Tikkies, juli 2005

31-07-2005
Van je vrienden kun je het hebben. Je hebt het vast gelezen. De pliesie in Maastricht struikelde per ongeluk over een man zonder vaste woon-of verblijfplaats. Conclusie, die was dus in Maastricht en werd daarom gecontroleerd. Denk je? Niks natuurlijk, want je weet het al. Die vent stond voor 141 duzend euri rood bij de ophaalpliesie. Hij kreeg een multiepel sjois stukje voorgelegd. Nu betalen of 36 maanden brommen. Die man was geen zanger, hij belde zijn vriend en die bracht de poen. Ik probeer nu al een dag die vriend te pakken te krijgen om hem te plechtig te vertellen dat hij ook mijn vriend is. En natuurlijk ook van die Hayke!
Hayke is zelfs met de bus naar Maastricht geweest, omdat de trein in een file stond. Het is bitter en bar gesteld in het openbaar vervoer was zijn conclusie na een dagje speuren naar onze N.N. vriend. "Niemand staat nog voor een senior op", had hij hardop tegen zichzelf gezegd in de Connextion. "Man, praat niet zo dom", had een bitch tegen hem gebitcht. "Daarnet heeft een meisje haar zitplaats aan jou afgestaan". "Ja, maar mijn vrouw staat nog altijd", zei Hayke.
De zus van Hayke is bij hem op vakantie. Dat is een stoot van een mokkel zeg! Ik had ze nog nooit gezien, omdat ze in Italië woont. Ze hokt daar met twee Romeinen, heeft Hayke me ooit toevertrouwd. Nu ik ze gezien had begreep ik dat als ruimdenkend mens best. Heb me vergist. In Rome wordt zoveel gestaakt dat er eentje altijd niet op te roepen is, zei zij.
De huidige ex van Hayke werd weer eens door de pliesie aangehouden. Niet omdat Hayke haar had laten lopen, maar omdat ze te hard reed. "Waarom rijdt U met 80 over het woonerf"? wilde de diender weten. "Och, het is die donkere hoed die maakt dat ik er zo oud uitzie, meende zij goedgemutst.
De laatste tijd slaap ik slecht. Eigenlijk slaap ik goed maar het duurt zo lang voor ik in slaap geraak. Sommige mensen zeggen dat ze in slaap vallen, maar ik riskeer dat niet op mijn ouwe dag. Ik ga eerst liggen, stel je voor dat ik verkeerd terecht kom en letterlijk voor altijd in slaap val. Dan ben ik gelijk het lijk.
Ik had het er met Hayke over. "Ik tel altijd tot vier", zeitie. Ik was heel verwonderd en vroeg of dat dan hielp. "Ach", zei Hayke: "Soms moet ik tot half vijf tellen".

30-07-2005
Alles is nu anders, vroeger was ook al alles anders, als alles niet anders was dan was nu alles hetzelfde. En omdat nu niet alles hetzelfde is is alles anders, dus hetzelfde als vroeger. Zucht, zo is het en niet anders, anders was immers alles anders. Wat een ellende zeg, om iemand iets aan zijn verstand te brengen dat anders dan anders is. Maar ik ga er niet voor opzij, ik durf best eens anders uit de hoek te komen.
Knappe koppen in Maastricht hebben namelijk uitgevogeld dat het niet uitmaakt of je dokter je een jobstijding geeft in een schaterlach of in een grafrede. Het is niet de dokter die het hem doet, het is het medicijn. Godju, daar heeft een profesor bij meer dan honderd huisartsen onderzoek naar gedaan. Anders had hij wel iets anders gedaan. Had hij maar iets anders gedaan, want wie zit nu op zo'n boodschap te wachten?
Als je ouder wordt is naar de dokter gaan best een riskante aangelegenheid. Voor je precies hebt uitgelegd wat je wilt heeft die pil al je conduitestaat nagelezen en geconstateerd dat het weer tijd is voor bloedonderzoek, een ochtendplasje, suiker, cholesterol, boven- en onderdruk, liesbreuk, platvoeten, hamertenen, kruipknieen, nachtzweten en ochtendbraken.
Je hebt O-benen constateerde hij laatst bij mij. Ik probeerde hem gerust te stellen, ik ben met O-benen geboren en heb dat nog geconditioneerd door in de oorlog op een vooroorlogs hobbelpaard te hobbelen, want onze toenmalige, slechte buren hadden mijn kinderfietsje gejat.
Hij kon er niet mee lachen en daardoor kreeg ik het benauwd, want hij mompelde ook nog iets over versleten knieschijven. Ik zweer je, dat kan gewoon niet want ik heb al vijftig jaren geen kerk meer bezocht. In een beginnende paniek verzekerde ik hem dat ik onbelangrijke dingen altijd tussen haakjes zet.
Mensendokters, ik vind ze eigenlijk een niet te voorspellen risico. Je gaat meestal met één slecht ding en komt er met meerdere vandaan. Kan ook zijn dat je met een goed ding minder, uit de behandeling komt. Nee, geef mij maar de dierendokter.
Op de eerste plaats is dat een lief jong ding, komt Basje en baasje met een brede smile afhalen. Vraagt een pootje en geeft alvast een koekje, kriebelt Basje lekker onder de buik terwijl ze baasje vraagt of alles naar wens is. Baasje heeft best nog leuke wensen, maar zegt dat Basje uit de mond stinkt. Doktertje zegt dat dat heel normaal is en geeft aan baasje pilletjes voor Basje. Niks geen geneuzel over verkeerde eet- of drinkgewoonten. Kijk bij zo'n doktertje zeur je niet over een tarief van 60 euro cash, zonder rekening. Hier krijg je wat voor je Basje, want anders ga je ergens anders.

28-07-2005
Gelukkig is mijn vriend Hayke een gelukkig mens. Ik weet dat zeker omdat we iedere week een avondje kaarten. Mannen die ongelukkig zijn die kaarten niet, die blijven thuis en zappen de TV op en af voor wat variatie. Mannen als wij, ik bedoel Hayke en ik zijn de variatie zelf. Iedere week gaan we in een andere kroeg kaarten. Het gezelligste was het vroeger bij Pieke Backus, die kaartte persoonlijk mee en je moest zelf maar tappen en opschrijven. Aan het begin van de morgen zei Pieke dan hij zulke hanenpoten niet lezen kon en naar bed wilde. Pieke is dus niet meer en ik weet zeker dat de Heer nu niet met de ziel van Pieke onder de arm loopt.
Hayke is heel anders dan ik. Hayke maakt al troef als hij twee kaarten gezien heeft. Ik maak pas troef als ik behalve de mijne, ook nog twee kaarten van iemand anders stiekem gezien heb. Zo is het ook met Hayke en zijn vrouwkes. Hij is een soort KVV-er, een Kort Verband Vrijwilliger. Dat bevalt hem goed, verzekerde hij me meermaals. Ik ben meer het type van de beroeps, heb getekend voor het leven en ben dus eigenlijk een dienstplichtige. Tis raar maar waar en het heeft zijn voor- en nadelen. Als ik kaarten ga verstop ik eerst alle dweilen, ik wil niet een natte dweil in de nek krijgen meteen als ik thuiskom.
Hayke zegt dat hij kan gaan en komen wanneer hij wil, maar dat slik ik met een schep zout want toen hij pas close met zijn nieuwste was zei die tegen hem op het moment supreme dat ze asthma had. "Godju", zei Hayke toen, zeitie tenminste tegen mij: "Ik dacht al dat je me uitfloot".
Goed, van het een kwam het ander en omdat er eigenlijk niks kwam, zijn de naar de dokter geweest. Dat is een nieuwe, dat is een rare vent, die stelt stomme vragen, die vraagt waar het van komt, of waar het aan ligt. Dan ga je toch niet naar de dokter, niet?
Wel, die jonge vent had Hayke uitgebreid onderzocht en zei dat hij niks lichamelijks kon vinden. Het moest aan de alcohol liggen. "Tis niet erg", zei Hayke: "Dan kom ik wel terug als je weer nuchter bent".
Het klikte helemaal niet tussen die nieuwe pil en Hayke. Hayke hield vol dat onze ouwe dokter hem altijd naar tevredenheid had opgelapt en dat hij dat nu ook van zijn opvolger verwachtte. "Zeg dan wat je eigenlijk wil", raadde hij Hayke aan, "dan kan ik je misschien helpen". "Ik wil een kuur voor wat modderbaden", prevelde die heel verwachtingsvol. "Wil je dan soms nu al aan vochtige aarde wennen? vroeg die rare kwakzalver ...

