Tikkies, januari 2005

30-01-2005
Carnaval op het Houterend:
Zoals het zich betaamt waren mijn vriend Hayke en ik vanmorgen op tijd thuis. Echt vroeg was het niet want zijn Mie was al op. Wij weten nooit hoe laat het is, want ik ken de klok niet meer en Hayke heeft geen horloge. Hij is ooit overvallen, de onverlaat wilde eerst al zijn geld maar Hayke heeft nooit nog geld als hij uit de kroeg komt. Toen wilde de bruut zijn horloge, maar zoals gezegd dat heeft Hayke niet. Toen wilde de overvaller, als compensatie, een stukje gedragen worden. Hayke draagt mij nooit als ik slecht ter been ben.
”Neem me niet kwalijk”, zei Hayke tegen zijn Mie, ”dat ik met een blauw oog thuis kom.” Och jong zei die: ”Dat maakt toch niks, je hebt immers nog een blauw oog”. Die Mie van Hayke, dat is een bijzonder goed mens. Ze bakte ons op de vroege middag paddestoelen in een pannetje. Ik vond ze buitengewoon lekker en vroeg waar ze het recept vandaan had. Och zei ze: ”Komt uit ”Opsporing Verzocht.”
De pappegaai van Hayke is een bijzonder grijze vuilbek. Hij vertelt aan een stuk door vieze moppen. Mie ze tegen Hayke dat hij hem naar de winkel terug moest brengen. ”Stoor jij dan soms aan hem?” informeerde Hayke verwonderd. ”Nee”, zei Mie maar ik ken ze onderhand allemaal.
Hayke wilde weten of Mie gisteravond nog de auto had binnengezet. ”Niet helemaal”, zei Mie, ”maar wel de belangrijkste delen.” Oh ja, toen we naar huis kwamen vonden we een dronken man in de goot, bij het Archeologisch Museum. We belden telefonisch de eerste hulp voor inlichtingen. Daar heb je eigenlijk niks aan. Ze wilden dat we de naam van het museum spelden. We hebben die dronkelap toen maar meegesleept tot bij de Post en daar opnieuw gebeld. Toen ze hem eindelijk kwamen ophalen was hij vanzelf weer teruggekropen tot bij het moeilijke museum. Die man had wel wat ergs kunnen krijgen door al die bureaucratie.
Op de bonte avond waar we waren voor we daar weggingen was een goed gevoede vrouw die een, wel heel enge broek droeg. Ze maakte zoveel aanstoot dat het afstootte. ”Wat ben je eigenlijk voor een model?” vroeg Hayke sarcastisch. ”Het model heet Capri, wat vind je ervan schat” antwoordde de derrière. ”Capri is een eiland, geen werelddeel”, wist mijn vriend Hayke van vroeger uit de aardrijkskundeles.
Voor ik bij Hayke weg ging vroeg zijn Mie hem of hij wel wist wat een sexueel tevreden vrouw allemaal zegt. ”Geen flauw idee van ”, zei Hayke. ”Dat wist ik!”, zei Mie. Ik zit me nu het hoofd te breken wat ze eigenlijk bedoelde ...

29-01-2005
Carnaval op het Houterend:
Ik zat verkleed met mijn verklede vriend Hayke op een verklede bonte avond.
Op bonte avonden moet je altijd verkleed zitten anders lees je het 's anderendaags zwart op wit dat je er niet passend gekleed liep. De link naar schuinsmarcheerder is dan vlug gelegd.
Op de bonte avond was een zwart-wit spreker die zei dat ze nu bij de marine ook niet-zwemmers aannemen. Harer Majesteits bodem wordt dan namelijk langer verdedigd.
Er kwam ook een licht bonte emeritus preken. Die zei dat de schepper uit een rib van Adam, Eva geschept had.
Hij vroeg aan ons of wij wisten waarom hij dat zo gedaan had.
Wij wisten het niet zeker, maar vermoedden dat hij ons wilde uithoren en lieten ons niet los. Anders waren we misschien vies over de tong gegaan en dat moet je netjes op de WC doen.
De predikant beweerde toen dat de schepper in den beginne al had willen aantonen dat diefstal niet loont.
Volgens onze bescheiden mening heeft mijnheer God zich toen vergist, tegenwoordig is bijna alles erg lonend dat verboden is.
Toen ik er over nadacht begreep ik het niet meer zo goed en vroeg aan Hayke of alle vrouwen dan eigenlijk geen gestolen waar zijn?
Hayke zei: ”Ja”, en meldde de em. spreker dat hij zich samen met mij, vrijwillig bij de politie wilde melden en alles terugbrengen.
Die sprekert zei toen dat alles wat God je geschonken heeft niet om te ruilen is.
Toen kwam iemand met een puntmuts en een stomme vraag. Hij vroeg aan ons waarom een blonde vrouw een emmer heet water invriest.
Wij wisten het weer niet. Wij hebben uberhaupt geen verstand van opgehitste vrouwen. De onzen zijn heel cool.
Omdat een emmer heet water altijd wel van pas komt, zei die vriesspecialist.
Ik wilde weten hoelang het duurt voor zo'n emmer bevroren, heet water dan weer ontdooit is.
Ongelooflijk als je hoort wat mensen allemaal meemaken.
Iemand zei dat hij deed alsof hij hard werkte zolang zijn baas vertelde dat hij bij hem goed verdiende.
Weer iemand anders had vroeger van zijn baas gehoord dat die wist dat hij te weinig verdiende om te kunnen trouwen.
”Maar”, had die baas ook gezegd. ”Ooit zul je me daar dankbaar voor zijn.”
Eentje vertelde dat hem gevraagd was hoe lang hij bij zijn laatste baas was geweest.
12 Jaren had hij geantwoord.
En waarvoor hij daar was weggegegaan?
Omdat hij gratie gekregen had ...
Hij had erg mazzel gehad, had ook geen levenslang met een rib van Adam gekregen.

26-01-2005
Jassus, het is weer eens zo ver. Amper hebben de carnavalsgekken in de Duitse Rijnstreek hun trommeltje geroerd of een bezopen NDP-er droomt alweer van - ein groszes Reich. De Duitse westgrens zou gevormd moeten worden door onze ”Mooder Maas!” Heel ontoevallig is dat niet want het staat zo in hun grosz Heimatslied: ”Von der Maas bis an ... ” Maar ja, in ons nationaal stukje staan ook een paar domme uitspraken.
In de praktijk zou het betekenen dat wij hier dan aan de laatste Duitse mem zouden hangen. Geen probleem verleggen wij de beek, die soms de Maas heet, een stuk naar het oosten, tot iets voorbij de Keutelbeek en gaan daar op onze strepen staan. Bedenkelijk is toch wel dat die NPD 9% van de Duitse kiezers vertegenwoordigt. De andere, normale, rest houdt gelukkig niet zo van bruingeroffel en die zingen echt niet zoals ze gebekt waren.
Geef mij dan maar onze Jack en Wim. Vrijdagavond as. spelen zij ondanks hun handicap in de finale van het Limburgs Vastelaovendsleedjes Konkoers. Hun Trômpötje is namelijk bevroren. Wim vertrouwde me onlangs nog persoonlijk toe dat hij daarom liever een slechte zomer heeft dan een goede winter! Maar bevroren ventielkes of niet het zal hun fan's, die mee naar Venray gaan, niet deren. Met veul jonge klaore of ouwe snaps zullen de Sjroete hun Muppets naar een Steinse climax voeren. Voor alle veiligheid gaan de burgemeester en een wethouder mee. Iemand zal uiteindelijk toch een duidelijk Nederdiets duitje in het microfoontje van Ton Lexis moeten doen bij het niet uit te blijven finale succes. Onze opperburger Barske staat (nog) niet bekend als eem bars of bras persoon. En een goede gelegenheid om zich daar in Venray alvast voor te bereiden om de komende hete zomer als de Steinse Revuu 25 jaren bestaat en dat ook overduidelijk zal laten merken.
Dan zetten wij ergens bij het kasteel een grote tent op en nodigen alle Steindenaeren, Bekenaeren, Sjajelairen en andere goedwillende binnen- en buitenlanders uit om daar met ons een grote verbroederings- of als je wilt, een verzusteringsfeest te vieren. Want geloof, wij hier in Stein kunnen veel, zelfs bijna alles volgens onze Piet en in feesten zijn we tot nu toe ongeslagen.

