zijn het meestal maar de achterzaaltjes van staminees, maar het gaat er wel heel deftig en plechtig aan toe.
Een (hof)nar loopt er altijd sjiek gekleed en uitgedost bij. Draagt altijd een hoge kap met een lange veer, één minstens vierdelig pak want hij heeft meestal twee verschillende broekspijpen of slippen aan zijn jas, vaak een grote sleepsabel, altijd een groot aantal onderscheidingen, hoge laklaarzen, een snor en noem maar op wat indruk maakt. Me dunk, dit past zonder meer in paleis Soestdijk.
Bovendien heerst er in een narrentempel altijd de lol, er is geen tijd voor paniekzaaierij of zwartkijkersgedoe. In een narrentempel zal de keel nooit droog kunnen vallen en het vrouwelijk schoon staat er ook in hoog aanzien. Me dunk, onze staat krijgt deze kans nooit weer. Grijp ze dan ook met beide handen aan, vadertje Staat.
Het carnaval is dan meteen geïmplementeerd in het stukje land waar de zwartste wollen sokken gedragen worden. Die zullen dan meteen vervangen kunnen worden door kleurrijke zijden exemplaren, als men op een deugdelijke beenbedekking wil blijven staan.
De prins is dan wel dood, maar lang leve de de nieuwe carnavalsprins. Alaaf!

07-12-2004
Na de leugenachtige Sinterklaasliedjes zitten we meteen in de kerstkransjes. Volslagen waanzin, de hele laatste jaarmaand. Sinterklaaskapoentje! Weet jouw (klein)kind dat een kapoen een gecastreerde haan is? Wat moet die in haar schoentje leggen? Een windei? Wat is dan een windei, wil je weten? Gewoon een scheet, met of zonder ... odeur.
In Delft wordt voor de derde keer, in twee jaren tijd, de markt opnieuw geklinkerd. De een zijn dood is de ander zijn brood, het is waar! In Leek trof de politie een moeder met zeven kindertjes aan in een bushokje. De kids lagen in een dekentje op de grond. Sinterklaas had ze over het hoofd gezien. De media hadden hun interesses elders. Kijkcijfers bepalen ons waardegevoel. Onze normen zijn vrij waardeloos. De verjaardag van Amalia wordt in familiekring gevierd. De heer Balkenende heeft er een vlaginstructie voor moeten wijzigen. Waarin een klein land een echte kabouter kan zijn.
Randstedelingen, wie dat dan ook moge zijn, praten vlugger. Misschien, omdat ze niet weten waar ze het over hebben? Weten niet dat steeds meer mensen afhankelijk zijn van de ... voedselbank. Dat zijn voedselpaketten die uitgedeeld worden aan mensen in ... Nederland. Mensen die minder dan 150 euro per maand te besteden hebben. Mensen die echt in Sinterklaas moeten geloven en hem aanbidden ...
December de maand van de rituelen, de symbolen, de magie, de sprookjes en de bittere werkelijkheid?
Einde jaar, einde droom, einde jacht?
Begin van een nieuw leven?