27-07-2005
Ik ben geen denker, maar ik denk toch dat de beste politieagenten nu op vakantie zijn. Feitenlijk weet ik het zeker, want mijn jonge pliesievriend Wil is op vakantie aan het Gardameer. Bij Wil zit de pliesie in de familie, zijn grootvader was indertijd al rijksveldwachter. Door ons toen zeer eerbiedig het "Riekske" genoemd. Het Riekske maakte bijna iedere woensdagmiddag klopjacht op ons. Als hij ons te pakken kreeg, kregen we klop. De prestatienorm was toen iewat anders geformuleerd. Want als erkende kattepultschutters schoten we de isolatoren van de electrische bovenleiding aan gruzelementen. Geregeld zat op woensdagavond een gedeelte van ons dorpje zonder stroom of zonder telefoon. Die potjes zaten wat lager, maar waren kleiner en daardoor moeilijker te raken.
Zucht ... . De pliesie bij ons is heel anders dan de pliesie elders. Het grote verschil zittum in het denken, denk ik. In Engeland denkt bijna iedere pliesie dat een bruine man met een rugzak en die niet meteen aan een babbel denkt, een mogelijke terrorist is. Als je lang nadenkt kun je moeilijk een snelle beslissing nemen, dus ze paffen hem snel om. Bleer gaat dan vlug wat nadenken en komt met een goed verhaal over slechte terroristen. Als Bleer echt goed zou nadenken denk ik, als slechte denker, dat hij tot de conclusie moet komen dat die terrorsten dat net willen. Pliesieagenten die op iedereen met een rugzak, of boodschappentas paffen. De maatschappij ontwricht, doel bereikt!
In België daarentegen denken de pliesiemannen gelukkig weer heel anders. Die hebben dan ook wel veel meer tijd dan bij ons in Olland, waar de agenten zich achter de bomen moeten verstoppen om met een laserpistool om prestatienorm te halen. Ik schrik me iedere keer rot als ik zo'n onding op me gericht zie worden. Je moet stalen zenuwen hebben om niet meteen het ergste te denken. De pliesie hier zijn eigenlijk vermomde ambtenaren van de belasting. Misdaad loont wel degelijk als je het goed organiseert, is het credo van onze minister van de geldjustitie.
Maar ik wilde de Belgische pliesie eigenlijk een veer in de kont stoppen voor hun doortastend optreden van gisteren. Hoewel het nog niet de gehaktdag was aarzelden ze geen moment om van een verdacht pakje koteletten ... gehakt te maken. Zo moet je met terroristen omgaan. Ze belachelijk maken.

26-07-2005
Ben ik effe blij dat ik geen electriciën ben. Bovendien ben ik blij dat ik hier woon en niet daar waar ze op de lichtmakers schieten. Eigenlijk ben ik blij dat ik weer niks ben, want een op de tien werkenden in ons land zit met een burn-out en dan zit je eigenlijk voor niks thuis. Dat vindt tenminste bijna iedereen die wel nog licht moet brengen en daarvoor niet te licht bevonden is. Niet is zo ondankbaar als licht maken, want voor niks gaat de zon op.
Misschien is er één uitzondering op. De politiek! Politici brengen soms het licht, althans dat vinden ze zelf en worden er zelf ook nog beter van. Een burgemester die goed kan sommeren kan best iets leuks voor zich zelf overhouden. Waarom word ik eigenlijk niet burgemeester? Ik moet toch eens op het arbeidsbureau gaan informeren ... .
Het zal wel stom toeval zijn maar nu lees ik in de krant dat de PvdA in de raad van Sittard-Geleen nieuwe mensen zoekt. Of de oude zijn opgebrand staat er niet bij. Misschien is dat mijn kans, je moet alijd onderaan beginnen weet ik nog van vroeger. De eerste paar jaren hoef ik dus nog niks te weten of te zeggen. Daar zijn woordvoerders voor, dat zijn mensen die zeggen wat de burger en hun meester graag hoort. Als ze iets zeggen wat nergens op slaat, slaat de burgemeester met een hamer op de tafel om aan te geven dat ze de spijker op de kop geslagen hebben. Me dunkt, het is allemaal best te leren.
Bovendien je wordt ingewerkt door een fractievoorzitter. Ik heb gehoord dat je dat wordt door veel na te zitten. Die wijst je dan waar de stukken liggen en hoe je daar mee om moet gaan. Dat had ik eerlijk gezegd nooit gedacht. Stukken in het gemeentehuis? Het is daar toch niet het naaktstrand van de Oolerplas?
Als ik eventueel te licht voor te politiek bevonden word kan ik me wel nog opgeven voor bij de film. Paul Verhoeven gaat namelijk een film maken over de oorlog en zoekt daarvoor mensen die niet te dik zijn. Godju, met mijn pilsbandje zal dat wel niks worden. Ik vraag me af of die man überhaupt in Nederland genoeg dunne mensen vindt. Die zijn echt dun gezaaid. Die meneer zou veel beter een "Dik Voor Mekaar Show" kunnen maken, niet?
Wel! het is te gek voor woorden. In Sittard in de bioscoop is het nu zo gek geworden dat ze de inhoud van je tas controleren. Niet op bommen of zo, maar op eten. Zure bommen, spritsen, een rolletje stophoest, het is allemaal verboden.
Als het licht uitgaat mag je alleen eten wat de Foroxity-pot schaft. Dat was zelfs onder het bewind van Stalin nog niet bedacht.

24-07-2005
Het gaat gelukkig weer wat beter met Hayke en zijn gekwetste vinger. Ik heb nooit geweten dat een man zo afhankelijk van één vinger kan zijn. We gingen op ons uitverkoren plekje bij de "Witte" zitten want daar kan iedereen goed zien dat Hayke zijn arm in een mitella hangt. Daar zitten we hoog en droog en kunnen de vier Steinse windstreken in de gaten houden. Vanuit het achterland zijn we makkelijk te bevoorraden en een WC is ook binnen loopafstand. Vroeger plasten we nog wel eens wild tussen de coniferen beneden, maar tegenwoordig is dat veel te duur. Voor 50 euri pis kun je menig flesje pils bestellen.
Hayke stond als aanvang op Spa met bubbels. Ik hou mijn woord en dat heb ik ooit aan Alfa gegeven. Van B-merken zoals Heineken of Amstel hou ik me ver. Een Belgisch biertje zou als compromis eventueel nog kunnen.
Een vroege wesp had besloten zwemles te nemen en daarvoor het glas van mijn vriend uitgekozen. Dat brengt ongeluk, zei Hayke en bestelde rap ook een pilsje. Op zo'n moment is, ondanks dat elders in de wereld mensen door de lucht vliegen, ons wereldje heel harmonieus. Twee aanstaande oude knarren die het helemaal met elkaar eens zijn en op hun gemak het leven in de tegenoverliggende seniorenflat van de zonnige kant uit bekijken. Er lopen heel aardige verzorgstertjes rond. We wuiven er altijd heel vriendelijk op, kunnen ze alvast aan ons wennen. Niks dat ik erger haat dan straks een vreemde in de "Moutheuvel" te zijn.
Godju, toen kwam er toch een mokkel langs zeg ... ! Ik zag Hayke kijken en Hayke zag mij kijken. Ik vroeg Hayke waar hij het eerste naar keek als hij zo'n knappe meid zag. "Altijd eerst of mijn vrouw kijkt", zei die linkmiechel.
Hayke heeft vroeger in de bouw gewerkt, heeft hij mij ooit verteld. Het was een bewuste keus, zei hij. Vroeger hoefde je daar maar zes maanden per jaar te werken omdat in die andere maanden het bier bevroren was. Toen waren de winters veel strenger dan nu. Daarna had Hayke nog, partime tijdens de zomervakantie, als concierge op een school gewerkt. In de winter, tijdens het vorstverlet, was hij dan weer bouwvakker.
Ik heb wel eens een foto van hem van vroeger gezien. Ik wist niet dat hij het was, hij leek sprekend op iemand anders. Dat was echter gezichtsbedrog, Hayke was toen veel slanker. De dokter had hem voorgisteren ook meteen naar een diëtiste gestuurd en die had hem een menu opgeschreven waarvan Hayke gezegd had, toen hij het gelezen had, dat hij dan net zo goed gras kon eten. Was ook prima, had die dame gezegd. Gras heeft maar 10 calorieën.
"Weet je", troostte ik Hayke. "In een glaasje pils zitten er 80. Je kunt je nu voorstellen dat je 8 porties gras gegeten hebt. Over 14 dagen ben je zo slank als een populier".