25-01-2005
Carnaval op het Houterend:
De nieuwste waarden en normen passen royaal in ons carnavalsgewoel. Voor een waarde van 1775 euro kun je de Tokkies voor een uurtje op je kast krijgen. Ik weten niet of die duidelijk schrijven kunnen, maar als signeersessors zijn ze al uitstekend bedreven. Je kunt ook met ze op de foto of ... tongzoenen. Jassus.
Maarru, als de koningin of iemand anders van die familie op bezoek komt kost dat veel meer en staat er niks tegenover. Zou de Rijksvoorlichtingsdienst daarmee niet wat PR voor die familie kunnen zaaien. Wie weet wat er gebeurt als het wortel schiet.
Criminelen kunnen de kosten van het plegen van een misdrijf aftrekken van de winst die het strafbaar feit oplevert. Dat is pas een norm! Zo kreeg een 46-jarige man uit Roermond deze week van de rechtbank een vergoeding van 2000 euro voor het pistool dat hij had gebruikt om een bank in het Brabantse Chaam te overvallen.
Minister Bot van Buitenlandse Zaken ziet het dit jaar als zijn taak om de karikaturen over Nederland in het buitenland recht te zetten. Bot zei dat maandag aan het begin van de jaarlijkse conferentie waar alle Nederlandse ambassadeurs aan deelnemen. Ik durf te wedden dat hij dat nooit voor elkaar krijgt. De gillers planten zich hier in een ongebreideld tempo voort. Voor Jan Peter de ene uitglijder heeft goedgepraat is de ander al met spoed gelanceerd.
Na de borsten van Georgina Verbaan is nu de boezem van ex-soapactrice Aukje van Ginneken doelwit van discussie. Het gaat niet om de vraag of ze echt zijn, dat zijn ze zeker niet. Maar om de vraag of ze nu niet te groot zijn. Is de normale norm niet meer normaal?
Het staat wetenschappelijk vast dat 24 januari de akeligste dag van het jaar is. De Britse krant The Guardian publiceerde maandag, op de bewuste 'rampendag', een wetenschappelijk onderzoekje. Cliff Arnall van de Cardiff University heeft namelijk via een ingewikkelde formule vastgesteld dat 24 januari absoluut de deprimerendste dag van het jaar is. Als je gisteren (net als ik) dus gewoon in bed gebleven bent met een katertje, heb je niks gemist.
Maar Zondag de 23 was de mooiste dag uit de zangarrière van onze Wim en Jack. Geplaatst voor de finale van het LVK. Na een jaar in het Luiperke, een keer in de halve finale en nu in de finale. En zeker weten vrijdagavond as. gooien ze hoge noten op de buhne met hun ”Bevraore Trumpetje”.

24-01-2005
Ik had niet zo veel te doen gisteren en heb daarom wat nagedacht om te tijd te verdoen.
Want als je niks doet blijft de tijd hangen, dan krijg je van allerhande ongemakken zoals honger en dorst. Die ontaarden altijd weer in een strooptocht naar de koelkast. Daar krijg je nog meer ongemakken van, zoals een opgeblazen gevoel, slapeloosheid, een verhoogde stoelgang, een verlaagde tolerantie en een zwakke blaas. Zoals gezegd, de remmende remedie was voordenken.
Waarom staat op de voorpagina van de krant zelden wat mij interesseert?
Ik ben de klant en de klant is koning en - koning ik wordt gedwongen de krant van achteren naar voren te lezen.
Waarom drukken ze nog zogenaamd nieuws af in de krant?
Het is nooit meer nieuws want het was minimaal al een dag geleden op het nieuws van de TV.
Nieuws en nieuws zijn dus al minstens twee verschillende dingen, was een eerste, nietsdoende tijd vullende conclusie.
Wat is het nut dan nog van de krant?
Goede vraag en simpel antwoord. In de krant staat wat 's avonds op de TV komt, zoals bv. het nieuws.
Zonder krant heb je indirect dus geen nieuws. En op de TV zeggen ze niet wie regionaal gestopt is met roken. Daarvoor moet je weer in de krant zijn.
Gek toch, dacht ik zo, waarom bruikt men daar het internet niet voor? Staat het bidprentje van opa, desnoods in het font comc sans, zonder druk en spelfouten ter beschikking van het hele universum.
Waarom is nog niemand in dit digitale gat gesprongen? Gratis tip voor een aktieve Mol.
Waarom willen we altijd spannende rampen zien?
Omdat we dan vinden dat we zelf geluk hebben? Gek hè, gelukkig maar dat die ramp niet hier was, maar bij hunnie. Als hunnie maar pech heeft en ikkie geluk is de voorpagina van de krant best te pruimen.
Schrijven ze daarom alleen maar in de krant over wat goed mis is?
Waarom is de krant op maandag dun, terwijl op zondag toch best wel veel zonde gedaan werd?
Waarom schrijven ze in de krant over mensen die praten over een samenleving waarin helemaal niet samen wordt geleefd?
Onze zogenaamde samenleving hangt aan elkaar met de spanning tussen voor en tegen en de krant doet alsof zij de spanningsmeter is, verontrustte ik me zelf hevig.
Ik had plosteling aandrang om de koelkast te bespringen maar bedacht me en slikte een paracetamolletje. Dat is een placebo voor een borrel, beiden doen de ergste denkpieken in mijn kop dempen.
Positief denken kost een hele hoop kostbare energie, dus als het omgekeerde waar is krijg je van somberen een opkikker.
Godju, ik geloof dat ik voor de krant ga schrijven.

22-01-2005
Carnaval op het Houterend:
Overal begint nu het carnaval warm te draaien. Weet je wel dat carnaval heel slecht is voor de relatietherapeuten? Want als je plezier in je relatie hebt is dat nog belangrijker dan sex, heeft een groot relatie-onderzoek uitgewezen. Met andere woorden: als de regering wat meer subsidie in het carnavalvieren zou steken zou het aantal echtscheidingen belangrijk minder zijn. Ik stel er me overigens (van die susidie) niks van voor. Balkenende koopt liever wat wapentuig in het Amerikaanse tuighuis van Sjors, dan dat hij ons optuigt met een nieuwe tuigage voor de Blauwe Sjuut.
De prostituees van Antwerpen zitten met een treurig carrosserieprobleem. De straatverlichting hangt te laag en schijnt te fel! Godju, ze krijgen amper nog een vrije carrosserie-jager mee als je hun klacht doorgrondt. Iedere puist en rimpel is ... zichtbaar. En ... ik heb in mijn onnozelheid altijd gedacht dat het om heel iets anders ging. Zie je maar weer, je moet door durven vragen en dan had ik gehoord dat het hier om een ernstig milieuprobleem gaat - lichtvervuiling - niet door de lichte dames maar door hun verlichting. Godju!
Bovendien schijnt er in dit genre ook iets aan de hand te zijn met Nina Brink. Deze echte World-Online dame weet schijnbaar plots waar de Abrahams de mosterd halen. De verlichting in Antwerpen demonteren en op de zaak van Nina zetten zou best een mooi onderwerp voor de optocht zijn.
Als je dubbele pech hebt betaal je nu veel meer voor je ziekenfonds, waarvoor je in ruil minder krijgt. Dat noemen ze een cataclysme, heb ik me laten vertellen. Er zit echter ook een speciale bijwerking aan, dat schijnt bij alle medicijnen zo te moeten. Het geluk hierbij is, dat er een grote kans bestaat dat hetgeen je krijgt, zo verkeerd is dat je in de ... hemel komt. We komen immers allemaal in de hemel. Dat hebben vroeger al wetenschappers uit Keulen beslist. ”Wir kommen allen in den Himmel”, is daar een verplicht standaard werkje.
Lijkt me een goed alternatief voor het seniorencarnaval in Urmond as. woensdag. Daarvoor is zelfs geen toegangskaartje meer op de zwarte markt krijgen. Gewoon een avondje lekker in de hemel zitten. Help me herinneren dat ik maandag een afspraak bij de dokter maak ...
Oh ja, Hayke! Je vroeg me gister wat een chatbox is. Dat is geen doos voor je schat, heeft mijn kleinkind me uitgelegd. Dat is een soort wauweltesj, waarin iedereen zich voor iemand anders uitgeeft. Je kunt het vergelijken met de hemel, eenzame engelen en hotte onderwerpen.

21-01-2005
Carnaval op het Houterend:
Ik vrees dat ik het allemaal niet meer precies uit elkaar ken houwe. Zo'n paar weken voor de carnaval loopt alles een beetje door elkaar als het me al niet voor de voeten loopt. Ik zit nog altijd met mijn pekske, wat zal het worden? Problems end problems zonder end. Zal ik me verkleden als een madam, met het risico dat een ouwe snoeper achter me aan komt? Ga ik als vent, dan weet ik bijna zeker dat ieder mokkel me uit de weg gaat. Is er niks tussenin?
Schijnbaar niet, want iedereen zit met het probleem van haar/zijn profilatie. Hoe profileer ik me? In mijn ”Tikkie” moet ik vandaag buitengewoon goed op mijn woorden gaan letten, want voor ik het weet schrijf ik - defloratie. En dat zou niet correct zijn want de Ouwe Wieven, die in de optocht meetrekken, hebben die kwaal al lang achter zich. Hun heer hebbe hun geperforeerde ziel en zaligheid. Amen!
Polsbandjes schijnen dit seizoen wel heel erg in te zijn. Balkende gaf al lang voor ons carnaval een voorbeeld en polste er zijn paladijnen mee op. Ik ben van nature niet zo'n meeloper, loop wel iedere dag met een paar honden aan de lijn, maar die dragen een echte leren halsband. Ik weet ook wel er rare zielen ronddolen met een hondenketting om hun hals maar dat is niet carvavalesk, dat is beklopt en onze carnaval is ernstige humor.
Vond vroeger al een vent met een armband verdacht, zat in onze opvoeding. Met het stijgen der jaren verzachtte de verdachte opvoeding. Kon zelfs mannen met een pinkring enigermate verdragen. Maar nu met al die polsbandjes ... ik weet niet wie ik daarover eens kan polsen.
Eerst kwam Lance Armstrong met zijn gele dingetjes, het ging om de strijd tegen kanker. Daar kun je niet op tegen zijn, maar hoeveel heeft die gele rijder daar zelf aan overghouden?
Toen kwamen de Oranje Respect2all-bandjes. Als je respect van mij verwacht moet je eerst iets gepresteerd hebben. Als je tasjes van dames jat, doe ik geen oranje bandje voor je om. Wat dat betreft is Jan Peter eigenlijk een foute boegspriet. Als je het hebt over fatsoen kun je niet iedereen met een hanenkam scheren. Fatsoen en respect kun je niet voor een paar euro kopen en dan op- en uitdragen.
Nu is het rood-wit-blauwe polsbandje in de aanbieding. Reclame voor Forza, dat is iets van een meijer die zich uitgeeft als de hofnar van wijlen de heer Fortuyn. Misschien een idee voor mijn pakje? Het lamme vaderlandse polsje?

