Tikkies, september 2005

30-09-2005
Vroeger schijnt hier bos geweest te zijn, want onze regionale feestmars begint met ”Waar in het bronsgroen eikenhout ... .” Bij voorkeur wordt het uitgedragen vanaf de balkons van de respectievelijke gemeentehuizen (sorry stadskantoren), bij meerdere voorkeur door dikbuikige vooraanstaanders (nogmaals excuus, ik bedoel natuurlijk notabelen).
Vroeger schijnen er mensen in dit bos verdwaald te zijn. Inmiddels zijn de bomen gekapt, de streek heet nu het Cötelebeekdal en er verdwalen tegenwoordig mensen in het stadskantoor. Louter toeval?
Historisch was deze regio altijd al een grote doolhof. Eeuwenlang dacht menigeen hier de baas te kunnen spelen. Fransen, Pruisen, Habsburgers en zelfs Hollanders. Uit lijfsbehoud verborg de Cötelebeekdaler zich in zijn eigen hof, weigerde samenwerking in groter verband en verhief tegenwerking en achterbaksheid tot regionale folklore. Het eind van de jongste geschiedenis is dat eigenlijk niemand hier, zonder enig schromen, politiek gezag erkend. Van een centraal gezag hoef je niks te verwachten is door de historie hier in onze natuur geënt.
Als geboren en getogen ”Einzelgänger” is de huidige Cötelbeekdaler nog steeds sterk individueel en dus ook verdelend. ”Verdeel en heers,” begrijpt hij nu nog steeds beter dan vroeger de katechismus. Gelaense waereldstadters hebben een aangeboren afkeer van Sitterdse Lamaekers. Apart in de gemeenteraad willen ze alleen het beste en grootste voor hun clan, samen hebben ze een hekel aan het het gemeenschapplijke, hun burgemeester. En wat is nog mooier als die zelf de knuppel levert om de geslagen hond te zijn?
Een verhaal voor de fabeltjeskrant? Neen, al dagenlang de openingskop van de regionale Telegraven.
Eigenlijk kon het niemand verwonderen dat burgemeester Dijkstra, door het plaatselijke bomen, het bronsgroen eikenhout niet meer zag staan en er mee kapte.
En eigenlijk was daarmee niks opgelost. Er is maar een Leers in Limburg, en die zal in Maastricht niet tegen de keutelpolitiek van Sittard-Geleen van leer kunnen trekken.
Er zal nog lang veel vuil water door het Maasriool zeewaarts stromen, voor het nachtigaaltje weer politiek zuiver zingt.