23-07-2005
Ze kunnen mij nog veel meer vertellen, die Yankezen, maar ik geloof ze niks meer. Ze zoeken altijd spijkers op laag water, maar wat vinden, ho maar! In Irak zochten ze jaren naar scuds zo groot als een veldschuur, maar vonden dus niks. Mensen die dat al eerder zeiden, omdat ze het weten konden, waren landverraders van de ergste soort. En nu beweren de Yankezen dat magnesiumsporen, z.g. nanodeeltjes, in kraanwater hersenschade kunnen veroorzaken. Het inademen van de deeltjes kan op den duur slecht zijn, schrijven die roddelaars in een Amerikaanse vakblad. Als de deeltjes opgesnoven worden, komen zij sneller naar de hersenen dan wanneer zij gegeten of gedronken worden, volgens een verzoekend mens. De effecten zijn afhankelijk van de concentratie van de stof in het water en van de duur van de blootstelling. Magnesiumvergiftiging veroorzaakt trillingen die lijken op de ziekte van Parkinson.
Zo daar kunnen we het weer mee doen. Wedden dat ze de andere week met een duur aparaat komen dat de douche vervangt? Of misschien wel met een geavanceerd mondkapje à la Jackson. Ik zie wel eens in het zwembad iemand met een haarnetje onder de douche. Ik wil me niet voorstellen dat daar ook nog een mondkapje bijkomt. Ik denk dat de Amerikanen ander water hebben, dan wij hier bij ons.
Ik heb soms ook wel eens trillende handen. Meestal het 's morgens na een slapeloze nacht. Ik weet echter verdomd goed waar dat vandaan komt. Van het kaarten vasthouden en opschrijven wie het potje verloren heeft. Die moet namelijk een pilsje lappen.
Ooit was ik in Amerika. Deed mijn beste best om de Amerikaanse cultuur te begrijpen en bestelde 's avonds in een bar een pilsje. Ik vond het eerlijk gezegd een rare tent. Een kauwgummende dame achter de tap die met de open rug naar je toe, TV keek. Op het scherm een televisiedominee die maar twee woorden sprak. "Alleeloeja en alleeloeja." Dat is gauw knap vervelend kan ik je vertellen, maar ik wilde die dame niet in haar geloofsbelijdenis storen en gaapte gewoon wat rond. Aan een stang hingen een zooitje slangen die in een kleine spuitkop eindigden. Ik vond dat sterk overdreven voor die twee zieltogende kunstvarens op de toog. Maar wie weet, 's lands wijs 's lands water, nietwaar?
Welwaar, ik schrok me de hik toen de madam onverhoeds vroeg wat ik most. Daar had ik gelukkig goed over voorgedacht, ik wilde geen Heineken, ik bliefde een inlands pilsje. Mijn Amerikaans Engels deugt niet vreesde ik meteen want die tante greep een bloemenvaas in plaats van een glas. In een ruk rukte ze een slang van de stang, drukte op het handvat en spoot de bloemenvaas vol die ze vervolgens voor me schoof.
Ik drink graag en best veel pils hier, maarru als ik in Amerika woonde was ik al lang bij de blauwe knoop. Bah .. nanodeeltjes, beer, scuds, nuts.

22-07-2005
De morgenstond heeft niet altijd goud in de mond. We hadden tot vroeg gekaart, mijn vriend Hayke en ik. Dat komt omdat we altijd laat beginnen en toen ik naar huis ging strompelde de haan net uit het hennenhok, hoorde ik. Godju wat een uitslover, die loverboy. Je hoeft toch niet meteen alles aan de grote klok te hangen.
Voor mijn gevoel lag ik net in bed toen een alarm afging. Mijn lief hield liefkozend de rinkelende telefoon aan mijn oor. Wat kan een ander mens een eigen mens toch allemaal in meer dan veertig jaren lief en leed, onder het mom van informatie delen, aandoen? Het was mijn vriend Hayke, hoorde ik haar voorzeggen. Hoorde ik ook niet enig leedvermaak of was het innige deelneming aan mijn klopkop?
Hayke was zeer ernstig ziek meldde hij. Hij informeerde helemaal niet naar mijn onwelzijn en ik verwonderde mij hoe een mens om tien uur 's morgens al die diagnose kan stellen. Menige huisarts stelt die, pas vele rekeningen, later. Ennu, zijn vroeg zingende vogeltjes niet voor de poes? En als de merel niet fluit komt er dan geen regen, of is het nog nacht? Wat een problemen op een wereld vol ellende. Ik verzekerde Hayke dat ik hem, ongeacht mijn toestand, zou bijstaan.
Hij lag beneden op de bank, tussen hond en poes en dacht dat het oordeel dat hij dadelijk van de inmiddels gealarmeerde huisarts zou vernemen het laatste was en zei dat hij overal helse pijnen leed, vooral als hij ergens aankwam dat van hemzelf was. Hij duwde links of rechts op zijn buik en leed, hij voelde aan en op zijn hoofd en leed, hij voelde aan zijn eigen benen, idem dito. Zelfs als hij aan een valse kies voelde, gilde hij het uit.
Ik voelde me een beetje schuldig omdat ik niet in die mate met mijn maat kon meematen. Ik had alleen maar wat klop in de kop, zag wazig en was duizelig, had vreselijk oorsuizen, voelde dat ik eigenlijk moest overgeven en bespeurde ook al een nat broekhoestje. Maar wat mijn maat doorstond, dat was pas echt erg erg.
Enfin, vlak nadat Hayke voor de zoveelste keer had aangekondigd dat hij nu echt de pijp uitging was de dokter er. Hij besnuffelde mijn oude vriend als een jonge hond. Ik zei dat hij moest opschieten en hem onderzoeken. Die vent zei dat ik me moest schamen. Ik zei dat ik particulier verzekerd ben en dat hij op zijn woorden moest letten. Wat een blaaskaak van een jonge blaag, zeg! Kunnen amper een recept uit de database van hun printer lokken en je moet ze ook nog eerst voorzeggen wat je voelt. Dan was onze ouwe dokter toch een echte dokter, die keerde je op de buik en stak een vinger in je ... en wist wat je mankeerde.
Denk je wat die jonge gast triomfantelijk constateerde. Mijn vriend Hayke had niks aan zijn buik, niks aan of in zijn kop, dito zijn benen en een hele slechte adem door een rij rotte kiezen. De pijn die hij voelde kwam van een gekneusde ... vinger.
Ik heb thuis maar verteld dat de nieuwe doktere een kei is en dat hij Hayke op het laatste nippertje uit de wachtkamer van Petrus gerukt heeft. Komt tijd, komt onraad. Hoe ouder je wordt, hoe ontrader het wordt.

21-07-2005
Mijn tante had een snor. Dat zit bij ons in de familie. Als ik naar oude foto's van mijn opa en vader kijk is dat overduidelijk. Scheren was vroeger wel een ceremonie. Mijn opa ging extra op zaterdag naar Maaseik, in België, om zich diep te laten uitscheren. Hij kwam pas op zondag terug en mijn oma zei dat hij een smeerlap was. Opa heeft mij een keertje meegenomen naar zijn coiffeur en oma heeft mij daarna diep uitgevraagd. Ik heb alles naar waarheid opgebiecht, dat de coiffeur van opa scheel loensde en onder het inzepen herhaaldelijk op de kwast spuwde en tenslotte ook nog opa in het gezicht, toen die met de ogen dicht lag en omhoog keek en toch niks zag. Oma zie dat ik een leugenaar was en dat dat ook niet anders kon met zo'n peter als opa.
Mijn vader vloekte vreselijk onder het scheren. Hij was erg onhandig en te gehaast op zondagmorgen, een half uur voordat de hoogmis begon. Hij zat dan met zijn gezicht en kin vol stukjes vloeipapier, onder de kansel. Ik vond dat het hem kranig stond. Hij was immers krijgsgevangen bij de Duitsers geweest en mocht in de kerk in de rij achter de burgemeester zitten. In die tijd oefende ik al stiekem in het vloeken want weldra zou ik me ook kunnen scheren.
Tante Bertha scheerde zich bij de pomp in de koolhof achter ons huis. Zij woonde achter, wij woonden voren en ik moest voor het water zorgen. In de muurkast op de gang moesten altijd een paar emmers vers water staan en als ik op zaterdagmiddag ging pompen, stond in de zomer tante zich vaak uitgebreid in te zepen. Een gebarsten spiegeltje hing aan een spijker in de muur. Als ik er in keek schaamde ik me voor me zelf. Later ontdekte ik dat het een scheerspiegel was en dat mijn neus niet zo dik was, als die in de spiegel leek.
Mijn tante was erg lief voor me. Soms mocht ik me ook dik inzepen en zelf scheren. Als mijn vader dat zag bromde hij dat ik er nog spijt van zou krijgen. Ik mocht niet aan zijn scheergerei komen, dat was net als zijn fiets onberijdbaar.
Op een zaterdag in de zomer waren mijn vader en ik naar het veld geweest. Aardappels rooien en met een volle kruiwagen kwamen we over het tuinpad richting huis. Tante stond weer aan de pomp, een arm in de lucht en schoor zich daar de haren weg. Godju, zeg. Mijn ouwe heer begon toch te vloeken. Nee, te ketteren. Ik dacht dat hij gezien had dat tante zich met scheren gesneden had en stelde me al de smerige pijn voor die ze zou lijden als daar dadelijk de aluinsteen op zou branden. Niks hoor, mijn vader zei dat ze een "Floes" was. Dat woord bestaat nou gelukkig niet meer maar in die tijd was het een heel erg woord. Vrouwen die het de moffen gedaan hadden en zo.
Waarom schiet me dat vandaag te binnen? Omdat ik las dat vrouwen door het smeren van zonnebrandcrèmes overdreven baardgroei krijgen en mannen ... tieten!
Godju zeg, als mijn vader nu nog de krant moest lezen, dan was de wereld een grote ... zondenpoel, neen een zwijnenstal en zou hij stomverbaasd zijn dat ik in drie officiele talen en ons dialect kan vloeken, op rijpere leeftijd. Dat zit nu eenmaal ook bij ons in de familie ...