06-12-2004
Een mens hoeft niet alles te weten, troost ik vaak mijn onwetendheid. Ik heb me dus nooit kwalijk genomen dat ik niet weet wat ons provinciebestuur doet. Ik wilde zelfs niet weten of ze het zelf wel weten en zou er nooit over geschreven hebben als ik niet gelezen had dat ze met molentjes lopen. Het zit en zat namelijk zo.
Het provinciebestuur wil nu af van het opwekken van windenergie in Limburg, maar hadden zich eerst zelf opgelegd zestig stuks windmolens te realiseren. Nu ontdekken ze dat er geen draagvlak voor is. Dat vind ik niet vreemd van een praatjesfabriek. Je gaat toch zeker eerst niet informeren of je niet tegen windmolens vecht alvorens je besluit ze te gaan bouwen. Alhoewel, zo'n schijngevecht levert een paar jaren lang een leuk belegde boterham op. En vergeet niet, omdat je het zo druk hebt met tegen windmolens te vechten, heb je geen druk met andere zaken. Het moet wel allemaal leuk blijven en luchtfietserij leent zich daar bij uitstek voor.
In Venlo weten ze zich geen raad met een stelletje dolende krijgers, zogenaamde Tajiri. Het schijnt dat die in 1701 in Japan verdwaald zijn nadat hun meester zijn kop was kwijtgeraakt. Vanaf dat moment waren ze zogenaamde Ronins, dat zijn dienaren zonder meester. Ik kan er met mijn kluts niet bij hoe die uitgevogeld hebben dat wij aan dat soort schepselen een nijpend gebrek hebben. Doet er ook niet meer toe, via via, waarschijnlijk via een ver-vooruitdenkende carnavalist zijn ze nu bij Venlo uit de Maas gevist en worden straks de portals van de brug.
Zucht ... ik heb de houten Tajiri-replica lang en goed bekeken. Snap ook niks van Tajiri, had me een poortwachter heel anders voorgesteld. Volgens mijn bescheiden mening is dit een symbool dat het veel beter zou doen ... ergens in Amsterdam ... op de Walletjes. Hier krijgen we er alleen maar een hoop domme vragen over. Waarom heeft die Tajiri zo'n lange spitse? Is die misschien gedacht als hangstek voor de Venlose Maasmeeuwen? Moet er ook een blikafleider op en indien niet, wie betaald dan de takelwagen als iemand die door het aanblik afgeleid, de Maas inrijdt? Provincie- en gemeentebestuur blijf bij je gekozen leest, doe iets aan de echte prestigeproblemen, jeugd- en ouderenzorg, veiligheid, voor mijn part de poep op de stoep maar hou op met het bouwen van onbewoonbare luchtkastelen.

05-12-2004
Een jury heeft de tien mooiste Limburgse woorden bepaald. Als geboren dwaesjliggaer ben ik het er uiteraard niet mee eens. We hebben zoveel mooie woorden, dus waarom persé deze tien en niet tien andere? Omdat ik nooit in een jury wil zitten, gewoon omdat ik niet tegen kritiek kan, heb ik altijd een goed naschrijven. Maar in alle ernst, één woord had er niet bij mogen ontbreken. Het woordje - koempel -!
Nostalgie van een zondagse mijnwerker? Misschien, ik deed het maar drie jaren. Het bepaalde wel de rest van mijn leven.
Wat ik ook zeker weet is dat onze vertrouwde regio, uitgebouwd tot wat ze nu is, alleen maar mogelijk was met en door de vergeten koempels.
Doordat de koempels op hun ”versjangeleerde kneuk sjravelden” in de zwarte ondergrondse duisternis ging hierboven nooit het licht uit.
Ik heb me er altijd over verbaasd hoe snel de koempel in de vergeetbak gezet is. Was hij gewend om ”veuraeveveul” niet in tel te zijn?
En dan al de ”ambras” als de vaarstieger de pijler afkwam. Het panjd moest opgeruimd zijn. Hij mocht zijn kop niet aan een kap stoten en met zijn dikke vot niet klem komen te zitten tussen sjtielen en de roetsj.
Hoe mooi was het als je, eind sjiech mit diene ”sjoetelsplak” (halsdoek), je van het zweet drijfnatte lijf een beetje kon droogwrijven.
”Es ich - esgodbleef - mer neet hoof te viedele (overwerken), want ich bin al zoë kapot es ene hondj”, zei de latere troubadour Joep Rademakers, ooit tegen me. Joep zong ook al ondergronds voor ons over ziene ”Sjnoebel en Leveke”. Hij wist toen nog niet woa dat mit ziene ingel haer moosj! Inmiddels is Joep zelf ooch al ene ingel.
Doesj (dorst) was een van de ergste dagelijkse plagen van de koempel. Doa veel neet veul aan te fiespernulle. Pas toen de waterpatronen in plaats van de kleistoppen kwamen, was er een tijdelijk verlichting van de dagelijkse dorst. Het smaakte wel als aek, maar was nog altijd beter dan water oet de zomp.
Eigenlijk zou er met spoed ook een plat koempel woordenboek moeten komen, want de letste koempel driedt binnekort ooch sien lamp oet. En dan wierd ut hiej pas echt duuster.