29-09-2005
Dit weekend begint de herfst echt, zeggen ze. Ik heb een hekel aan alle ”Ze”, die van alles voorspellen waar ik een hekel aan heb. Misschien ben ik wel een uitzondering, omdat ik in de herfst geboren ben. Jij bent geboren tijdens het aardappelen rooien, zei een oom waaraan ik overigens ook een hekel had. Hij was een lolbroek, had een ontzettend gevoel voor humor - vond hij van zichzelf - en liet zijn neefjes graag Rome zien. Hij trok je dan aan je oren op en vroeg of je het al kon zien. Och, als je ouders jong gestorven zijn ... zijn de lente en de zomer van je leven eigenlijk al overgeslagen.
De herfst is de opruiming van de zomer. Alle restanten moeten weg. Het laatste restje leven wordt uitgeperst en afgestoten. De noten vallen als rijpe appels van de bomen en een petje is beste hoofdwaar in de tuin.
De luxe tuinpoezen mijden met zichtbare afkeer het natte gras en alleen als het moet patrouileren ze nog met hoogopgetrokken poten onder de laatste zonnestralen. De stekelvarkens (egels) gaan nu hun plaats opvullen, op jacht naar wat schamele veldmuisjes. Alleen de sterksten zullen overleven. Dat zijn vaak de kleinsten, heb ik gemerkt. Het winterkoninkje is mijn favoriet. Voor hem bouw ik iedere herfst een houtwal van de gesnoeide takken. En verdomd als het niet waar is, hij weet het en kwettert al vrolijk rond terwijl zijn burcht pas in de steigers staat. Volgend voorjaar zal hij me terugbetalen met zijn koninklijke zang, zuiver en hoog, vanaf de hoogste top van de notenboom. En dat alles zonder een noot op papier, gewoon van het notenbalkje in zijn kleine keel.
Omstreeks eind juni zal hij hopenlijk weer trots met zijn kroost over de tuinmuur paraderen. ”God, jongen, wat heb jij mooie jongen,” zal ik dan zuchten en met mijn honden dagen en nachten in de weer zijn om de moorddadige buurt-dakjagers ver van onze tuin te houden. Ik heb geen hekel aan poezen zolang als ze op de bank ronken, maar zodra ze hun katachtige aard tonen ben ik verjager op vredesmissie.
Als het jaar een symphonie is die uit vier seizoenen bestaat, is de herfst een stukje crescendo. Levendige dynamiek, donder en vuur, overstroming en storm, de opmaak voor de uiteindelijke finale, ijzige kou en stilte. In de herfst is er geen close harmony, alles verandert in razend tempo. Hemelse wolken spoeden zich een paar momenten als reusachtige ijsbergen van west naar oost. Daarna veranderen ze in grijzende ijsberenkoppen en vervagen aan de horizon. Sneeuwwitte herfstwolken smelten vandaag hoog in de lucht en zijn morgen weer als loodzwarte plensbuien present om de laatse zwaluwen uit het noorden naar het zuiden te verjagen.
In de herfst zijn zelfs de treinen van slag, geen dommeldedom door bladeren op de rails, vierkante wielen, je kunt beter geen afspraken maken, laat alles rustig op zijn beloop en denk na over een contrafact (nieuwe tekst op een bestaande melodie) anders is het volgende herfst weer hetzelfde liedje.

28-09-2005


Ik zit en wacht.
Op wie, op wat?

De dagen, zinloos aan mekaar geregen
met ijdele hoop van wat toch niet komen zal
de toekomst draagt geen hoop,
alleen nog meer verval.

Geen hand om vast te houden,
alleen moet ik het gaan
dat laatste stukje van mijn leven,
ik kan het niet meer aan.

Het vreet aan mij
als houtworm aan een kast
en als ik helemaal ben weggevreten
is leven juist maar last.

Waar zijn de dromen van mijn twintig jaar ?
Toen ik heel met liefde was vervuld.
Een kaartenhuis dat bij de eerste zucht
In rook verging en niet te redden was.

Wat wens ik rust
In geest en lijf
Van verre lokt die roep
Geen mens die wil
Dat ik nog blijf

Tiggyke

26-09-2005


Voor mijn pappa ter gelegenheid van zijn 65e verjaardag.

Iedere dag ben ik in de lucht
Mijn brein werkt hiervoor menig uur
Soms gaat de voorbereiding gepaard met veel gezucht
Maar het is mijn passie waar ik op stuur

Vandaag lieve mensen, moet ik u echter mededelen
Dat ik onder druk en met een zachtzinnig handje
Niet een eigen verzonnen Tikkie met u mag delen
En dat komt dus door mijn dochter Antje

Zij is namelijk van mening dat op zo'n bijzondere dag
Ik in het zonnetje moet staan
Tja, dan ga je toch al gauw overstag
Want dat wil ik toch ook niet aan mijn neus voorbij laten gaan.

Daarnaast mag ik me dus vanaf vandaag ook bij de senioren gaan rekenen
Iets wat ik met gemengde gevoelens onderga
Iedere dag tel ik mijn zegeningen
En een zegening is het dat ik toch nog steeds op deze aardkloot besta.