20-07-2005
Mijn vriend Hayke heeft ieder jaar, om deze tijd van het jaar, dezelfde mankementen. Eerst krijgt hij de hooikoorts en daarna de hooibroei. Hij heeft een speciale variant van beide aandoeningen, waaraan hij overigens zelf niks kan doen. Hij heeft het alleen overdag. Zodra de avond valt, valt het van hem af en 's morgens is hij moe omdat hij 's nachts slecht geslapen heeft. Hij slaapt 's nachts slecht omdat hij vaak op moet. Hij moet vaak op omdat wij 's avond veel moeten drinken. Hayke moet veel drinken als therapie voor zijn allergieën. Ik drink veel met hem mee omdat hij mijn vriend is. Vrienden laat je nu eenmaal niet alleen verdrinken.
Ik verklap geen groot geheim als ik roddel dat Hayke om deze tijd van het jaar tot weinig grote daden komt. Omdat hij zijn gazon niet kan verdragen en om te voorkomen dat hij ook nog de broei krijgt maait hij zijn gras om deze tijd van het jaar dus niet. Zijn vrouw komt dan bij mijn vrouw op het terras zonnen omdat mijn gazon vol brandnetels zit. Ik maai geen brandnetels omdat ik gelezen heb dat die een geneeskrachtige werking kunnen hebben. Mijn vriend Hayke zou er thee van moeten zetten, voor zijn lekkende blaas, maar geeft toch de voorkeur aan mijn pils. Ik waardeer dat zeer.
Als je als man je tijd naast zonnende vrouwen verzont, hoor je van alles wat je eigenlijk niet zou moeten horen. Ik doe dan ook altijd alsof ik zonslaap en niks hoor. Zo hoorde ik dat Hayke bij de dokter is geweest voor zijn slechte slaap. Wij hebben een nieuwe dokter, een jonge vent die rare vragen stelt. Hij had Hayke gevraagd of die zijn broek opvouwt voor hij naar bed gaat. Dat was een strikvraag. Als je dat namelijk doet weet hij, dat jij het niet meer doet. Ik vind dat moet je een man op de man af vragen en hem niet afschepen met een recept voor blauwe pilletjes.
"Slaap ik daar dan beter van", had Hayke nog geïnformeerd, zei zijn overigens gezonde vrouw tegen mijn zonnende vrouw. "Neen",had die nieuwe pil geantwoord: "Maar het helpt je wel de tijd aangenamer door te komen".
Ik moet die zwoele, kleffe zomernachten niet. De lucht vol met het gekwaak van copulerende brulkikkers en zoemende steekmuggen, die het bloed onder je nagels vandaan halen. Buurmannen die bij hun buurvrouwen vlees aanbranden en de buurt, via hun gettoblaster, twee keren laten weten dat ze "Een beetje verliefd" volgens de André Hazes versie zijn. Godju, ik ga dan vannacht maar het gazon bij Hayke en mij doen.

19-07-2005
Als moeilijk gelovig mens geloof ik in niks dat ik maar moeilijk kan vatten maar toch geloof ik dat de meeste leugens, figuurlijk gesproken dan, zwart op wit staan. Technische en bureaucratische leugens waarschijnlijk in het font Arial, grootte 8-10. Romantische en politieke leugens worden veelal in gekleurd en schuins Comic Sans neergepend. Omdat beide fonts goed printable zijn kun je lezen wat je graag gelooft of geloven wat je graag leest. Dat roken dodelijk is gelooft iedereen maar bijna niemand leest het. Ons onderwijs hapert, we weten het beter dan we het lezen. Tegen eigenwijsheid is zelfs geen eigen wetenschap opgewassen. Iemand met een tijdbom in zijn rugzak is een terrorist, iemand met een pakje sigaretten in zijn zak is cool. Het principiële verschil is mij niet helemaal duidelijk.
Bidden voor een hartoperatie helpt niet, stond vorige week ergens opgeschreven. Een aantal mensen met een dure uitkering hadden daar uitvoerig onderzoek naar gedaan, lazen we. Iedereen die wel eens erg in zijn piepzak gezeten heeft weet dat uit eigen, erge ervaring. De medische zorg is niet voor niks zo duur. Een healing bij Jomanda is veel goedkoper. Maar mensen met de dikste beurs leven gemiddeld het langst, weet ik zeker. Ik ken het sprookje van een prins die dankzij wat oranje appeltjes voor de dorst stokoud werd.
Gisteren werd door Deense schriftgeleerden echter weer geschreven dat gelovige mensen het langer maken dan ongelovige. Zou voor mannen anderhalf jaar schelen en het zou komen doordat je iedere week in de kerk hoort dat je leven zin heeft. Wat een onzin, die zin. Ik ben onze lieve heer niet, maar ik weet wel beter, namelijk ... als het waar zou zijn is het omdat je in de kerk niet mag roken.
Met die anderhalf jaar langer schiet je ook niets op want je moet immers eerst 75x55 uren in de kerk doorbrengen. Dat zijn 3850 uren. In werkdagen uitgedrukt zijn dat er 480. Dat is meer dan twee man/vrouwjaren.
Met naar de kerk gaan schiet je dus geen moer op. Hooguit om te schuilen als je door een hoosbui overvallen wordt. Mijn vader namelijk, was zo'n gelovige ziel. Die ging ook iedere zondag naar de kerk en sleepte mijn mee in zijn rooms kerkzog. Hield zich braaf aan de regels, vastte in de vasten en legde, hoewel wij het karig hadden, iedere week wat geld op de zilveren schaal. Toen ik elf was verongelukte hij, op zijn veertigste. Ik ben daarna niet meer vaak in de kerk geweest. Hooguit nog om wat ruzie te zoeken maar dat is me wegens gebrek aan weerwoord niet gelukt. Toch geloof ik dat me dat nog lukt, nu, zwart op wit namelijk en in comic sans.

18-07-2005
Ieder die mij een beetje kent weet dat ik mijn meestal mijn beste best doe om van een hoop shit nog iets leuks te schrijven. De nieuwe waarden en normen zijn daarbij als waardeloze voorbeelden waardevolle onderwerpen. Ongelooflijk wat je met een twintigtal letters goochelen kunt, maar het zijn toch altijd de rare snuiters die voor de kriebel in mijn vingers zorgen. Vandaag zijn jullie dat!
Godju, het is toch bij de tamme konijnen af wat ik vandaag weer op het internet moet lezen. Jullie zijn slapswanzen! Nog nooit, sinds 1900, waren er zo weinig geboorten in ons land als nu. Er is zelfs een enorm babytekort! Ga daar maar eens aan staan, dat gelooft me zelfs niemand in Afrika. Dat er überhaupt nog wat geboortes zijn komt hoofdzakelijk door de vruchtbare werken van dankbare allochtonen. Juist zij, waarvan wij steeds stiekem vertellen dat ze liever lui dan moe zijn. Alleen diegene van jullie, die meer dan twee keer pa is mag voortaan nog moe zijn.
Zou het misschien kunnen zijn dat zo'n kleine luierplasser niet meer past in de carriere van moe? Is het onderhouden van wat kroost te duur geworden als je alleen maar legaal werkt? Moeten misschien straks de oudjes in het bejaardenhuis tekst en uitleg gaan geven hoe het vroeger was met één dozijn?
Gaan jullie niet te laat naar bed? Kijken jullie niet teveel naar bloot op de TV? Vroeger ging men namelijk vroeg naar bed en stond vroeg op en er was geen blote TV. Eten jullie wel goed? Vroeger zeiden ze, dat een goede haan niet vet was. Tegenwoordig zie ik veel vette hanen en logge legkippen. Denk er eens over na als je straks ergens aan een hete costa ligt en je vergaapt aan andermans vrouw of man of hond.
Effu, als het ware tussen haakjes, let ook goed op je sandalen als je op het strand ligt. Ze worden namelijk graag gejat. Tegenwoordig is niks meer heilig, zelfs niet in de buitenlandse kerk. De pliesie in Dubai, dat is een hete stad ergens in het hete zand, heeft de bewaking van hun moskee behoorlijk verscherpt. Niks geen terreurdreiging, maar gemene sandalendieven jatten alles wat op de deurmat wordt achtergelaten. Je slangenleren voetbedekking wordt dan in plaatselijke bazars als bizarre aanbieding via enig handjeklap van de hand gedaan. Dat is geen koehandel meer, dat zijn de nieuwe waarden en normen elders.
Als je in den verre vreemde zeker wilt zijn of je daar gekochte schoentjes geen tweedehandsjes zijn moet je effu naar de neuzen kijken. Wijzen die naar Mekka, dan ben je naast ziener ook ... heler van je blaren.
Zoals ik het nu zie denk ik dat straks weer alles van voren af aan moet beginnen. Er zal weer een heer moeten zijn die de eerste heer maakt en hopelijk heeft die heer dan geleerd van zijn herenfouten.