04-12-2004
Je kunt me veel vertellen maar ik laat me niet alles wijsmaken. Bernhard dronk dagelijks een goed glas wijn, uit een fles van tussen de vijf en de tien euro, las ik in de krant. Dat hij dronk geloof ik meteen, maar slechts één glas? Goot hij de rest van de fles in het aanrecht?
Ik zag op de TV dat hij iedere dag rose champagne dronk. Dat geloof ik direct, maar waar kan ik een fles krijgen voor pakkum beet 9,99 euro?
Hij dronk ook 's morgens een glas ijskoud bier, volgens een andere insider.
Ik gun hem het allerbeste in het hiernamaals maar als hij in de hemel is, heeft hij een probleem. Volgens mijn informanten schenken ze daar alleen maar bronwater.
Oudere mannen moeten veel water drinken, las ik ook gisteren in de krant. Wel twee liter per dag! Dat heeft soms negatieve gevolgen voor de gezondheid, want water is slechts in beperkte mate niet schadelijk. Als je het lange tijd achter elkaar drinkt, verzuip je. Punt aan de lat, dan kan zelfs de AA je niet meer helpen. Alles in dit leven is immers eindig, zelfs van een een bon-vivant, krijgen we de hele dag via de TV tot treurens toe in herhaling opgedrongen.
Een zekere mijnheer S. heeft aan de UM (dat is een school in Maastricht) uitgevogeld dat oudere mannen last hebben van een zwakke straal, vaak nadruppelen, niet meer kunnen en vaak moeten kleinplassen. Als hij dat mij gevraagd had, had tie niet naar die dure school hoeven te gaan. Ik weet dat allang, mijn wandeltochten gaan altijd van boom tot boom. De baas lijkt in alles op zijn hond, zei een oude pispaal onlangs nog tegen mij.
Maar goed, die mijnheer S. kreeg een aantal mannen zo gek dat ze als pseudo kamelen twee liter water per dag lebberden. Dat had net zo goed met acht pilsjes gekund, in mijn droge beleving. Onderzoeker S. kwam tot de natte conclusie dat, na twee waterige maanden, plaskracht en straal van zijn kamelen sterk verbeterd waren. Denk je hoe dat bij mij is na acht pilsjes?
Wat ik niet wist is dat hij ook nog ontdekt heeft dat je door veel water te drinken ook nog een vermindering van de koppijn krijgt. Zo zie je maar dat iedere remedie zijn eigen ongewenste bijwerkingen heeft.
Je denkt toch zeker niet dat een van de koppijn barstende dame, van een toevallig weer kunnende echtgenoot, zich met een paar flessen Spa-water ...
Als je dat gelooft weet je echt van de prins geen kwaad.

03-12-2004
”Ambras” behoort tot de mooiste tien woorden van ons Limburgse dialect, heeft een commissie bepaald. Ik begeef me nu op dun, glad ijs, besef ik. In ons mooie ”Sjoene Zuudde” zijn wij het maar over weinig dingen helemaal met elkaar eens. Dat maakt meteen ons leven hier zo interessant. Niks zo geestdodend als dingen waarover je het eens bent. Als geboren en getogen Limburger weet ik uit eigen beleving hoe mooi het is om ergens voor - of ergens tegen te zijn. Wij kunnen zelfs voor en tegen zijn zonder dat er ongelukken van komen. Kwestie van een ander costuum aantrekken en in een andere wijk een ander stamcafé binnengaan en goed naar elkaars argumenten luisteren.
Als je goed aanhoort, als je de ander zijn praatruimte gunt, gaat de ambras leven. Ambras is voor mij het begrip opbrengen voor elkaar, afgeleid van het Franse ”embrasser”, omhelzen. Je moet elkaar kunnen aanvoelen, een geestelijk contact leggen op basis van gelijkstemmigheid waarbij de verschillende meningen een fusie aangaan. Om die afstemming te verwezenlijken zul je waarschijnlijk Limburger moeten zijn, denk ik.
Immers hier lopen een aantal taalgrenzen in elkaar over. Nederlandse, Duitse, Franse en zelfs Engelse invloeden hebben zich hier in de loop der eeuwen geëmbrasseerd. Het Rijnlandse dialect, waarvan ieder buurtschap een variant spreekt, heeft een bijna evengroot spreidingsgebied als het ABN.
Wat de Dikke van Dale als Nederlands bestempeld is eigenlijk een moderne spraakverwarring. Echte nieuwe Nederlandse woorden komen er niet meer bij. De aanwas bestaat hoofdzakelijk uit Angelsaksiche allochtonen, die niet hoeven in te burgeren. Erger nog, waar de waarde landgenoten de nodige ambras mee hebben.
Want ambras betekent ook een hoop gedoe om niks. Bureaucratie, papierwinkel, eindeloos palaver. Iets waaraan je met tegenzin begint. Iets dat nooit tot zijn eind komt.
Hier in Stein hebben we zelfs een Sint Ambras. Een ”Zaat Hermenieke” dat regelmatig een brug slaat tussen de nuchtere dagelijkse werkelijkheid en een klankrijk samenzijn in muziek. Gewoon Ambras embrasseren omdat het daarvoor de aangebroken tijd is. Daar kunnen regelmatig wat valse lopertjes tussen zitten. Wij Ambrassers zijn allemaal individuen die het inblazen met onze eigen tongslag. Maar onze embouchure klinkt altijd weer als een Sint Ambras. Dat is eigenlijk het enige waar alle Steindenaren het samen met elkaar over eens zijn.