19-01-2005
Carnaval op het Houterend:
Heb je het gisteren op de TV gezien? Het was voorleesdag. Kindertjes hoefden niks te leren maar kregen de les gelezen. Dat was in onze tijd toch wel wat anders. Wij moesten de juf voorlezen. Voorlezen betekende toen, van voor naar achteren lezen. Als je nu iets moet nalezen is dat veel moeilijker. Teruglezen doet bijna niemand. Je kunt schrijven wat je wilt, merk ik. Niemand verteld het me na. Als ik iets vraag, heeft niemand het nagelezen. Dus als je het gemoed wilt luchten, ... schrijf.
Het is uberhaupt een raar gehannes met onze Nederlandse Taal. Veel is beeldspraak en fantasie. Wie de taal in elkaar getimmerd heeft, was in ieder geval een broddelaar. Gewoon een stukje huiswerk in elkaar flansen en klaar. Marie Koenen heeft er een dik boek over geschreven. Die Dikke Van Dale heb dat weer overgepend. Afschrijven, spieken en napraten is al zo oud als de taalklets zelf.
Ik vroeg aan de juf of een trappist geen straf kreeg als hij op de trap piste. Mijn vader maakte al kapsones over een paar druppels naast de pot.
De kin van een kok is ook geen kokkin, heb ik begrepen. En zo kun je blijven doorgaan. Kokos is niet de os van een kok. Als je veel know-how hebt weet je dat je de kaa niet moet uitspreken. Waarom moet je hem dan schrijven? Waarom schaft Balkenende die dan niet af. Hij heeft toch altijd de mond vol van overbodige lettertjes, niet? Wel, een koedoe is geen houdoe, maar een antilope.
Koehandel doen ze in de politiek, daarom mag de koe niet meer in de wei. Alle koeien onderhandelen voortaan in de Kamer. Dat is een heel koddig Hollands vergezicht. En weet je wat koeioneren is? Het is helaas geen zonde maar omdat het uit Rusland komt, het is familie van de oude kremlinologie, vind ik het fout.
Met de kroon is ook een hele hoop verwarring gesticht. Wij hadden er eentje aan het plafond. Ze heeft ooit op de rommelmarkt als kroondomein nog een paar centen opgebracht. Als je iets weet van de koningin, zoals die Marguerita vorig jaar, ben je een kroongetuige. Ik vond die meid toen kroongoed. Bij de kroon drinken ze uit kroonglas. Bij gebrek aan een kroonhals staken wij ons vroeger stiekem met een kroontjespen in de billen. Verschil moet er zijn. Onze Bareschjop was wel een kolonie maar geen kroondomein.
Over onderwijs kom je nooit uitgeschreven. Tegenwoordig kun je naar het lavo, dat is een soort lavet waarop het laveren gedoceerd wordt. dat moet je echter niet verwarren met een lavement. Dat is weer een TV programma voor hoger opgeleiden.
Ik geloof dat die voorleesdag mij geen goed gedaan heeft. Ministers moeten zich bezig houden met zaken waarvoor ze betaald worden. Voor Verdonk zijn dat vreemdelingenzaken en geen voorleesexcercities. Door sprookjes prikken zelfs de onnozele kinderen door.

18-01-2005
Carnaval op het Houterend:
Carnaval is niet alles joeks, lol, sjoenkele en pilsjes heffen. Om te recupereren moet die vervelende ernst ook zijn portie krijgen. De oude Prins treedt af, dat is me toch een portie ellende zeg! Maar je moet eerst die ouwe kwijt voor je met een nieuwe de straat op kunt. Het wordt anders allemaal veel te duur. En het vinden van sponsors is ieder jaar weer een lijdensweg op zich. Geloof me: ”Der wille van de pils likt de nar soms maar andermans wils”.
Terwijl de oude prins bezig was met zijn decolleté, hij moest zijn verenkap, mantel en scepter inleveren stonden wij, de simpele simpelen, aan de toog te betogen. Het afgelopen jaar was zoals altijd te kort geweest, de tijd is op hol, de euro geen gulden meer waard. De vrouwen van nu zijn de meisjes van vroeger niet meer. Wij zijn daarentegen beter dan ooit. De ellende ten top met die ouwe prins.
Naast mij zieltoogde een andere arme ziel mee aan de toog-survival, het glas klampachtig in de klamme hand. Het valt mij steeds op dat ik van een pilsje in de hand klamhandiger wordt. De natte ouwe dag, een zwakke blaas? Wie het weet, moet het voor zich houden.
Hij wilde niet meer naar school, snikte hij heel diep.
Godju! Hij was toch zeker eind vijftig. Wat moet die nog op school? Het klamme glas klampte nog meer in mijn hand. Vlug dronk ik het leeg voor het uit mijn vingers floepte. Van de vloer lebberen is niet mijn stijl.
”De leerlingen moeten mij niet”, jammerde hij zacht.
”De leraren haten me zelfs”, in een zenuwachtige zenuwen snik.
”De chauffeur van de schoolbus kan met niet uitstaan.
De concierge ziet me zelfs niet staan!”
”Man, raap je toch bij elkaar. Je bent niet voor niks onze schooldirecteur!” Soms kan ik, in een vlaag van ontnuchtering, nuchter zijn.
Ik ging bij iemand anders togen en vroeg waarop we zouden drinken.
Hij wilde alleen maar exen, op de zijne of de mijne. Was hem schijtegaal.
Ik heb helemaal geen ex, ik ben nog helemaal tegenwoordige tijd. Wat een betoog met die ouwe prinsentoog.

17-01-2005
Carnaval op het Houterend:
Iedere, zich zelf respecterende, carnavalsvereninging geeft ieder jaar weer een ”Carnavalsblad” uit. Een periodiek, geschreven in het plaatselijke dialect, handelend over plaatselijke (wan)toestanden en gebeurtenissen, met een verschijning van één keer per jaar. De achterliggende gedachte is helaas Euro's genereren. Het blaadje staat dus vol met reclame. Ik haal mijn carnavalsbijdragen dan maar liever uit de krant.
Een Engelse Harry als hunk verkleed. Zijn vader wilde zich ooit verkleden als tampon. Ze komen van goede huize, want anders konden ze hun hobbies niet betalen.
Brievenbussen worden in de toekomst Oranje. Ook de postbodes worden in oranje verkleed. Een oranjeman of -vrouw bezorgt dus in de toekomst de blauwe belastingbrief. Het zal mijn oranjegevoel nog verder drukken.
Biggen worden voortaan misschien (dus niet) verdoofd gecastreerd. Ik lust al lang geen varkensvlees meer.
Er zijn veel te weinig orgaandonoren in Nederland. Zijn we misschien bang voor pijn na de dood?
De Irak-missie wordt misschien verlengd als er geen missionarissen meer opgepeuzeld worden.
Het kabinet doet niks aan lastenverlichting. Het maximum te tillen gewicht blijft 25 kilo. In de zorg zou je dus al vlug drie personen om een bed moeten hebben. Als compensatie van de uitbezuinigde tilkracht zijn de pyamadagen ingevoerd. Als zodanig verklede personen worden in de caranavalsoptocht niet toegelaten.
Er is leven na de dood. Vierhonderd jaar na zijn dood is Huygens op Titan geland die drie miljard jaar op ons achter ligt. Eigenlijk niet voor te stellen hoe ze het voor elkaar krijgen.
Irak is een broedplaats voor terroristen. Wiens eieren worden daar dan uitgebroed?
Bijna niemand kijkt TV reclame. Ik schijn een uitzondering te zijn want ik erger me er regelmatig aan. Als ik me erger besta ik. Als ik me niet erger leef ik langer maar mag dan geen TV kijken. Waarom hebben we twee TV's in huis?
Onze premier is plots ook al paranormaal begaafd. Hij voelt positieve energie in de samenleving. Ik voel aan mijn water dat hij de volgende verkiezingen verliest. Zijn toverklets is uitgewerkt!
Het mandarijntjes seizoen is bijna voorbij. De oranjeballetjes drogen uit, kijk uit met aanbiedingen!