16-07-2005
Dat het Koninkrijk der Nederlanden, dank zij de "Nieuwe Waarden en Normen", in een paar jaren tijd gereformeerd is van een welvarende sociale staat tot een derde wereldland, annex koninklijk bananenrijk, zijn we zelf schuld. Helaas, immers ieder volk krijgt de regering die het kiest! Na de Bourgondisch, vette polderjaren waarin alles kon en mocht of gedoogd werd, waren we het collectief volvreten en goedpraten zat en kozen we voor de kille, strenge dictatuur van een neuzelende tovernaarsleerling.
Inmiddels is zowat alles wat te verschoppen was ook daadwerkelijk op de schop geweest. Alles wat sociaal was is, onder het mom van eigen schuld dikke bult, eigen verantwoording (lees rekening man) geworden. De economie ligt finaal op zijn reet met uitzondering van de wietteelt, het enigste dat groeit zijn het aantal armen, werklozen en ... miljonairs. Immers wat je bij de een weghaalt komt ergens anders weer tercht. Dat is kapitalistisch denken pur sang. De tollenaars zitten niet meer achter in de kerk maar gaan voor bij het verlichtende collecteren.
Echter, in de internationale politiek staan we op eenzaam hoog nivo. Ofschoon geen enkel buurland ons begrijpt staan we bijna gelijk met onze wapenbroeders, Sjors dubble Joe Boesj en Anton Bleer. Niemand zal zich verwonderen als hier binnenkort een tereurdaad wordt uitgevoerd. We hebben ons schijnbaar al verzoend met het een of ander onontkoombaar noodlot. Onze militairen jagen in den vreemde naar gemene boeven terwijl ze in eigen land schijnbaar voor het oppakken zijn. Werd vroeger de put gedempt nadat er een kalf verzopen was, nu moet schijnbaar eerst een hele kudde ...
Over 50 jaren wordt er misschien een sprookje verteld dat er in het jaar 2005 in Nederland nog een paleisje was waar een eenzame prins een hofhouding van 50 man had. Dat hangouderen een verbod hadden om zich in winkelcentra op te houden. Dat een democratisch gekozen regering een dictatuur voerde waar de oude Stalin, zaliger gedachtenis, jaloers op zou zijn geweest. Alles wat niet gevallig of erg kritisch was werd via wetgeving afgeschaft. Er een regering was die met iedere belangengroep conflicteerde. Die regering vond dat ze zo goed bezig was dat voor de volgende regeringstermijn, waarvan bewusteloos werd aangenomen dat ze er dan weer waren, een salarisverhoging van honderden procenten zeer gerechtvaardigd was. Er nog amper Nederlands gesproken werd, schrijven kon het al lang niemand meer.
Er bevolkingsgroepen waren die wegens gebrek aan een dak boven hun hoofd seks in de buitenlucht moesten bedrijven. De nieuwe waarden en normen, ach dat sprookje uit de middeleeuwen, nietwaar? Welwaar!

14-07-2005
Vroeger waren we altijd op de 14 juli in Franrijk. De eerste keer was per ongeluk omdat we er op vakantie waren. Het was een klein gat ergens op het eind van een weg op een alp. Er achter kon je via een steile klim de lucht in. Links en rechts was soms wat prikkeldraad, daarachter was alleen ravijn. Hoe de mensen hier terecht gekomen waren wisten ze zelf niet. Ze zeiden allemaal dat ze er geboren waren. Er nestelden inderdaad ooievaars.
Eigenlijk wilden we er helemaal niet naar toe. We wilden ergens anders naar toe, maar omdat het donker begon te worden en omdat ons humeur na een lange dag vakantierit ook donker werd en omdat en omdat, gingen we bij het bordje Saint Pancrass, dat naar de hemel wees, van de gebaande weg. Terwijl ik door de steilheid op het rugkussen op mijn rug lag en de ondergaande zon in de Franse Alpen me recht in de ogen keek, wist ik het al na de eerste kilometer bergop, zeker. Hier kom ik nog één keer langs! Naar beneden, als ik weer naar huis ga!
In die tijd wisten we nog niks van de Franse waarden en normen. De waard van de enige uitspanning die het dorpje rijk was vond het normaal om ons 's avonds om 10 uur nog een cotelette met friet te bakken. Zijn dochter zette alvast de sla sur le table. We dronken een fles wijn en wachten op de rest. De dochter sloeg ons handenwringend gade. In verdere afwachting bestelden we nog een fles. De dochter zei dat we de sla eerst moesten opeten. Wij zeiden dat we ook friet en cotelette besteld hadden. Pas na de sla, zei de dochter. Godju, dat moet je toch maar allemaal weten. Sinds die tijd eet ik thuis altijd het eerst mijn toetje. Als we eters hebben kijken die soms wel raar, maar zeggen meestal niks. Savoir vivre! Staat ergens op een bordje op een thuismuur.
De volgende morgen, het was hun quatorze juillet, was het erg onrustig in het dorpje. Ik zag een grote man met een gekrulde snor, het leek mij een circusdirecteur met zijn pandjesjas en een sjerp, die met een zware buks sleepte. Zowat alle mannen van het dorp liepen druk pratend om hem heen. Wij snapten er eerst geen jota van, maar snapten na wat navraag dat het de burgemeester was. Neen, hij ging niemand executeren. Hij schoot de dorpsloop af. Hoe vaak dat hij heeft geschoten weet ik niet maar er waren in de late middag nog wat echo's te horen. Enfin, bij de eerste knal was het dorp praktisch leeg. Iedereen stoof een kant op en de ooievaars met hen. De nietlopers gingen een tukkie doen.
Een paar uren druppelden de lopers weer binnen en landden de ooievaars met stijve poten op hun nest, een zoodje kikkers in hun bek voor hun klepperende jonkies. Godju zeg, kikkerbilletjes zijn erg lekker en gezond.
Op het dorpspleintje voor het gemeentehuis waren inmiddels een aantal tafels gedekt. Met witte lakens notabene. Neem me niet kwalijk, in Frankrijk poepen was in die tijd erg moeilijk maar van andere dingen hadden ze best wel kaas gegeten. Iedereen moest aan tafel, vreemdelingen kregen zelfs een ereplaats. De wijn vlood in overvloed. Aan de kikkerbilletjes in vele varianten kwam bijna geen einde.
Eén belangrijk ding heb ik daar geleerd. Waar ooievaars zitten is het leven goed. En ik ben ervan overtuigd dat ooievaars wel degelijk in verband gebracht kunnen worden met kindjes krijgen, dat zijn heus geen fabeltjes. Want wat bleek na een paar maanden thuis? Juist, mijn lief was in verwachting.

13-07-2005
Je moet niet denken dat ik zou denken dat onze pliesie dom is. Maar daarmee beweer ik niet dat ik denk dat ze slim zijn. Onze pliesie is niet gek, die wil gewoon niet opvallen. De flitscamera's bijvoorbeeld staan daarom stiekem achter dikke bomen. Wat niet ziet wat niet deert, denken ze bij de pliesie. Typisch, dat denkt menige clandestiene vuilstorter ook, want dagelijks ligt op dezelfde plek bij de LIDL een hele karrevracht clandestiene rotzooi. Clandestiene rotzooistorters vind ik niet slim, wel erg erg.
In onze gemeenteraad zit menige slimme raadsman. Slimme raadsmannen denken na hoe ze voor hetzelfde geld, hetzelfde of nog meer voor onze gemeente kunnen laten doen. Besparen op het ophalen van snoeiafval bijvoorbeeld. In ruil voor het gratis afleveren van je snoeiafval uit de tuin bij het gemeentelijk milieupark komt de gemeente nu een aantal keren minder langs de deur. Voor wat hoort wat, nietwaar? Welwaar, als je tenminste een aanhangwagentje hebt en voldoende tijd. Want als werkend mens is dat moeilijk. Het milieupark volgt immers de werktijden van de ambtenaren. In de werkweek je moestuintje inleveren is dus een klein probleem.
"Welnee, geen probleem", denkt die slimme gemeenteraadsman en houdt het milieupark op zaterdag een aantal uren open. Iedereen geholpen en blij, je leent ergens een aanhangwagentje en hupsakkee, het groen uit de groentebak in de container van de gemeente. Lang leve de gemeentelijke service!
Bij de pliesie volgen ze ook de kantooruren. Op de infoavond van de buurt vertelde de wijkagent, himself, dat na 's avonds vijf uren er maar een paar agenten en nog minder auto's beschikbaar zijn voor de hele regio. Slimme vuilstorters weten dus precies wanneer ze kunnen bevuilen. De info van de pliesie is immers up to date. De snapkans is nagenoeg nul.
Maar bij de pliesie werken ze ook projectmatig en ze hebben ook nog een prestatiecontract. Godju, hoe combineer je het een met het ander? Ik denk dat ze dat dachten, maar ik kan het mis hebben. Als je de clandestiene vuilstorter niet kunt vatten, pak je toch gewoon de legale vuilbrenger bij het milieupark. Dat is pas echt slim doorgedacht, nietwaar? Welwaar, 39 man hadden ze zaterdag bij de kladden. Geen rijbewijs, geen goeie plaat op het aanhangwagentje, geen papieren op vijf honderd meter van huis enz. Treurig, droevig, is het gesteld met de mentaliteit van de snoeiafvalbrenger. Opschrijven die hap en kassa! Aan het prestatiecontract voldaan met een minimale inspanning. Als Mozes niet naar de berg kan, laat je toch gewoon de berg naar Mozes komen, erg slim!
Je moet niet denken dat ik denk te weten wat andere mensen denken, maar ik denk toch te moeten denken dat mensen die daar zaterdag een bekeuring gekregen hebben nu denken: "Dit gebeurt mij dus nooit meer!"
De clandestiene rotzooi op de diverse rotzooiplekken in het dorp zal in de toekomst dus zeker niet afnemen. Ik denk dat de slimmeriken weer eens erg dom waren.