Vandaar dat vandaag mijn dochter dit gedicht voor mij heeft geschreven
Met heel veel liefde en bewondering voor mij, haar pappa
En spreekt zij de wens uit dat we samen nog vele jaren op ”Oes Domleijn” zullen beleven
Samen met haar, de beesten, Léon, Vera en mijn vrouw, haar mamma.

@ntje, 26 september 2005

24-09-2005
Heb je hem woensdag op de TV gezien, een kokhalzende Hoogervorst? Het ging zo vlug, had hij een vinger in de mond of in zijn kont? Maakt eigenlijk niks uit, het maakt hetzelfde geluid. Asociaal gelul dus.
Met de komst van de nieuwe waarden en normen is een nieuwe era aangebroken, begin ik te beseffen. Een tijdperk van weer echte mannen, stoere jongens, ferme knapen.
Het is afgelopen met het warm douchen, de regering maakt het gas zo duur dat alleen nog echte mannen onder de koude douche gaan. Eveneens met het zittend plassen. Dat is defiinitief van de baan. Je blaas leeg je voortaan staande bij de baas of tijdens een bezoek aan het zorgloket.
Moeders zijn niet meer in, de koters kunnen naar de grootouders, kan allemaal tijdens de mantelzorg. Kwestie van even organiseren en shoppen.
Er is nu behoefte aan echte, rauwe pitbull-geleiders, je en jij zeggers tegen de politie, kortom aan kerels die een flinke scheet durven te laten in een open vuur.
Jongens die de paracetamol vervangen door whisky pure, of een glas wijn met een jenevertje verdunnen, bij het tanken rustig hun saffi doorpaffen, met blote voeten Harley rijden en spookrijders op de autoweg passeren, op het internet aandelen kopen, de e-mail van hun baas ongelezen deleten, bisonkit als glijmiddel gebruiken, hun trouwdag vergeten, schijt hebben aan de benzineprijs, met zij-collega's in bed kruipen enz, enz.
De democratie is voorgoed naar de kloten geholpen. Ik zag regeringsleden tijdens de debatten met de oppositie sms-en, ongegeneerd gapen, op hun laptop tikken, kortom een tentoonstelling van wereldkampioenen in het parlementaire onfatsoen. Waarin een klein land groot kan zijn!
Echter over twee jaren, die dan nog gaat stemmen - die kiest het best - en er zal dus geen lomperd van nu meer bij zijn.

23-09-2005
Ik lag op mijn rug, op de bank met de zachte rug en keek met de rug van mijn ogen naar het plafond en hield ruggespraak met mijn innerlijke man. Ik ken hem bijna net zo goed als mijn tweede ik. Hoe langer we keken hoe meer het meeviel, het plafond wordt niet meer voor de winter gewit, beslisten wij. Mijn lief ziet dat met andere ogen, zij heeft namelijk ogen op de rug, maar zij wit niet. Witten is werk voor mannenruggen, meent zij. Overigens zonder ruggesteun van ons en daar geef ik ook geen ruchtbaarheid aan.
Nadat de witvaststelling bleven we nog even ruggelings liggen en vroeg hem waar ik eigenlijk mee bezig was. Waarom kijkt een man, als hij op de rug ligt, gewoonlijk nooit naar een plafond en doet of hij snurkt? Waarom kijken vrouwen, als ze op de rug liggen, altijd naar het plafond en denken aan de schilder?
Van mijn getrouwde kennissen zijn er in de loop der tijden weer een behoorlijk aantal lonely man geworden. En daar dacht ik aan, toen ik rücksichtloos besloot het plafondvraagstuk bij hen te laten, of hadden zij ook nog andere problemen?
Van een stel weet ik dat zij 23 jaren samen in een hangmat geslapen hebben. Toen zij er voor de zoveelste keer uitgevallen was en hij nog altijd niet in bed wilde, vroeg zij de scheiding aan.
Van een ander weet ik dat hij zijn vrouw een nieuw gebit weigerde met het argument dat ze samen dat van hem konden gebruiken. Na 40 jaren liet zij hem alleen doorkauwen.
Vriend W. had zijn papegaai mee in de huwelijkskooi genomen. Iedere morgen als de wekker afliep begon Sjakie te krijsen. ”Verdomme! Luillak! Kom met je dikke reet uit het nest!” Na 3 jaren hield zij het ochtendgebed voor gehoord.
Zij had haar whippet mee ingebracht. Het schrale scharminkel had heel wat prijzen van de drafbaan gerist en was meer het onderwerp van gesprek dan hij verkroppen kon. Als zij weg was voerde hij het overmaats. Toen zij daar achter kwam was de maatschap over.
Ik eet iedere dag braaf mijn bordje leeg en zeg naar waarheid dat het lekker gesmaakt heeft. En dat is de reden waarom ik het plafond geruggesteund bekijk.