15-01-2005
Carnaval op het Houterend:
Omdat het vijfde seizoen zo kort is zit je er plots midden in. Gisteravond was een van de toppers, het aftreden van de Oude Prins! Dat is een heel nat gedoe. Ik zal dat effe goed uitleggen.
Wij hebben echt geen waterprins, wij hebben een echte pilsprins. Hij heeft geen enkel begrip van of voor water hoewel wij aan Maas en kanaal wonen. Wateren is hier tijdens deze periode maar bijzaak. De sjpas is tijdens de vastelaovend waar het om gaat.
Ik zag meerdere narren hevig grienlachend een laken uitwringen. Ik was ook wel een beetje tranig, maar zoveel waterlanders vind ik overdreven. Als je veel drinkt moet je wel vaak waterlaten, maar dat is nog geen reden om het zo te laten lopen.
Daarna was het uitroepen van de Nieuwe Prins. Na een hoop ambras en gegoogle was hij boven water. Op slag waren alle tranen opgedroogd en schalden de ”Alaafs” door de verschtalende zaallucht. Bakken, gebakken zaallucht hebben altijd als luchtige nevenwerking een bepaalde roeswerking op mij. De dynamiek van de gebakken massa! Er geuren dingen met je die je bij de afwas niet voor mogelijk zou houden, maar die je bij een pilsje best verdragen kunt en die je zo lang als mogelijk probeert te rekken.
”Enfin”, zei tegen het einde de een tegen zich zelf: ”Uiteindelijk heeft ieder stukje een eindje, alleen een worst heeft er twee” ... en ga je op zoek naar de weg naar huis.
Dat is een end weg. Ik had geluk en ik had pech. De pech was dat er maar weinig mensen op straat waren die ik de weg naar huis kon vragen. De enkeling die er was, was net als ik een dolende in het dorp.
Het geluk was dat er nog een maantje was. Omdat ik zo goed als zeker weet dat ik ergens bergop woon kon ik met zekerheid alle wegen naar beneden uitsluiten. En verder was het een kwestie van de multiple choice. Op een kruispunt kan het hooguit drie keren misgaan. Toen ik na een aantal bergopjes, voor de tweede keer, ergens mijn auto buiten zag staan wist ik zeker dat ik in de goede buurt kwam.
Enfin, weer een tijdje later had ik ook het slot van de voordeur los, kom binnen en tref mijn daar lief met een schrobber aan. Ik was hoogst verwonderd op dat vroege uur en vroeg nieuwsgierig of ze al bezig was de hal te dweilen of dat ze op het punt stond om weg te vliegen.
Vraag me nu niet waarom je op zo'n moment aan zoiets denkt. Ik geloof dat je soms beter niks kunt vragen. Als je mij nu vraagt wie de nieuwe Prins is, weet ik het niet meer. Ik denk dat ik een vergeten klap van de schrobber (een schrobbering dus) heb gehad ...
Mijn vriend Hayke kon gisteravond niet mee. Die zit met een hoop ambras thuis voor de TV. Zijn boos lief heeft hem huiswacht aangezet, weet ik.
Ik heb niks op met wachtcommandanten. In het ouwe vroegere leger, letterlijk onder de vlag van de majesteit, is dat al vroeg misgegaan en eigenlijk nooit meer goedgekomen nadat ik de nationale driekleur na een hijspartij verkeerd om had opgehesen. Dat gehijs na het gehijs gaf toen toch een hoop heisa zeg ... dat wil je echt niet weten.
Dat was natuurlijk een bezopen toestand, net als daarnet toen hij zogenaamd argeloos kwam informeren wie de nieuwe Prins is. Ik kan geen geheim bewaren maar omdat dit geen geheim meer is, bewaar ik het ook niet en vergeet het gewoon. Hayke zei dat hij vermoedde dat ik binnenkort ook een thuisblijver ben.
Om de brommer in mijn kop te dempen, ging ik na de middag naar de apotheek en vroeg een doosje prostaglandinesynthetaseremmers.
”U bedoelt Aspro?” vroeg de apotheker, een sombere man in een fantasieloze, witte jas. Waarom dragen apothekers, net als schilders, een witte jas? In het ziekenhuis dragen ze groen en dat staat goed, zelfs veel beter.
Waarom hebben ze in de gezondheidszorg niet een universele kleur? Bloedrood bijvoorbeeld. Hebben ze bij de politie toch ook, nietwaar? Welwaar!
En in de politiek ook. We hebben paars gehad, die papten nat aan met alles en iedereen. Het groen van het CDA, dat de hele zorg zwart gemaakt heeft.
Ik heb waarschijnlijk een witte vlek in mijn geheugen. Ik kan dat domme woord As-pro niet onthouden, daarom vraag ik altijd als ik een klap gekregen heb eenvoudig naar prostaglandinesynthetaseremmers. Daar is toch niks mis mee? Of mag je dat ook al niet meer vragen?

14-01-2005
De-buut van het Houterend:
Wij kregen vroeger buitengewone lagere les op de gewone Lagere School.
We hadden namelijk, als eerste klassers, een juf en een meester. De juf deed de softe vakken, de meester was een diehard. Hij wees aan met een stok, waarmee je het bovendien aan de stok kon krijgen.
Wij zijn tweespellig opgeleid. De juf dicteerde ons: ”In onze tuin groeien aardbeien”.
De meester had een ouder Hollands groenboekje en gaf ons te schrijven: ”In onzen koolhof groeien aardbéziën! Aardbéziën met éé-nn!”
Als taalchecker ging ik die zomer in de tuin, snaaide een rijp zomerkoninkje, legde het bij mijn vader op het bordje en verlangde kuit of hom. Was het een aardbezie of een aardbei? Die bedacht zich niet lang, stak het in zijn mond en zei dat de kippenmest wonderen deed.
In die tijd worstelde ik met mijn eerste indentiteitscrisis.
We hadden net met potlood onze naam leren schrijven. Daarvoor hadden we een tijdje het alfabet ingeschreven met een griffel op een lei. Dat was me toch een ellende zeg! Bijna iedere dag een lei stuk, inplaats van een stukje op de lei.
Als je niet op de lei kunt schrijven is het nut van de griffel ook ver te zoeken. Je kunt er nog wat in je neus of oren mee peuteren en dan houdt het op. Voor straf moest je dan op je klompen verder kerven.
Kreeg een keertje een zes plus voor ”Taal” van de juf en was zo blij met die plus dat ik op blote voeten, in januari 1947, naar huis ben gelopen. Mijn vader zei dat ik beneden de acht rustig de klompendans mocht doen.
Dat potlood veranderde op slag mijn leven. Ik heb een moeilijke naam ... . Er zit een Haa in. Echter niemand wist precies waar die thuishoorde. De juf zei dat ik hem achter de oo moest neerzetten. Zo stond het in het trouwboekje van mijn ouwe heer. De meester zei echter dat hij achter de Dee moest, want zo stond het op mijn pokkenbriefje. Op mijn geboortebewijs stond zelfs geen Haa. Daar heette ik Daemen. Godju, ik lijk toch sprekend op mijn ouwe heer, niet? ”Tsal toch niet waar weze ... ?”
Voor de kerk ben ik altijd een buitenstaander geweest.
In mijn gelovigste tijd kwam ik tot aan de wijwatersbak. Het terrein verder naar voren was voor mij een mijnenveld.
”Een verkeerde stap en je was voor eeuwig in de problemen”, zei de pastoor op zijn wekelijkse sermoen.
Ik snapte niet hoe iemand een zware sigaar kon roken terwijl hij met blijdschap verkondigde dat je zelf zwaar de sigaar was.
Maar goed, Gods wegen zijn altijd wonderlijk geweest, weet ik. Ik zal wel te licht gewogen zijn, vertwijfelde ik verder.
Ik ging op woensdagmiddag naar mijn opa.
Die had een bascule. Daar woog hij altijd een geslacht varken op, wist ik.
Ik vroeg beleefd of hij mij eens wilde wegen. Hij had er weinig trek in. ”Een goeie haan is nu eenmaal niet vet”, zei hij.
Mijn vader moest altijd een vette haan voor de soep hebben.
Ik vond het maar een verwarrende tijd.
Zodra je lezen en schrijven kon nam de verwarring toe en dat is helaas steeds maar doorgegaan. Nu kan een normaal mens in minstens drie talen lezen en MNS-en en weet niet meer hoe te leven.
Neem me niet kwalijk maar soms verlang ik terug naar de juf, naar mijn gebroken klomp, een stinkende pastoor, een zware sigaar en een blanke lei.