11-07-2005
Sinds gisteravond ben ik weer een heel stuk wijzer. Je bent nooit te oud om te leren en als je niks weet verbeter je met een beetje informatie meteen je nivo met sprongen. Gisteravond onder het kaarten sprongen we van het nivo hak op de hakketak. Komt omdat je met vier mannen moet zijn om te kaarten. Je kunt er geen vrouwen bij gebruiken. Vrouwen (als je tenminste geen strippoker doet), leiden af onder het kaarten en dat lijden leidt dan tot getak en gehak.
Omdat een vriend, van mijn vriend Hayke, op vakantie was moest Hayke, als goede vriend van zijn andere vrienden, zorgen voor een vervanger. Dat was een oud wijf zeg! Wist van alles overal wat af maar wist niet wat allemaal troef was. En als hij toevallig wist wat troef was, speelde hij de verkeerde troef. Gegeven het feit dat hij geen problemen had met bestellen hebben we stilzwijgend wat regels aangepast. Normaal mag je niet praten onder het toepen, wij lieten hem zijn rondjes vol kletsen. Godju, vanmorgen had ik een tong als schuurpapier.
Hij ging zelfs zover dat hij beweerde dat Jezus een student was geweest. Als onnozele kaarters met een beginnende kater vroegen we hem om nadere uitleg.
"Dat is wel heel simpel", zeidie. "Jezus woonde tot zijn dertigste bij zijn ouders. Had lange haren en als hij iets deed was dat een wonder! Simpel kom bonjoer"!
Wij bewonderden uitdrukkelijk zijn logica, lieten John de waard nog eentje op zijn rekening zetten en hij kletste opgetogen verder. Of we wisten wat sneller was, het geluid of het licht? Omdat hij mij aankeek dacht ik het antwoord te moeten geven en zei naar waarheid: "Het geluid! Want als ik de TV aanzet hoor ik eerst het geluid en zie dan pas het beeld!" Aan de blik in zijn ogen zag ik dat hij erg teleurgesteld was.
Hij stelde de vraag opnieuw en keek mijn buurman aan. Die was heel ongerust zag ik, toen hij zei: "Het licht natuurlijk, want als ik de radio aanzet zie ik eerst licht en hoor dan pas geluid!"
Onze rondjesgever zei dat het antwoord wel goed, maar de motivatie vout was. Godju zeg, wat een ellende met kaarten.
Hij zei zacht (maar wij konden het toch horen) dat wij onnozele halzen waren en dat hij nu even moest nadenken om de vraag opnieuw te formuleren.
Na enig denkwerk zei hij: "Stel je voor dat je op een bepaalde afstand van een kanon staat. Je ziet dat ze het afschieten. Wat neem je het eerste waar, de flits of de knal"?
Mijn vriend Hayke was de laatste die onze eer kon redden. Hij zei meteen: "De flits natuurlijk, dat is toch logisch".
Onze invaller prees hem om zijn goede antwoord en vroeg of hij het ook nader kon uitleggen.
"Tuurlijk", zei Hayke. "Je ogen staan nu eenmaal een heel end voor je oren!"
De invaller is daarna op hoge toon tegen ons uitgevallen. Hij leek wel een oud wijf zonder verstand van toepkaarten.

10-07-2005
Zucht, overal is wel eens wat. Met andere woorden, watjes zijn overal. Maar de beste watjes zijn toch schijnbaar hier. Hier in de buurt is een burgemeester die wat matst, overigens met instemming van de matsjesraad, in een buitenhuisje in een wat exotisch buitengebied. Eigenlijk niks om wat woorden aan vuil te maken. Ons kent ons en wat kan het ons schelen? In de wijngaard van de heer is het maar wat goed toeven. (Oud Limburgs spreekwoord)
In Onderbanken wil minister Dekker voor de Amerikaanse heer wat bomen laten toppen. Slechts 6 ha bos op één meter boven de grond afzagen. Wat? Niks daarvan zeiden ze in Onderbanken en lieten een bureau met verstand van zaken naar de problematiek kijken. Volgens wat normen van de NAVO hoeven echter slechts 8 bomen omgelegd te worden. Ach, die nieuwe waarden en normen ... Wie gelooft daar nog in?
Volgens de leer van de nieuwe waard moest openheid de nieuwe norm worden, de burger meer eigen verantwoording bijbrengen en hem meer keuzevrijheid bieden. Alles volgens het tovenaarsboek van ene zekere Harry P. De toverspreuken uit het HP boek waren echter zo voorspelbaar en de trucs werden zo slecht uitgevoerd dat de burger, de eerste de beste keer dat hij de kans kreeg, het hele zootje wegstemde.
Burgemeester Leers van Maastricht, altijd recht in de leer, trok daarop hard van leer tegen de kromme leer van Harry P. en zei in wat woorden wat eigenlijk iedereen wist. Grote commotie in het laatste restje gelovige Zuiden. Hier wil men als gelovige niet horen wat anderen geloven. Alleen het eigen ware geloof telt, want in de wijngaard van de heer ... .
Eigenlijk is hier niks veranderd de laatste honderd jaar. Tijdens de exploitatietijd van de mijnen waren er ook honderden schrijnende en mensonterende toestanden. Maar er mocht niks negatiefs over de mijnen gezegd/geschreven worden. De mijnen fiancierden immers de wijngaard van de heer. In gezamelijke inspanning werd de bevolking dom en achterlijk gehouden.
Openheid is zeggen waar het op staat en luisteren naar wat er gezegd wordt. Ook als je lid van een partij of een genootschap bent. Met andere woorden ook als je een baantje in de wijngaard van de heer hebt. Want in de wijngaard van de heer akkeren we tegenwoordig allemaal samen.

09-07-2005
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand. Wie is de schoonste van het land? Dat was vroeger een sprookje over een boze stiefmoeder en een sneeuwitte maagd. Godju, vroeger hebben ze ons van alles wijsgemaakt o.a. over maagden. We spaarden kralen, zilverpapier en spiegeltjes voor de missionarissen die in het donkere Afrika, waar overigens altijd de zon scheen, de arme heidenkindjes de juiste weg, het licht, de waarheid en wat andere hocus pocus moesten wijzen. Het heeft niks mogen baten, dat sparen van ons. Consumeren is de ware waarheid want, omdat wij teveel sparen gaat het slecht met de economie. Nietwaar, omdat wij teveel uitgeven zitten er duizenden mensen in de schuldsanering. Geloof is wat je horen wil! Ik geloof dat ik hardhorend ben.
Nog altijd dolen er net, als vroeger, verhalenvertellers onder ons rond. "Spiegeltje spiegeltje in de hand, hoe is het met mijn binnenkant?" Onder dat motto deelde hulpbisschop Everard de Jong gistermorgen spiegeltjes uit aan het winkelend publiek in Maastricht. Mensen moeten volgens hem meer naar zichzelf kijken. De actie verwijst naar het thema "Vergeving en verzoening" dat dit jaar in de katholieke kerk in Limburg centraal staat.
Onze oude pastoor vertelde ons vroeger dat je niet onnodig vaak in een spiegel moest kijken. Dat was een zonde. Weliswaar klein, maar van veel klein kwam je makkelijk tot erg groot. Groot was bijvoorbeeld op zondag niet naar de kerk gaan. Toen ik er achter kwam (in de godsdienstles) dat de mis eigenlijk pas begon na de preek werd het een spelletje met de klok. De mis werd voor mij teruggebracht naar een kwartiertje, want na de communie was het ook niet meer verplicht. Maar met al gejaag was het potje biljart, op zondagmorgen onder de hoogmis, erg ingewikkeld.
Toen ik dat bij gelegenheid vooor mijn eigen vermeende zaligheid in de pastoorsles checkte was ik gelijk een zwart geverfd schaap. Na iedere katechismusles ging ik zwaar beschadigd naar huis. Iedere week werd ik een grotere zondaar, besefte ik. Vergeving en verzoening nu? Voor wat, met wat en waarom? Als je op gevorderde leeftijd je binnenkant voldoende nat houdt valt het best mee in het dagelijkse leven. Mensen die het zogenaamd goed met je menen zijn niet te vertrouwen was de eerste les uit de katechismusles. Jong geleerd is oud onthouden. Ister geen oud-bisschop om hulpbisschop de Jong dat een voor te spiegelen?

08-07-2005
Het is eigenlijk onmogelijk om een "Tikkie" te maken de dag nadat een stelletje getikten in Londen een terreuraanslag hebben gepleegd met als tragisch gevolg, tientallen doden. Natuurlijk is dit hun bedoeling, in het hele Westen angst en paniek zaaien. In het bijzonder in die landen die troepen in Irak en Afganistan hebben. Niet uit angst, maar uit medeleven met de slachtoffers en hun familie houd ik één dag mijn satirische klep.
Het geweld komt wel erg dichtbij. Ooit was ik getuige bij een bankoverval. Die dader was echter panisch van de angst en het stelde eigenlijk niks voor. Een grote vent greep hem in zijn kraag, tilde hem van de vloer en de boef liet huilend zijn buit uit de handen vallen.
Dinsdagmiddag was het even andere koek. Terwijl ik naar de Tour zat te kijken reden twee honderd meter hier vandaan een vijftal boeven een wagen van Geldnet klem, beschoten de voorruit en bliezen met een bom de achterdeur uit de wagen. Toen ze beseften dat de kluis in de wagen niet te kraken was staken ze hun beide wagens in de fik.
Minister Donner zei gisteren op de TV dat we ernstig rekening moeten houden met een terreuraanslag. De tijd tikt al af. Niks voor mijn "Tikkie".