22-09-2005
De rede in de troonrede heb ik helemaal gemist. Het was gewoon een stukje prozaïsche sluikreclame voor de degene die nog gelooft in de nieuwe waarden en normen van Jan Pet en de zijnen. Volgend jaar zijn verkiezingen dus ...
De veiligheid in Nederland is toegenomen. Waar? Hier in ieder geval niet. Binnen een tijdsbestek van twee maanden twee keren een overval op een geldwagen. Uiteraard met veel geweld en geknal en deze keer met resultaat. Dank zij voortschrijdend inzicht weten de boeven nu hoe ze de kluisdeur van een geldauto kunnen springen. Chauffeur zijn op zo'n rijdende kluis is levensgevaarlijk. Met de hond een blokje rond lopen in gebieden waar zo'n auto rondkart wordt linke soep. Ik pleit ervoor dat in de toekomst zo'n route met speciale borden wordt aangegeven. Als voorbeeld zou je kunnen denken aan de manier waarop de routes voor gevaarlijke stoffen worden aangeven.
Je mag natuurlijk niet Jan Pet van alles de schuld geven, zeker niet als het ook nog buitenlanders zijn die vroeger achter een ijzeren gordijn verstopt zaten. Maar was Jan P. ook niet een voorstaander van de huidige open grenzen? Hadden ze die eigenlijk niet beter dicht kunnen laten, want het is boter aan de galg gesmeeerd, het gajus van de Balkan heeft schijt aan onze waarden, wil alleen onze euri. Dat is de enigste waarde die voor hen telt.
Eigenlijk is alles van de slag. Eerst kletste het kabinet ons een crisis aan. Om dat waar te maken reorganiseerden ze alles wat goed liep tot chaos en nu dat gelukt is praten ze ons aan dat het beter gaat, dank zij hun fantastische ingrepen. Godju, de gouden koets wordt nog te klein, er kunnen nog maar twee vrouwen in met zulke hoeden als landingsplatforms voor helicopters.
Zelfs Privé, een blaadje dat toch niemand leest om zijn buitengewone slechte journalistische receherches heeft mot met de RVD. Privé heeft geschreven dat onze kroonprins, die veel aan waterwerk doet, in 9 maanden 25 keren op vakantie geweest is, en dat mag niet van de RVD. Een Oranje-liefhebster uit Ede stelt zelfs dat Privé zich hieraan niet moeten storen. ”Ook al is het paar in het buitenland, zij blijven zich bewust van hun moeilijke functie.” Godju ... slik.
Voor ruim zeven miljoen volwassen Nederlanders was de troonrede die de koningin dinsdag uitsprak niet of nauwelijks te volgen. Dat is 60 procent van alle Nederlanders boven de achttien. Een kwart van de Nederlanders heeft met enige moeite begrepen wat de regering het komend jaar van plan is. Slechts 15 procent begrijpt de troonrede moeiteloos.
Dat zegt BureauTaal na de tekst van de troonrede te hebben doorgelicht op begrijpelijkheid. BureauTaal is een adviesdureau dat gemeentes, ministeries en bijvoorbeeld de Rijksvoorlichtingsdienst helpt in eenvoudige taal hun zegje te doen. Overigens stelt het bureau vast dat de troonrede aardig in de pas loopt met de manier waarop de overheid communiceert: over het algemeen begrijpt 60 procent van de Nederlanders daar niks van.
Ik ga nu vlug een aantal pilsjes pakken, dacht altijd dat ik een oen was, ben plots in groot gezelschap.