13-01-2005
De-buut van het Houterend:
Ooit, in mijn prille aanwezigheid, gaf een jonge juf ons les in oude geschiedenis. Ik weet nog dat ik er vaak stil van werd. Je denkt soms dat het hier tegenwoordig een zooitje is, maar vroeger konden ze er ook wat van.
Hier ten lande is in de loop der wateren al van alles aangeland, vervolgens aan lager wal geraakt of van de wal in de sloot geraakt. Daarom noemden ze het maar de Nederlanden. Godju ... welwaar!
Eerst kwamen hier vlot, per vlot, de Batavieren. Die hebben later de Bata opgericht maar omdat ze zich als schoenlappers niet bij hun leest hielden waren ze op zijn laatst niet meer met hun vieren om feestjes te vieren.
Want, in de duinen zaten de Kanninefaten. De naam zegt het al. Het waren konijnfanaten. Iedere dag gestoofd konijn in het zuur, hadden ze op hun menu. Dat eten wij alleen ter gelegenheid van een vredig Kerstfeest. Iets of iemand moet toch het haasje zijn, dus daar doen wij niet fatisch over, nietwaar?
Dat dagelijkse zure Kannineboutje, met wijnsaus en perenstroop ... dat rook zo lekker ...
Daar kwamen vele benden armoedzaaiers op af. Vandalen en Chaoten, heetten die volken. Die kwamen uit het Oosten. Dat was in die tijd onze Achilleshiel en is het nu nog. Welles!
Ik had jarenlang een baas die zijn naam alle eer aan deed. Hij heette Van Dalen! Als ik hem daar op aansprak, noemde hij mij een chaoot. Ik heb echter, zeker weten, nooit mot gehad met een Kanninefaat. Johnny de Kip, dat is de broer van Hanen-Sjeng en dat is de laatste Kanninefaat, ziet mij graag komen in zijn poelierswinkel.
Dat verhaal van die drie wijzen uit het Oosten, daar moet je niet bij mij mee aankomen. Ik heb al hele vliegtuigladingen zien uitstappen. Slim zijn ze zeker, maar cadeaus, ho maar. Ik heb nog niemand met wierook, mirre of goud zien aankomem. Wel knoflook en uien geroken. Ze kopen meteen een grijze bestelbus en laaien die vol met spullen van de rommelmarkt en rijden daarmee terug naar het Oosten. Kuch ... ik geloof dat men dat ontwikkelingshulp noemt.
Met de Noormannen is ook een stukje geschiedenisvervalsing geschreven. Die kwamen niet uit het Noorden maar uit het Westen. Ze waren op strooptocht naar het Oosten en ontmoeten daar de Chaoten en de Vandalen.
Als ik het allemaal goed onthouden heb, zijn wij zelfs niet van Duits bloed. Het Wilhelmus is niet voor ons geschreven. Sterker nog, dat geldt ook voor meer dan de helft van de familie van de koningin. Echte Nederlanders zul je met een wichelroede moeten zoeken. Als je denkt dat je er eentje gewicheld hebt zit je hoogst waarschijnlijk toch weer met een Chaotische kruising met een Vandaal.
Tegenwoordig is ter geen geschiedenis meer op school. Alleen de Top 40 en 50. Dat is toch ook iets uit een verleden. Gaat over de 60-tiger en 70-tiger jaren en dat is volgens mijn kleinkind: ”De vette geschiedenis”.
En kijk ik naar TMF of Music Box dan zie ik dat fictie de nieuwe werkelijkheid is. Die zal waarschijnlijk nooit een geschiedenis hebben. De meeste dromen kun je immers niet herinneren.

12-01-2005
De-buut van het Houterend:
Vroeger op school kregen we ook natuurkunde. De hond was de beste vriend van de mens zei de juf. Zij had geen hond maar wel een zwarte poes, zei ze. Die was zo schuw dat wij ze nooit gezien hebben. We hebben wel veel over haar natuur geleerd.
Honds is niet het meervoud van hond. Dat is honderd, leerden wij. Van het gezeur over taalvouten werd ik hondsdol en ging dan op een draf pitten in de hondsdraf.
Ik vond de meester een hondsvot omdat hij een Hondurese afwijking had. Hij las altijd voor uit zijn boek over Honduras en daar hadden ze nog hondsdagen. hondshaaien en hondenbrokken. In die tijd waren hondenbrokken nog brokken die door honden gemaakt werden. Tegenwoordig noemen ze dat hondenpoep. Het is nu de omgekeerde wereld met oorzaak door gevolg.
Een scheidsrechter heeft tegenwoordig een hondenfluitje. Als hij er op blaast hoor je de honden in het stadion hard lullen. Vroeger hadden scheidsen geen hondenneus en deden of die bloedde.
Bij de NS hebben ze veel hondenkoppen, maar ze betalen geen hondenbelasting. Ook kun je met een hondenpenning geen kaartje kopen. Maar als je geen hondenpenning hebt moet je wel een boete betalen. Dat vind ik erg honds.
Het huwelijk tussen twee honden heet, de hondentrouw.
De hondenwacht wordt gevormd door honderderlei, honderdjarige, honderdmannen, die hondsbrutaal de hondsster begapen.
Als een hond in het hooi poept, krijgt hij hooibroei. Het hooi kan dan als hooiboter of hooikaas aan de man/vrouw gebracht worden. Als je er allergisch voor bent krijg je hooikoorts. Iemand die toezicht houdt bij het hooien noemen ze een hooiopper. Een hooischudder is een ouwe man die tijdens het hooien met zijn hoofd schudt. Tegenwoordig noemen ze een hooiwagen ook wel een hooligan.
Een huisman is een moderne soort huisreu. Hij veegt en hij zuigt, geeft pootjes, speelt vals de tweede viool en gedraagt zich ook als mol.
Als onze juf dat nog eens mocht meemaken, dan zou ze haar poes een ... tweede leven gunnen.

11-01-2005
De-buut van het Houterend:
Vroeger gaf de juf ons les in Aardrijkskunde. Ik lette goed op en begreep dat ons Heuvelland een stukje van de Belgische Ardennen is en die zijn op hun beurt weer een deel van de Duitse Eiffel. En onze bodembedekker, de Limburgse löss, komt uit Polen. Onze bakermat is dus eigenlijk een soort gevonden voorwerp. Ik vermoed dat wij vermoedelijk ook niet hier vandaan komen, maar van elders. Waarom? Wij spreken namelijk geen goed Nederlands.
Prins Bernhard, zucht ... zaliger gedachtenis, sprak ook een beetje vreemd en die kwam overal ... maar niet van hier, nietwaar? Welwaar!
De Eiffeltoren staat niet in de Eiffel, maar in Parijs. Waarom ben ik helaas kwijt. Misschien voelde hij zich, net als de prins, in die stijve Heimat niet thuis. Voulez-vous, couchez avec moi ... ? Lust U cous-cous?
De juf zei, dat men vroeger dacht, dat in onze Limburgse bodem zwart goud zat. Toen ze gingen graven vonden ze echter alleen maar zwarte kolen. We hadden al veel rooie-, witte- en boerenkolen en we vermoedden dat men ons nu een lelijke kool gestoofd had. Bovendien kostte het delven van het zwarte goud handenvol echt goud. Ene mijnheer Joop koos toen niet meer voor de eierkolen en legde het hele land aan het gas.
De aarde is rond, zei de juf en water loopt altijd bergaf. Ik vond dat wel raar ook. Waterpas kan dus nooit recht zijn als je daar geen rekening mee houdt. Hier is veel onrecht dat ik nog altijd niet begrijp.
We zijn op schoolreisje naar een waterval gaan kijken. Dat was echt pas water maar ... er zat niks in de val, geen paling, geen voorn, niks!
Toen we door Parijs kwamen zag ik een mooie rooie molen. Ik dacht: ”Daar bij die molen ... !” Weer thuis moesten we een opstel maken over het schoolreisje. Ik stelde voorop dat ik molenaar wilde worden. ”Daar zit geen toekomst meer in”, zei de juf. ” Ja maar”, zei ik: ”Ik vraag U ook niet om er op te treden.” De juf gaf me een briefje voor mijn vader mee. Die is toen met zijn vriend gaan kijken en verdubbelde bij terugkomst mijn zakgeld. Later heb ik als brave molenaar alleen maar koffie gemalen.
Vroeger werden de kinderen gedoopt, tegenwoordig krijgen ze MSN. Het resultaat is gelijk, ze deugen nog altijd niet, volgens onze ouderenbegeleidster.
In Lapland wonen twee soorten mensen. De rijken rijden in een rendierslee. De armen gaan te voet, dat zijn de Voetlappers. Niet verwarren met onze schoenlappers, ze hebben niks met Lappen te maken.
Als ik niet goed oplette, zei de juf dat ze goed op mij lette omdat ik op mijn vader leek en dat leek haar maar niks. De meeste kinderen lijken op hun ouders. Als ze niet lijken kun je op de belastingsbrief - andere kinderen - vermelden. In onze klas zaten veel andere kinderen, maar niemand stond op de aftrek.
Als je alles slim optelt, kun je ook veel aftrekken en heb je zeker niet bij ons in de klas gezeten.

10-01-2005
De-buut van het Houterend:
Vroeger gingen we met de juf in het park wandelen. De paadjes waren er erg slecht. Er was daar een soort EHBO-post waar gestruikelde moeders hun kindje baarden. Een baarmoeder keek uit het raam en zwaaide naar ons. Ik vond dat een beetje raar ...
Vroeger van de juf geleerd. Menige hond springt graag in het water. Vele honden komen er zelfs niet meer uit en worden dan de zogenaamde zeehonden.
Alle vissen leggen eieren. Russische zelfs kaviaar. En in de dierentuin kun je ook dieren zien die niet meer bestaan.
De juf zei verder: ”Een varken is een nuttig dier. Alles van het beest kan gebruikt worden. Het vlees van neus tot staart. De huid voor leer. Het haar voor borstels en zijn naam als - scheldwoord.”
Later kregen we een meester. Die zei meteen dat een cirkel een rond kwadraat was. Ik vond dat heel raar en dacht met de juf te gaan trouwen.
We gingen ooit met de meester naar het wintercircus. De schaatster draaide pirouttes, zei hij. Ik zag dat haar rokje door haar eigen wind omhoog waaide.
Vroeger deed mijn vader, op zondag naar de mis, lopen en kwam dan heel laat thuis. Later ben ik ook vaak misgelopen.
Vroeger werden de mensen niet zo oud, ofschoon ze minder verkeer hadden.
Vroeger slachtte mijn vader ieder jaar zonder veel poeha een varken, met mijn opa in onze stal.
Als vroeger onze hond 's nachts blafte, stond mijn moeder op en ging hem stillen. Soms loerden de buren dan achter de gordijnen.
Ooit was er een kloppartij in de kroeg van mijn tante, om een ordinair meisje, die zich op straat voortplante.
Het voorjaar was toen na het najaar en het najaar voor het voorjaar. De meester zei dat het met de seizoenen te maken had.
In het voorjaar legden de kippen weer eieren en de boeren aardappels. Desondanks zei de meester dat een aardappellegsel niet bestond.
Een windei wordt door een tochtige kip gelegd, vermoedde ik al vroeg.
De meester zei dat een boykip geen Engels woord was. Een een boycot niks met een windei van doen had.
Ik ga vanavond nog eentje in de Put pietsjen.