07-07-2005
Al mijn bekenden en kennissen hebben iets in huis. Ik weet zo vlug het verschil niet tussen een bekende en een kennis dus laat ik het maar houden op bekende kennissen, want met mijn huidige kennis heb ik geen kennis van onbekende kennissen. Allicht, hoor ik je al denken. Hij gaat weer lullen over pils. Niks is minder waar. Als er ooit bij jou is ingebroken, of ingeslopen, als je ooit boven op de overloop een onbekende tegenkwam of als je 's nachts beneden iemand de kast hoorde uitpakken, weet je waar ik het over heb. Over tuig en geteisem, die je vooral niks mag doen. Niet laten schrikken, hooguit beleefd vragen of ze willen wachten tot je 112 gebeld hebt en de politie tijd heeft om ze te komen halen.
Zo werkt het nu eenmaal in een rechtstaat als de onze, maar het geeft een zeer onbevredigend gevoel. Vooral als het ook nog regelmaat gaat worden. Ik ken kennissen die mij bekend hebben dat ze daar niet meer aan mee doen. Je krijgt dan wel een hoop gezeik met de pliesie. Die nemen jou mee. Je mag niemand afdrogen, die jouw huis aan het binnenste buiten keren is. Het zijn namelijk altijd stumpers die zoiets doen. Hun vader heeft hun moeder met hun laten zitten, bijvoorbeeld. Vind je dat gek met zo'n nageslacht? Ik ken vaders die voor minder de benen hebben genomen.
Maar terug naar de kern. De kern waar het om gaat is dat ieder van mijn bekende kennissen iets in huis heeft, een flink stuk hout of ijzer, een grote zaklamp, een sabel van de schutterij, een windbuks, een schrikpistool dat echt schiet, een klauwhamer, pijl en boog, een hockystick enz. Allemaal fout als je het gebruikt om je have en goed te verdedigen. Het is allemaal met voorbedachte rade en je staat daarna binnen afzienbare tijd voor het hekje.
Tot gisteren ... . Uitgerekend een Duitser kwam met de doorbraak. Hij stond in zijn Duitse keuken te kokerellen toen een pitbull op bezoek kwam en een hoop stennis maakte. De Duitse keuken is goed tot zeer goed, weet ik uit eigen proefondervindelijke ervaringen, maar dat een pitbull daar op de koffie komt was helemaal nieuw.
Die Duitse Siegfried was niet van gisteren. Die bedacht zich niet en mepte met de koekenpan de pitbull de lamp uit. Kijk, dat is nou echt innovatief. Daar kan de pliesie je niks voor maken. Een koekepan mag je altijd in huis hebben en gebruiken. Je kunt toch moeilijk als advocaat van de duivel gaan volhouden dat miljoenen huishoudens louter en alleen met voorbedachte rade, een koekenpan onder of boven het aanrecht hebben hangen om bij een schavuit het licht te doven.
Ik ben meteen de tuin in gegaan want daar stond nog een oud gietijzeren pannetje, vol met petunia's. De petunia's staan nu in de plastic. De pan is onder het bed geparkeerd.
Vroeg of laat zal wel weer een bekende kennis menen dat hij er een grapje over moet maken, maar ik hoop voor hem dat het dan niet donker is. Ik hou nu eenmaal niet van grapjassen in het donker.

06-07-2005
Het wordt weer stil in ons Maasdorpje. De jaarlijkse vlucht naar elders is aangebroken. Op de parkeerplaats bij het winkelcentrum is nu altijd plaats, je hoeft geen rondjes te rijden om in een rechthoek te kunnen parkeren. 's Morgens, op mijn eerste rondgang met de boxer, mis ik onze kapelaan die dan meestal buiten een sigaretje rookt omdat zijn gordijnen zo erg vergelen. Zou hij op hemelvaart zijn? Als God in Frankrijk woont, is dat niet zo ver. Als een kapelaan op vakantie gaat doet hij het dan ook in een korte broek? Ik persoonlijk, hou niet van de korte broek. Ben erg tochtgevoelig en wil niet in de trek (tocht) komen.
Vroeger, op vakantie in Frankrijk, maakten we altijd trektochten. Steeds in de lange broek, wegens de ... serpents. Trapte ooit in de Vogezen op een heuse slang en dankte de Franse goddelijke voorzienigheid, die geregeld had dat ik in een degelijke lange broek trekliep. Dat serpent was zo woest dat het tegen mijn been opvloog en in mijn lange broek siste op de plek waar normaal de korte broek ophoudt. Godju zeg, moet je je voorstellen dat ... . Was ik op zijn Frans gesproken nu een Frantsien geweest.
In die tijd, op vakantie in Frankrijk, vroeg ik me ook altijd af wat God in godsnaam in Frankrijk zocht, of dacht te vinden. Ik snapte heus wel dat je het als God een stukje makkelijker hebt dan als keutelende mens, maar aan poepen op een bommenluik was als godvrezend mens niks, geen charme te beleven. Nergens ter wereld moest je laarzen aantrekken om te ontlasten, om het maar eens "not done" uit te drukken.
Als je verder geen ijzerzaag bij je had, kon je een vers brood een halve dag later al niet meer snijden. En laten we het maar niet hebben over de Franse gastronomie. Van een gevuld kaasplankje dat je met veel poeha voorgeschoteld krijgt mag je maar één, hooguit een klein tweede stukje nemen. De fooi die je geeft kan echter niet groot genoeg zijn. En dan lees ik dat die Sjiraa met de lange neus gisteren rotmoppen tapte over de Engelse keuken met een Duitse mof. Wat een gebleer voor die Blair.
Toen wij vroeger, als aankomende vechtjassen, naar Franrijk trokken om vlag te veroveren in La Courtine was het eerste wat we daar deden, een latrine maken. Een kuil in de grond pionieren en een boomstam erboven timmeren. Je kon dan voor je gemak, op je gemak, je benen optrekken, een oude Telegraaf lezen en hield je geblancoede enkelstukken schoon. Midden juli 1961, erwtensoep met kluif uit noodrantsoenen anno 1950, wilde best flink spetteren. De jongens van de Lua waren altijd paraat, dag en nacht hoorde je hun kanongebulder. Onze Limburgse Jagers waren self supporting. Zij stroopten konijntjes en andere voorbij rennende doelen en waren de enigsten die op zo'n oefening niet afvielen.
Misschien, achteraf gezien, La Courtine, was dat niet de vakantie van de eeuw? Wie kwamen er toen, buiten Nôtre Père, in la douce France?

05-07-2005
Als je met een schone lei kunt beginnen is een nieuwe aanvang makkelijk. Punt aan de lat.
Voor onze Lieve Heer was het dus niet zo moeilijk om op die allereerste maandagmorgen met iets nieuws te beginnen.
En omdat er nog niks was, was het eerste dat hij maakte natuurlijk een kunststukje. Hij was er zo mee in zijn sas dat hij het Adam noemde.
Bij het tweede stukje ging het al mis, het miste een cruciaal onderdeel en daarom noemde hij het, Eva. Zucht.
Voor mijn vriend Hayke en ik, is de maandagmorgen altijd een moeilijke ouverture. Vaak weten we zelfs niet precies waar we onze lei op zondagavond achtergelaten hebben. We moeten dan een paar uitspanninkjes aflopen om te achterhalen hoeveel er op de diversen bierviltjes nog open staat.
Het viel mee gistermorgen. "Jullie hebben één pils te weinig betaald," zei de man achter de tap nadat hij zijn streepjes notulen doorgestreept had.
Toch verwonder ik me er altijd over hoe snel de praatjes in ons dorp rondgaan. Toen we gisteravond naar huis gingen zei een pliesieagent al dat we er eentje teveel gepakt hadden.
Omdat de maandagochtend een heel ongezonde morgen is, de stofzuiger staat in de kamer, de WC staat vol chloor, het bed ligt in het raam of op de oprit, de afvoer van de wasmachine is verstopt, er moeten nodig boodschappen gedaan worden. Om kort samen te vatten - er staat altijd een hele waslijst op de "to do" lei. Hayke en ik besloten de zoveelste eerste scheppingsdag te ontlopen en ontsnapten met de belbus.
Godju dat is een hele onderneming tegenwoordig om zo'n ding voor je deur te krijgen. Je moet zo'n buitenlandse piloot als het ware van verre op je mobieltje binnenpraten. Enfin, zei de een (ik) tegen de ander (Hayke): "We kunnen vlieden". Nestvlieders zijn vlugge vogels die meteen na het ei hun nest verlaten. Hopelijk snap je wat ik bedoel.
In de belbus mag je roken, tenminste de piloot sprak geen woord Nederlands, dat wij begrepen. Mijn vriend Hayke en ik zijn echter altijd gentelpiepel. Ik rook niet meer en Hayke des te meer, en Hayke vroeg beleefd aan de dame die ons welwillend aankeek of hij een sigaartje in de fik mocht steken. "Doe alsof je thuis bent," zei dat secreet. "Goed, dan maar niet", zei Hayke danig teleurgesteld.
Hayke lijdt al een hele tijd aan een slechte slaap en daarom gingen we naar een apotheek in de stad. Bij ons in het dorp kun je voor zo iets niet terecht. De apotheek bij ons stuurt je van het kastje naar de muur. Je moet een papiertje van de dokter hebben en een pasje van een ziekenfonds en dan moet je 's middags terugkomen om te horen dat je het 's avonds moet slikken. Dat schiet niet op. In de stad kun je uiteindelijk voor alles meteen terecht.
Hayke stond erop dat hij iets kreeg voor zijn geld dat snel werkte.
"Jongen", zei die pillendraaier. "Als je dit plaatst wordt je 's morgens wakker met je vinger nog in je poepert".
Ik heb tegen Hayke gezegd dat hij op mij niet hoeft te rekenen. Ik wil in mijn eigen bed wakker worden.