21-09-2005
De man de kroon van de schepping !
Wie was de schepper ? Een man dus !
God, Jaweh, Allah en nog wat imaginaire voorstellingen met een bovennatuurlijk ego, verpakt in een lange jurk.
Ze hebben dus schijnbaar toch de broek niet aan ...
Soms schaam ik me om mijn soort, vind dat er de laatste tijd weinig is om trots op te zijn. We doen het ronduit ... slecht!
Krijgsheren en betweters, overal om me heen. Waar ik ook kijk of luister, ieder beweert het gelijk en recht aan zijn kant te hebben. Het enigste waar het om gaat is macht. Bin Laden, Bush, Schröder, Blair, Chirac, onze Jan Pet, zelfs de paus. Principieel is er weinig verschil, ieder is overtuigd van zijn eigen gelijk en mandaat.
De manier waarop die mandaten verkregen werden en worden, dat is waarvoor ik me als man schaam.
Het recht van de sterkste is tegenwoordig en was dat vroeger ook altijd, dat hij niet liegt als hij onwaarheden vertelt.
Het geloof van de sterkste is dat hij zogenaamd met de zegen van een opperwezen regeert.
Het beleid (invullen van het mandaat) van de sterkste is gericht op het behoud van zijn eigen soortgenoten.
Een beest doet het ongeveer op dezelfde manier, overtuigd van zijn recht, echter zonder gebruik van een geloof. Nee - nu niet vragen, wie dan het fatsoenlijkst is.
Geloof in gevoerd beleid is vaak niks anders dan berekende kontenlikkerij. Sorry voor mijn woordkeuze, ik ben helaas beperkt, ga meestal niet stemmen en als ik toch ga ... ben ik tegen.
De huidige grote mannen der aarde bakken er niet veel van, bakken het wel erg bruin. Bush wil weer Amerikanen op de maan. Waarvoor ?
De Duitse Schröder is helemaal aan iedere normaal denken ontsnapt. Wil ondanks zijn verlies de macht niet kwijt. Zijn regering heeft hij een paar maanden geleden aan de kant gezet wegens gebrek aan macht in het parlement. Nu, na de verkiezingen, is zijn aanhang nog kleiner dan voorheen en desondanks eist hij weer het kanselierschap op. - Unter meine Führing ... - Godju, wat een swans.
En onze Jan Pet gisteren? Ik heb hem zelfs niet zien blozen bij het opsommen van zijn zegeningen.
Ik begin nu ook te vermoeden waarom de geschiedenis als vak is afgeschaft. Het waren steeds de grote mannen, die de grote wereldrijken, de grote culturen enz. zeer voortvarend aan een eind geholpen hebben. En dat wil je als grote man toch niet aan de grote klok gehangen hebben, nietwaar? Welwaar, want zelfs een kleine klepel beiert al heel ver.

19-09-2005


Ik ben een holle boom,
mijn takken draag ik nog
verdord, maar nog niet dood
en ieder voorjaar als bij wonder
tooit teder groen mijn bast,
verstopt met arglist en meelij
de wonden die ik schraag.