09-01-2005
Tot Driekoningen kun je elkaar een gezond en gezegend Nieuwjaar wensen. Later kon vroeger ook nog, als je een reden hebt. Ook zonder vroeger en reden kun je het bij mij altijd. ”Op je gezondheid”, kan ik niet vaak genoeg horen en ik zeg het zelf natuurlijk ook veel. Dat is natuurlijk vanzelfsprekend.
Een van mijn jongste, oude collegae was met zijn verwanten op bezoek. Je weet wel hoe dat gaat. Je begint met koffie en vraagt beleefd hoe het op ze zaak gaat. Je krijgt dan een slap verhaal over het zagen aan poten en de plagen van de huidige markt. Vervolgens wordt de stap naar de persoonlijke gesteldheid gezet. In de loop der tijden heb ik geleerd daar heel behoedzaam in te manoevreren. Ik zeg niet meer spontaan: ”Je ziet er fantastisch uit, je wordt beslist wel honderd!” Die persoon had net gehoord dat hij een akelige ziekte onder de huid had en al bij Petrus in de wachtkamer zat.
Ik pak het nu socialer aan. Ik wacht een tijdje en stel dan voor iets sterkers op de wederzijdse gezondheden te nemen. Als ik daar instemming voor vind weet ik dat ik intiemere vragen kan stellen zonder meteen daarna het schaamrood op de kaken te voelen. Dat is een heel dom, ontnuchterend gevoel!
Kleine Sam, de jongste spruit van mijn jongste oude collega, had een tijdje lang ons gekabbel over kwalen, gebreken, falen en ontharen aangehoord. Hij wordt later dokter, had hij vorig jaar al meegedeeld. Dat hij nog niet van roeping veranderd is, had ik inmiddels wel gemerkt. Hij schrijft namelijk als aankomend prakkizerend huisarts reeds recepten uit. Ik had binnen een half uur recepten voor bloeddrukverlagers en potentieverhogers (wie zou hem dat verteld hebben?) mogen ontvangen. Ik kon nog tot zes uur in de apotheek terecht.
Maar plots moest hij ook iets heel belangrijks kwijt. Zijn grote zus was ernstig ziek, meldde hij met een uitgestreken gezicht.
Zijn vader schrok, zijn moeder schrok zelfs hevig en zei: ”Mijn God, waar kom jij nu mee aan?”
”Zij moet iedere dag een pil slikken!” vervolgde hij, ja-knikkend in het bijzonder tegen mij.
”Weten je vader en moeder dat dan niet?” sufte ik ongelovig.
”Nee, natuurlijk niet,” zei hij. ”Ze doet dat stiekem, ze wil niet dat die zich ongerust maken.”
Ik hoop het nog mee te maken dat Sam met carnaval in ”de Buut” gaat.

08-01-2005
Over een maand zitten we er midden in en eigenlijk heb ik er nog niet over nagedacht. Wat zal ik met carnaval aantrekken? Beter gezegd hoe, in wat, als wie zal ik me verkleden? Wat zal het thema zijn? Wie, wat ga ik op de hak nemen? Dat allemaal is geen geringe opgave. Van de andere kant weet ik uit ervaring, dat de beste invallen pas op het allerlaatste moment geboren worden. Het zijn altijd stuitbevalingen met als extra handicap dat je er als man alleen voorstaat omdat de voedvrouw in een katachtige bui kampt en je straal negeert wegens een onheuse, vermeende sjanspartij.
Het hoort er allemaal bij, wij zuiderlingen hebben best een unieke reputatie op te houden als voormalige diepte gelovigen en hedendaagse oppervlakkige ongelovigen. Wij zijn niet veranderd, zijn niet beter of slechter geworden, we hebben gewoon een paar dagen geweldig plezier. We weten ook wat dat betekent. Je moet veel kunnen geven en nemen. Desnoods geef je op de pof, maar wat je neemt moet redelijk te verhapstukken zijn. En verslikken is zonde, bestraft met een heuse kater.
Om een inzicht te krijgen van wat de markt dit jaar biedt gingen we gisteren al wat winkels af. Daar word je niet echt vrolijk van. Tuincentra, discounts, warenhuizen ed. Ieder probeert de krop uit een slaatje te pikken. In de aanbieding .... carnavalsconfectie made in Hongkong of een ander exotisch oord waar ze niet met de Errr kunnen rollen. Dat gebrek valt al op van een halve straatlengte afstand. Daar hoef je geen leesbril voor op te zetten. Doodskoppen op borstrokken, slangenkoppen op kopdeksels, rug-hagedissen op blazers. Wat heeft dit met carnaval? Waar zit de rollende Errr? Nelgens dus!
Die rollende Errr, die staat mede voor de specifieke lol van het carnaval. Ik denk te weten hoe het zit bij ons. Door de unieke constructie van ons slikmechanisme en strottenhoofd en instelling van beiden zijn wij de praktikanten van de carnavalshumor. We kunnen dubbelzinnig de waarheid tonen zonder zware, ingewikkelde leuterpraat te gebruiken. Wij kunnen best een paar stevige slokjes verdragen zonder er een potje van te maken. We laten ons wat betreft ook nergens een stokje voor steken. Als echte heren houden we uiteraard ook nergens een stokje achter de hand. We laten gewoon de Errr rollen.
Je kunt als voorproefje op de komende tijd alvast aan onze rollende Errr wennen. Hij staat onder het de mannen met het Trompetje. Jack en Wim stellen ze gratis ter beschikking. Geniet er van!

07-01-2005
Hoewel kerstmis al een paar weken verleden tijd is, leven ze in Weert nog altijd in de kersttijd. Eigenlijk ook wel begrijpelijk want in de Martinuskerk van Weert staat Europa's grootste kersstal en die bouw je niet voor een paar dagen. Nee, zo'n ding is een aanzuigende extractie, goed vergelijkbaar bijvoorbeeld met een sprookje uit de Efteling. Van heinde en verre komen kijkgrage kermisgangers naar de, voor een verplichte, vrije bijdrage, levende kerstshow.
Er bestaat uiteraard ook een groot verschil. De ezels in de Efteling zijn nagemaakte kitsch. De ezel in de kerststal van Weert is echter helemaal echt en dat is het probleem. Ik heb dat persoonlijk ook meegemaakt. De laatste keren, al weer tientallen jaren geleden, dat ik ter kerke ging vond ik me ook een ezel en niet thuishoren in een kerk, waarin en waarvan niks anders mocht dan offeren. Daarmee wil ik echt niet insinueren dat alleen ezels nog naar de kerk gaan. Ik wil dat misverstand meteen uitsluiten. Ook andere zoogdieren hebben daar vrije toegang als dat hun overtuiging is.
We leven helaas in een verwarrende tijd. De koeien mogen niet meer in de wei omdat ze daar door hun poep het milieu verpesten en moeten bij voorkeur op stal blijven. Dus zou je bijna zeggen dat het een goed ding is om een ezel in de kerk te stallen. Niets is minder waar, blijkt nu. Een ezel schijnt een levende ammoniakfabriek te zijn ennu ... ammoniak is een afbijtmiddel en in de kerk zitten kostbare gewelfschilderingen.
Ik ben echt totaal verbaasd, ik heb nooit geweten dat zo'n kleine, stille ezel, zo hoog kon ...
Door dat gezeik van die ezel is er nu een abrupt einde gekomen aan de kerstsfeer in de kersttijd van de kersstal in Weert. Zoals altijd zijn er twee partijen, eentje die voor ezelen is en een eentje die voor ezelsworst is. Voor mijn beleving zijn er alleen maar echte ezels in de kerk van Weert. Ze willen geen grote levende dieren in de kerk, maar maken wel van een mug een olifant.
Komt waarschijnlijk, overpeins ik dan, omdat de carnaval dit jaar zo vroeg valt. Eigenlijk is dit toch een heel geschikt onderwerp en we zijn met zoveel verklede ezels. Het is helemaal in de geest van de drie dolle dagen als er ook eentje als eerwaarde zeikbeer opgetuigd wordt.