04-07-2005
Eigenlijk had het hier een ouderwets, rustig, Limburgs weekend kunnen worden, te beginnen met harde kamerschoten in de vroege ochtend, wat bielemannen voorop in de optocht in de vroege namiddag van het OLS, veel koud pils op de hete fieësweij rond de noen en dan met de buksen schieten om de Um tot het letste bölke, op de late avond. Bijna niemand zou er aanstoot aan nemen want bijna alle aantstootnemers zijn al op vakantie. Over een paar weken als de echte vakantiedrukte aanbreekt is er immers in den vreemde teveel aanstoot door eigen, aanstootgevende jeugd.
De toonzetting was perfect. Onze oud commissaris der koningin kreeg voor bewezen diensten en nog wat andere dingetjes, als niet katholiek de hoogste katholieke onderscheiding voor niet katholieken. Gegeven het feit dat hier praktisch niemand meer praktiserend katholiek is maar wel soms nog wat katholieke trekken vertoont is dat voor geen enkele praktische onkerkelijke, ad hoc kerkelijke een bezwaar. Leven en laten leven, nietwaar?
Welwaar! Godju, wat zo rustig had moeten beginnen werd meteen verknald door burgemeester Leers van Maasticht. Deze law and order burgervader, die in zijn eentje een hele vinkenslag ringeloorde knalde vrijdagavond in NOVA op onze dolende roerganger, de rechtse maar toch linkshandige technocraat JPB. Kwalificeerde de hele uitstraling van de aanbeden Jan Peter als die van de zinkende Vliegende Hollander, een spookschip op een woeste zee varend op gegist bestek, als zijn politiek beleid. Het zal je maar gezegd worden door een potentiele opvolger. Dat Leers nog ambities heeft staat dus nu vast. Maastricht leiden is voor hem fröbelwerk, ik mag lijden dat hij straks het land gaat leiden. Dan zullen veel klerelijders nog van een koude kermis thuiskomen, mag ik ook lijden.
Verder was er ook nog die andere burgemeester, die van Amsterdam. Die liet, als handhaver van de openbare orde, in zijn bijzijn toe dat een stelletje schreeuwende wijven uit de West het minister Verdonk onmogelijk maakten een krans te leggen tijdens de slavernijherdenking. Boontje komt om zijn loontje hadden die tantes ongetwijfeld uitgekookt, de blanken zijn nu de pieneut. Wij zeggen wel hoe het hier moet, onze uitkering is immers veel te laag en altijd te laat. Job stond er bij, keek er naar, hoorde het allemaal aan en sprak de historische woorden: "We moeten er toch maar een mooie dag van maken ... "
Gerd Leers for president, Rita Verdonk als vice en Job de burgemeester van Madurodam! Dat zouden nog eens mooie tijden zijn. Misschien zelfs weer een nieuwe Gouden Eeuw?

02-07-2005
Hier in de buurt is een autokino. Dat is een afgelegen, donkere parkeerplaats met een groot filmdoek. Je moet een kaartje kopen en dan kun je parkeren langs een paal. In die paal zit een luidsprekertje voor in je auto en een verwarmmingsslang voor als het koud is. Chips, popcorn en wat handarbeid als het saai wordt, kun je van thuis meenemen. Als je met je vriend/innetje een goed gesprek wilt hebben is het een uitgelezen plek, vooral bij regenweer. Je moet dan beslist je ruitenwissers niet aanzetten. Zelfs bij onweer ben je volkomen veilig want nog nooit is er de bliksem in een onderhouding geslagen.
Mijn vriend Hayke is er uitsmijter en kan er urenlang over doorduwen. Die moet er zijn want menige babbelkous vergeet na een goed gesprek naar huis te gaan en valt in slaap met en na de bijslaap. Mijn vriend Hayke is nog beresterk, maar wordt toch ook een dagje ouder. Vijf avonden in de week een aantal auto's met mankracht naar buiten sjorren begint hem te veel te worden. Op onze wekelijkse toepavond (toepen is kaarten terwijl je veel pils drinkt) gaf een van onze toepers na zijn klaagzang hem het advies een afsleepbedrijf te beginnen. Met het afslepen van bijslapers kun je slapend rijk worden, was zijn gratis sleep duur af, advies.
Hayke naar onze Rabobank, weet je wel die jongens in het Oranje shirt die slapen in de finale. Ook hier weer noppes, geen krediet voor een takelwagen wegens het ontbreken van een kloek businessplan.
Plannen hebben wij hier in het sjoene Zuudde volop. Jammer is, dat er uiteindelijk weinig tot niks van terecht komt. Het een na het andere bedrijf zet kloek massaal zijn medewerkers op straat. Benedik, Nedcar, enz, enz.
Het onbegrensde Europa zonder grenzen van een paar jaren geleden begint steeds meer en meer de nachtmerrie van de oude Europeaan te worden. Goedkoop blijkt duurkoop te zijn. Slavenwerk is de vervanging van de CAO. En toch houden we het vol. We leven in een rechtstaat! Wie zijn recht?
Dat is net als in de film. Als het licht aangaat sta je ... op straat.

01-07-2005
Godju, dit is geen stukkie voor zwakke zenuwen. Ik waarschuw in de vooruit.
Wat is namelijk gebeurd? Een snijdokter van het Meander Medisch Centrum in Amersfoort heeft, van drie patiënten die hij opereerde, stukjes vlees mee naar huis genomen. Zijn vrouw had de stukjes van enkele centimeters groot, nodig voor het trainen van reddingshonden. De chirurg had geen toestemming van het ziekenhuis en ook niet van de geslachte personen. Bijzondere noot: de smakelijke hapjes gingen gewoon mee in het - broodtrommeltje onder de snelbindert -.
Godju, het moet niet veel gekker worden in dit land. Dit heeft niks te maken met de nieuwe waarden en normen, dit is zuiver een kwestie van hondse smaak. Of is het de zo zeer beoogde concurrentie in de zorg? Bij inlevering van een kilo buik-/bilspek krijgt U een korting van zoveel procent?
Ik geloof niet dat ik vannacht rustig slaap. Na het lezen van zulke slachtpartijen droom ik al snel dat ik ook een aantrekkelijk hapstukje ben. Ik zal dus nooit meer na een paar pilsjes vertellen dat ik, om 10 kg af te vallen, in het ziekenhuis een poot moet laten amputeren.
Snap die honden ook niet. Ik leer mijn honden alles met een stukje metworst van de LIDL. Echte moeilijke stukjes desnoods met een kookworst van de HEMA. Vroeger haalde ik vaak pens uit het slachthuis. Tegenwoordig is dat not done. Voor je het weet staat een arrestatieteam op de stoep. Om deze tijd van het jaar geurt goeie pens als een begraafplaats in Zuid-Frankrijk. De buurt denk dat je opa eigenhandig aan het conserveren bent.
Een gewoon mens is tegenwoordig weinig in tel, weet ik. Alhoewel ik van het gebruik als hondenvoer niet op de hoogt was. Valt me trouwens op dat de laatste tijd steeds meer "hoger opgeleiden" gesnaaid worden met lage praktijken. Ik denk dat het nivo van de examens omhoog moet. Het is tegenwoordig te makkelijk om een uitbater te worden.
Kwalijke zaak is dat een kanis die eenmaal gewend is aan mensenvlees niks anders meer blieft. Zo is de story van Roodkapje en de wolf geen sprookje meer uit de Story maar straks een keiharde werkelijkheid. Denk je dat een reddingshond je komt redden, peuzelt hij een hap uit je been.
In Duitsland is een mens zonder werk ook al een randfiguur. De Duitse minister van defensie Struck, heettie, wil dat werklozen gaan figureren als oefenmateriaal voor militairen die de Jankezen gaan helpen. Die mensen moeten dan in speciale pestdorpen gaan optreden als pestlappen van die militairen. Zie je het al voor je? Duitse herders? Weg kudde? Ik ga een grote, desinfecterende neut pakken.