De eerste zon verjaagt
de kilte uit mijn stam,
voor ‘t oog blijf ik een stoere boom
maar ’ t hart is leeggehaald
alleen ’t omhulsel blijft
van binnen ben ik dood

‘k aanvaard het nieuw geschenk
van nog een jaartje meer
hoeveel nog ?
‘k weet het niet
het lot heb ‘k niet in d’ hand

Tiggyke

17-09-2005
Vroeger was liegen zonde. Je moest het biechten en als je het niet biechte zei de pastoor dat je gelogen had, want hij geloofde niet dat kleine jongens niet logen. Als kleine jongen geloofde ik toen niet dat de pastoor een grote leugenaar was. Op de dag dat mijn vader verongelukt was kwam hij vertellen dat het Gods wil was. Daarna heb ik nog maar weinig geloofd.
Ik geloof dat het besmettelijk werd, want weer een tijdje daarna geloofde amper nog iemand. Ongeloof werd een nieuwe deugd en in liegen kon je je specialiseren op managerseminairs ed. Wie het beste kan liegen zonder voor leugenaar door te gaan, heeft een gouden toekomst.
Liegen is afhankelijk van je maatschappelijke positie. Zit je hoog in de boom, heet het een slordigheidje. Zit je op maaiveldnivo is het meteen fraude en volgen er sancties. Eigenlijk niet te geloven voor een ongelovige maar het heeft allemaal een plaatsje gekregen in het nieuwe waarden en normenbestek van ons staatsschip, dat als een dweilende Hollander in het kielzog van de overgelovige Sjors bubbel Joe klotst.
Bijna alles van waarde in dit land is binnen een tijdsbestek van een paar jaren praktisch waardeloos geworden. Het sociale heet nu liberaal en is vergelijkbaar met de oude Sovjet Unie. De rechtstaat is in opspraak geraakt en riekt naar onbetrouwbaarheid. De meeste boeven lopen vrij rond en als een domoor gepakt wordt kan hij niet opgesloten worden omdat er te weinig accomodatie is. De accomodatie die er is, is echter beter dan in een verzorgingshuis voor bejaarden, want we zijn immers een rechtstaat.
Bijna op iedere straat lopen tegenwoordig mensen die eigenlijk verpleegd moesten worden, omdat ze met zichzelf geen raad weten. In een democratie als de onze is het echter iemands vrije wil om te verkommeren, ook als hij dat zelf niet beseft.
In zo'n kader zou het niet verwonderlijk zijn dat veel mensen willen weggaan, emigreren desnoods naar de andere kant van de wereld.
Godju, denk je dat er vandaag in de krant staat? Het is zo fijn, Nederlander te zijn. We zijn zo blij, zo blij... We zijn met z’n allen apetrots om Nederlander te zijn. In het buitenland pochen we graag over bloemkolen en ons voetbal, zingen we uit volle borst het Wilhelmus en kijken ieder jaar weer reikhalzend uit naar Sinterklaas en Koninginnedag. Het grootste voordeel van dit land is toch wel de ... welvarendheid.
Ik zei het al eerder ... ik geloof nog maar weinig. Ook geen voorschrijvende journalist, de neppastoor van nu.