01-12-2004
Minister Donner zal het wel goed gemeend hebben toen hij een algemeen verbod op het slaan van kinderen voorstelde. Zo'n gebaar doet het goed en wie kan daar tegen zijn, nietwaar? Welwaar! Ik ben ook voor, want ik ben tegen ... meppen. Alhoewel, mijn ouwe heer had ook harde handen en wist regelmatig mijn, toen nog pover, zitvel te raken. Eigenlijk vond ik het best spannend om iets uit te vreten waarvan ik wist dat ontdeking een bombardement op mijn smaldeel zou opleveren. Hoe intens was dan echter het genot als ik 's avonds, met hartkloppingen in bed, de onontdekte wandaden nog eens de revu liet passeren. Mijn ouwe heer was een echte heer, hij strafte niet met terugwerkende kracht, alleen - op heterdaad betrapt - stond in zijn prijzenstelsel.
Een tijdje geleden werd met veel heisa en gepoeha de ”Nieuwe Bijbel” ten doop gehouden. Ik heb er geen gekocht want ik wist dat het een miskleun was en ziedaar. Door het integere besluit van onze nieuwste Piet Hein staat de heilige schrift meteen voor paal, want er staat in wijsheid opgeschreven: ”Hij, die zijn zoon bemint, spaart de roede niet!” Kunnen gekochte exemplaren op staatskosten omgeruild worden voor een gekuiste versie?
Mijn geliefde pa tuchtigde mij met zijn blote mijnwerkershand, ook als hij wist dat ik karton in mijn broek gestopt had. Hij zei dan altijd: ”Boontje komt om zijn loontje” en blies in zijn handen.
En hoe moet het met het Sinterklaasliedje: ”Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe?” Zullen me meteen Sinterklaas ook maar afschaffen want met die Zwarte Piet krijgen we binnen een paar jaren ook alleen maar trammelant? Het verstoort in ernstige mate de integratie van anderskomenden als wij hem in zijn zwarte Pietenrol laten volharden.
En als wij er zelf niks aan doen, heb je kans dat Brussel ingrijpt. Dan krijgen we een Europees dictaat opgelegd, dat Sinterklaas in minstens vijf talen de diverse pieffies moet toespreken. Dan moeten een zwarte Sinterklaas en een witte zwarte Piet ook aan de zak kunnen komen, want discrimineren op kleur mag niet. Dan mag Sinterklaas niet meer vragen of Jantje niet stout is geweest, want dat leidt tot uitlokking en een eventuele schuldbekentenis is door iedere Pro Deo advocaat met succes op een fikse schadeclaim aan te vechten.
Regeren is vooruitzien, ik denk dat mijnheer Donner zeer bijziende is. Minstens een min drie brilletje.

terug naar Tikkies