06-01-2005
Op de TV was de registratie van een bewakingscamera in een warenhuis te zien. Een nette heer jatte ongegeneerd een collectebus voor de ramp in Azië. Zelf als ongelovige hoop ik dan toch effu dat de Heer hem zijn beide handen gewoon laat afvallen. Het is onbegrijpelijk dat een mens zich tot zo'n peil kan verlagen.
Ik zag ook de heer Balkenende op de TV. Die zei ook dat het allemaal niet te begrijpen was en ... ik geloof hem deze keer. De ramp is zo kolossaal groot ... het gaat het menselijk bevattingsvermogen te boven. Nederland moet en zal doen wat het kan ... heb ik uit zijn woorden begrepen.
Gelukkig heb je naast een enkele foute landgenoot massa's goede. In feite wil iedereen helpen en steunen op zijn manier. Talloze acties zijn al aangezet of worden binnenkort uitgevoerd. Een van die acties is dat werknemers een vakantiedag spenderen aan giro 555.
En toen kwam de fiscus! Schijnt onmogelijk te zijn. Als je een verlofdag laat uitbetalen wordt er automatisch belasting over geheven. Ongeveer 50% en dat tikt lekker aan voor de pot van de Staat der Nederlanden. Wat de regering met de ene hand, onder veel poeha, geeft - neemt ze met de ander, onder de slogan van onmogelijk te corrigeren, weer terug.
Moet ik nu aannemen dat Balkenende dat bedoelde toen hij zei dan hij het ook niet begreep. Moet alles in dit land, met deze regering kostenneutraal zijn? Moet alles wijken voor de Zalmnorm, een begrotingstekort van kleiner dan 3 procent? Kan dan eventueel het jubileum van de koningin (later dit jaar) niet een paar miljoen minder? Het is inderdaad onbegrijpelijk.
Als je één Euro belasting niet betaalt, heeft de staat van allerhande rechts- en dwangmiddelen om uiteidelijk die Euro toch te vangen. Tenminste als je in een fatsoenlijk buurt woont. Dat is eigenlijk ook al onbegrijpelijk, maar daar zijn we al aan gewend.
Het kan er in mijn beleving niet in dat de fiscus geen idee heeft wat ze via deze actie extra vangt. En het is gewoon een kwestie van onwil als ze dat bedrag vervolgens niet overmaakt naar giro 555.
Dit hele gebeuren is van hetzelfde kaliber als het jatten van die collectbus. Het is het stelen van geld van slachtoffers. Niet te verkopen door bewindspersonen die, normaal de hele dag, met de mond vol van nieuwe waarden en normen lopen.

05-01-2005
Ik heb eigenlijk altijd al een verstoorde verhouding met God gehad. Ik weet zeker dat het niet aan mij ligt of lag, want eerlijk gezegd heb ik hem uit het oog verloren. En je weet hoe het gaat. Uit het oog, is (gelukkig in dit geval) ook uit het hart. Ik weet ook zeker dat ik niet begonnen ben met de vijandelijkheden. Daar was ik veel te jong, veel te onnozel en veel te braaf voor. Hij en niemand anders, is begonnen.
Hij liet mij geboren worden terwijl het oorlog was en mijn vader nog krijgsgevangen was. Mijn vader was na de oorlog zo fatsoenlijk om hem daar niet de schuld van te geven, maar het de Duitsers in de schoenen te schuiven. Intussen was die ”Lieve Onze Heer” wel dikke vriendjes met onze vijanden geweest, die het op het eind ook niet meer allemaal zo goed wisten en maar wat voor spek en bonen meeschoten. Tenminste als je het ”Nieuwste Testament” moet geloven. Feit is wel dat op de gesp van hun koppel stond: ”Gott mit uns”. Maar ja, daar til ik niet zo zwaar aan, dat staat ook op de Hollandse Euro.
Intussen pikte God in de oorlog nog mijn broertje af en meteen daarna ook mijn moeder. Als onnozel jongetje van vijf had ik eerst nog niet de moed om aan zijn liefdevolle voorzienigheid te twijfelen. De pastoor, de kapelaans en ook anderen die het zeiden te weten, zeiden dat het zo goed was. Het was immers Gods wil. Maar 's nachts, in een koud bed waarin ik de slaap maar niet vatten kon, waakte ik stil naast een vader die stil huilde van verdriet en ellende. Langzaam ontstond bij mij het idee dat of ... God niet bestond, of dat als ... hij wel bestond hij een ... bruut was. Een paar jaren later raakte ik er heilig van overtuigd dat het zo was, toen hij ook nog mijn vader wegschraapte.
Gelukkig besteedt een mens niet zijn hele leven met na te denken. Lidtekens verberg je, iets in onze natuur heeft ons zo geprogrammeerd. Je moet voortdenken en voorthaasten. De toekomst is altijd weer puntgaaf en rooskleurig wordt ons schijnheilig aangepraat. Tot ze, dan zoals nu, tegenwoordige tijd wordt ...
Een vloedgolf aan de andere kant van de wereld. Bijna twee honderd duizend doden. Onbeschrijfelijk, onmenselijk leed. Gods wil? Voor welk gerecht kan ik hem slepen? Welke straf moet hij krijgen? Het is allemaal zo onvoorstelbaar, maar wel werkelijkheid.
Voor mij even zo onvoorstelbaar dat ik nu een anonieme brief aan God kan sturen. Die wordt dan door TPG Post aan de afdeling nazorg van de EO gestuurd. Die gaan dan bidden voor de afzender van de brief. (Stond allemaal in de krant, ik verzin het niet).
Ik weet uit ervaring dat biddden geen sikkepit oplevert. De slachtoffers van die vloedgolf kunnen alleen maar geholpen worden met echte, snelle hulp. Schietgebedjes, koorzang of vrijdaggebeden stoppen geen besmettelijke epidemieën die nu vraatzuchtig op de loer liggen en houden al zeker geen net overlevende, en verhongerende medemensen in leven.
God, wie het dan ook moge zijn, heeft zich weer eens van zijn slechtste en dodelijkste kant laten zien. Hou je voor hem op je hoede en blijf uit zijn buurt ! Ik begrijp Remkens ... hartstikke goed.

04-01-2005
Ik heb slecht nieuws en goed nieuws. Het goede van het slechte nieuws is dat het nog van jorig jaar stamt. Het aantal cafés is namelijk weer flink gedaald. Alleen hier bij ons bleef het nog redelijk op peil. In de Vechstreek echter daalde het tot onder Amsterdams Peil. Volkomen begrijpelijk natuurlijk. Je gaat niet in de kroeg knokken. Daar heb je de echte ”Arena's” voor, die daar speciaal voor zijn ingericht en waar een ME-peloton meteen voor de benodigde tegenstand kan zorgen.
Het andere goede van het slechte is dat ik me nog niet heb hoeven te legitimeren. Ik weet wel dat het alleen maar geëist kan worden als er een aanleiding voor is. Maar als je een hond wilt uitlaten is de aanleiding vlug gevonden, nietwaar? Welwaar! Mijn dikke boxer is schijnbaar door de nieuwsjaarsklappen nog van zijn oudejaarsregelmaat en hurkt op plekken waar duidelijk staat aangegeven dat het eigenlijk niet kan. Met andere woorden, als ik het netjes zeg dan heeft hij er poep aan. Zijn kerfstok is dus niet brandschoon en daar word ik op afgerekend via mijn bankpasje. Gek toch dat je dan ook nog een legitimatiebewijs nodig hebt. Ik was ooit, op dringend verzoek, bij de belastinginspecteur op bezoek en die had, zelfs na een slecht gesprek, aan het eerder genoemde bankpasje meer dan voldoende.
Was een dezer dagen op een flokloristische bijeenkomst waar men in ruil voor gratis spijs en drank mekaar alle goeds toewenst. Ik dacht dat de kosten gedekt worden door de plaatselijke sonsors via de ”Ontroerende Zaak Belasting”. Als je ouder wordt sta je plots anders tegenover de anderen. Het is zeker de laatste keer dat je in deze samenstelling samen bent. Je weet alleen niet wie straks in rook is opgegaan. Je mist hem pas als hij er de volgende keer niet bij is. Omdat je zelf denkt niet te missen te zijn, kijk je dus aandachtig naar anderen om te zien of er al misschien aanwijzingen zijn dat ...
Ik zag zodoende van enige afstand een plaatselijke acupuncturist een vorkje meeprikken en werkte me via mijn ellebogen toevallig tot bij hem. Misschien had hij naast de beste wensen ook nog een verlengende, goeie, gratis tip. Het schijnt dat naalden in een mens voortreffelijk werk kunnen doen. Dat was ook zo gaf hij desgevraagd graag toe. Maar je moet er wel in geloven. Als je er geen geloof in hecht levert zelfs een hele rits perforaties niks op. En je mag natuurlijk geen angst voor naalden hebben.
Shit, voor mij is het geen goed alternatief denk ik. Ik overwoog zelf dat het geen kwaad kon wat minder sterk te drinken maar ben helemaal niet gemotiveerd om dat vandaag ook uit te voeren. Misschien morgen wel ... maar dan is het weer vandaag. En mijn angst voor naalden is zo intens dat de tandarts me zelfs een pilsje of twee schenkt voor hij me verdooft. Zelf neemt hij er dan ook eentje, want ik ben zijn moeilijkste klant zegt hij. Ik vermoed dat ik hard tandvlees heb.
Ik weet bijna zeker dat dit echt nieuws is.

03-01-2005
Morgen, maar liever nog vandaag vliegt hij d'ruit. Wie? De kerstboom! Punt aan de lat!
Ik heb het helemaal gehad met hem. Snap ieder jaar, weer opnieuw, niet waarom ik zo'n vreemd object in huis heb gehaald. Vraag me iedere jaar, weer opnieuw, af wie hier eigenlijk de baas in huis is. De kerstboomverkoper ... of ik?
Kerstboomverkopers of Sinterklazen, ze bestaan eigenlijk niet maar leggen je wel een tijd lang hun wil op. Minimaal drie weken staat hun surrogaat in de weg, neemt de halve kamer in beslag, belemmert het spontane kamerverkeer. In die tijd dat er in de huiskamer veel verkeerd verkeert is de kerstboomverkoper, cum suis Sinterklaas, al lang verkast en neergestreken op een ver, warm eiland waar ze van onze eerste/laatste-jaarrituelen geen weet willen hebben.
Wat is de toegevoegde waarde van een Nordman als hij morgen verdord en kaalgeplokken, langs de straat ligt te wachten op zijn laatste gang naar de regionale vuilverbranding? Zelf mag je dat niet lokaal doen. Oh nee, zelf fikken is streng verboden. Open vuur is slecht voor het milieu, maakt een schroeiplek in het gazon en het ozongat en is dus taboe want men vreest dat het tzt ook op de begroting door gaat branden.
En vuurwerk dan, wil je weten?
Nu ben je aan het juinen. Stinkend, vervuilend, onnodig, gevaarlijk, vuurwerk hoort bij onze nette, beschaafde cultuur en heeft niks met een frisse omgeving te maken. De echte Chinezen (zonder errr) en de Chinezen van Europa (met errr) houden van vuur zonder werk en werken zonder vuur. Zelf de kerstboom vervuren is werken met vuur en dus ... not done, als je begrijpt wat ik bedoel. Als je het niet begrijpt ben je een Europese Chinees en moet je stoppen met kerstbomen. Bomen over kerst is slecht voorbehouden aan de milieuministers van de Europese Eurogenoten.
Na al die flauwe historische kul start deze week als de echte vernieuwing, het vijfde seizoen ... onze carnaval! Nu worden de dagen al rap te kort. Er moet worden nagedacht over een chique kostuum en een sjofele verkleding. Je moet een thema hebben, waar kom je aan zo'n uniek ding? De trom moet gepoetst en van een nieuw vel voorzien. De treut moet uitgebluts worden, de ventielen gereviseerd en/of gesmeerd. We moeten starks met treutje en trom treuren om het aftreden van de oude prins en roffelend roffelen bij het uitroepen van de nieuwe prins. Er moet een nieuwe Rammele Sjang gemaakt worden want de ouwe is verleden jaar ergens onder een vergeetkar gekomen.
Morgen rol ik mijn korte mouwen op, spuw dan in mijn handen, flikker de den langs de straat en haal om het nieuwe begin feestelijk te begieten een kratje pils in huis.
Alvast ”Proost” op jouw gezondheid en onze jongste narrentijd!

02-01-2005
Zoals zich dat betaamt kwam mijn vriend Hayke met zijn allerbeste wensen op de Nieuwjaarsborrel. Terwijl hij ze mij overhandigde moet ik nogal dom gekeken hebben, want hij vroeg of er iets mankeerde. Ik zei ”Nee”, maar bedoelde ”Ja”, want ik zei daarna: ”Heb je niks omhanden?” Hayke wilde weten of dat dan nodig was en zo was het eerste jaarsmisverstand al weer geboren.
Ik snap eerlijk gezegd niet waarom een misverstand geboren moet worden. Waarom kun je niet na zijn verwekking aan de morning after pil? Of als je een zwakke maag hebt, waarom niet naar een abortuskliniek? Het zal wel niet meer in het zorgpakket passen, misverstand ik voor me zelf.
Ik heb de laatste tijd een gloeiende hekel aan lezen gekregen. Alles wat je leest is slecht. Mijn nieuwste zorgpolis ligt nog ongelezen op zijn eerste eigen risico te wachten. Ik zit bij wat zich vroeger ”Het Zilveren Kruis” roemde. In die goede ouwe tijd had je vrede met je kruis, bij zo'n verzilverende naam. Nu zou ”Het Ijzeren Kruis” als naamvoering veel beter tot zijn recht komen. Niet toch, wel?
Mijn misverstand met Hayke is dat hij van het opruimende type is en ik van het opruiende. Ik heb/had veel losse schroefjes, her en der rondzwerven. Hayke komt die regelmatig opruimen en schroeft die dan bij hem thuis ergens in een beuntje. ”In zo'n rotzooi als bij jou, is amper iets te vinden” , beklaagt hij zich vaker.
Ik moest vandaag een los schroefje hebben om de uit het lood geslagen kerstboom opnieuw haaks te waterpassen. Dat malheur hebben we meestal met onze honden na de Nieuwjaarsnacht. De jongens slaan bij de eerste scheet- en donderslagen hun nieuwjaarsslag en verspringen zich aan de inmiddels verjaarde kerstkransjes.
Helaas geen los schroefje in het losseschroevenbakje en terwille van de huisvrede, er is immers al genoeg trammelant in de wereld, heb ik de kerstboom opnieuw uitgericht met een defecte kerstverlichting naar een verwarmingsbuis. En daar viel mijn vriend Hayke nou figuurlijk over, inplaats van dat hij het over het hoofd zag.
”Waarom ik een defecte verlichting naast de kerstboom hing?”
Ik heb hem mijn beste 2005 gvd-dinges cadeau gedaan en het advies geven voor zijn verjaardag en ook vaderdag met het verlanglijst even langs te komen. Zou ik het passend aanvullen. Zijn liefhebbende echtgenote verblufte me op dat moment enigszins met haar gezegde over mijn onderwerp: ”Hayke hoeft geen verlanglijstje, want Hayke zegt altijd dat hij al alles heeft!”
”Natuurlijk, zeker ook een paar losse schroefjes?” Ik heb nu met haar een onnatuurlijk misverstand ...

01-01-2005
Heb je ook al veel beste wensen mogen ontvangen? En ook uitgedeeld? Meestal gaat het gelijk op, je krijgt wat je geeft en er verandert verder niks. Ondanks alle veranderingen in de wereld verandert er geen sikkepit. Voor de afwisseling is wel bijna altijd ellende bij de jaarwisseling. Ik ben geen echte zwartkijker want ik heb bruine kijkers en stel alleen maar vast wat ik zie en heb nog maar weinig aanleiding gevonden om mijn nonnevotten met smaak te genieten.
Ik heb me ook niks voorgenomen. Dat heeft het voordeel dat ik me morgen of overmorgen niks hoef af te nemen. Dat is nergens goed voor want van vele goede voornemens, die toch slecht in de dagelijkse praktijk uitvoerbaar blijken, krijg je minstens een hekel aan je zelf. Nog erger, als het iemand weet word je ook nog ter verantwoording geroepen: ”Hoeveel ben je al afgevallen?” Juist in die tijd waarin de meeste calorieën te verteren zijn.
Calorieën verteren schijnt een riskante bezigheid te worden. Je kunt van mij alvast aannemen dat er in de toekomst belasting op komt. Als je er nu al rekening mee houdt, valt het dan niet extra tegen. Het wordt zoiets als de tabaksbelasting. Meer inkomsten voor de staat want die heeft de Euro's hard nodig om ze uit te geven aan ... Europa. Onze Euro's voor andermans Europa, ik lijk wel een over geld zwammende Zalm.
Na een gewenningstijdje wordt dan de caloriecampagne een stuk harder. Een hamburger, een fricandel of een zakje patat met toebehoren mag je niet meer in een openbare gelegenheid soldaat maken. Dat moet je voortaan buiten doen. Bij de schandpaal van de rokers. Ook komt er dan een tijd dat er op ieder friteszakje een opbeurende tekst zit in de geest van: ”Van lekker vet wordt je lelijk vet! Vet is niet echt vet! Magere Hein is een coole bink!
Alleen een worst van Hoogervorst zit straks nog in het belastingvrije kerstpakket. Zelfs de sigaar uit eigen doos is niet meer accijnsvrij.
Balkenende Twee zal volgend jaar de verkiezingen ingaan als de grootste goede smaakverliezer van het derde millenium. Erger kan niet meer, van op een houtje bijten heeft nog niemand overgewicht gekregen. Zijn legislatuurperiode was dus een eclatant suces. Als je het niet gelooft word je op verzoek iets anders wijs gemaakt.
Weet je wat ik zo erg vind? Niemand huurt me in als waarzegger. Schijnbaar wil niemand de waarheid weten. Raar maar waar, die mensen lezen allemaal de Story of Weekend om de hun waarheid gewaar te worden. Dat is waarschijnlijk een plezierige gewaarwording. De waarheid kun je immers vormen, sterker nog de waarheid bestaat al lang niet meer, heet nu sensatie. Wat dat betreft kan ik je ook voorspellen dat als je daar van houdt je in het nieuwe jaar ruimschoots bediend zult worden.
Aan sensatie zal namelijk geen gebrek zijn!

terug naar Tikkies