16-09-2005
Een mij onbekende, verre achterneef, heeft een stamboom van zijn eveneens onbekende voor- en achterneven gemaakt. Plots is mijn overleden familie weer springlevend op CD-Rom. Met de mediaplayer is het scheppingsverhaal van mijn familie nu nauwkeurig te reconstrueren.
Het schokkendste feit is al meteen dat onze familienaam ... niet onze familienaam is. Een eigenwijze pastoor heeft ergens in de zeventiende eeuw alle nazaten van onze oeropa als onwetende verschrijvers genoteerd. Ik hoop dat dit voorval nu verjaard is / of de geschiedenis vervalsen tegenwoordig een algemeen geaccepteerd gegeven is.
Een andere interessante vraag is of ik nu, als ik mijn echte familienaam terug wil hebben, toch nog een verzoekschrift aan de koningin moet sturen. Beide familienamen naar believen te kunnen gebruiken, zou zelfs buitengewoon aantrekkelijk zijn.
Ik heb altijd gedacht dat onze familie een nette familie was. De enigste smet die ik wist en waarop we bijzonder trots waren, was het feit dat opa tijdens de eerste wereldoorlog een smokkelaar was. Als hij zijn kleinkinderen weer eens verteld had over zijn schermutselingen met de toenmalige marechaussee of kommiezen lagen wij, zijn brave nazaten, daarna nachten wakker en speelden smokkelaar en kommies onder het bed. Mijn zusje was altijd kommies en moest op de gang de wacht houden terwijl ik de suikerpot contrabandeerde. Het vuile werk is altijd al voor de mannen geweest.
Tegenwoordig schijnen er al mannen te zijn die de afwas doen en luiers verschonen, heeft mijn op revanche belustte zus me onlangs verteld. Als nuchter man trap ik niet in ieder wissewasje.
Maar nu weet ik ook dat wij zelfs pastoors en burgemeesters aan de gemeenschap geleverd hebben. Een pastoor is helaas met de vrouw van een burgemeester ... . Je moet natuurlijk niet roddelen over je familie, dat is nestvervuiling zeggen ze. Maar zeerovers van vroeger zijn nu geroemde nationale helden van grote naam en standbeeld. Niets is zo rekbaar als deugdelijkheid. Eigenlijk bestaan ondeugden helemaal niet, want het woord ondeugdenaren staat niet in het woordenboek.
Verschillende verre voorneven hadden al een voortgeschreden financieel inzicht, ondanks het feit dat er toen nog geen funktie van bankdirecteur bestond. Eentje was collecteur ten tijde van Napoleon. Dat moet je je als volgt voorstellen. Hij moest de belasting van de gemeenschap aan de Franse staat afdragen. Dat was een vast bedrag waarvoor hij inschreef. De hoogste inschrijver werd collecteur en kreeg het recht belasting te heffen. Wat hij overhield was voor hem. Onze familienaam is niet die van een vis, maar ik schaam me met terugwerkende tijd. Foei, foute opa.
Een ander was numismatieker. Dat noemen ze tegenwoordig een muntenverzamelaar. In die tijd was het een ... bedelaar! Godju.

15-09-2005
Bush is het schuld en neemt de verantwoording op zich! Hij riep zo vaak dat God Amerika moest zegenen, het gevolg kennen we ... Obama werd president.
Het wordt link in de wereld, in het verkeer, op je werk, op straat, overal.
Ik sprak iemand die terugkwam van vakantie in Portugal. Was op een minder goeie dag aan het wandelen in een gebied waar een bosbrand gewoed had. Ligt er plots een lijk voor zijn voeten. Denk je? Uit een blusvliegtuig gegooid. Moet je voorstellen, je bent aan het zwemmen in een meertje en zo'n vliegtuig slikt je in. Jonas en de walvis, was dat ook niet zo'n verhaal? Alle bijbelse verhalen zijn gelukkig, net als mijn ”Tikkies”, kletskoek.
Vroeger is zo de opa van onze buren gestolen. Was op een camping in Italië naar de hemel gegaan maar moest in Nederland wel ter aarde besteld worden. Dat kostte in die tijd een vermogen en dus werd de tent afgbroken en opa in de het grondzeil gerold. Dat werd, om niet op te vallen, op de imperial op het dak van de VW-kever gesjord. Al met al was het een inspannende dag geweest en de familie overnachtte in een hotelletje langs de straat.
Denk je? Juist, 's morgens was de tent gejat. Overigens over de doden, niets dan goeds.
De familieaangelegenheid van onze Oranjes worden zo privé, dat het weekblad Privé er niet meer mag komen. De doop van Alexia gebeurde in een select besloten privé kring, zonder Privé. Ik snap niet dat WA, in het buitenland vaker prins Pils genoemd, zo veel privé reclame voor Privé maakt. Zucht, de wereld zit raar in mekaar tegenwoordig.
En met die fietdiefstallen loopt het ook de spuigaten uit. Wist je dat vorig jaar zo'n miljoen tweewielers gejat werden. En wij maar altijd afgegeven op die Duitsers. Dat slaat werkelijk nergens op. Die hebben in vijf jaren tijd slecht een honderd duizend meegenomen. Nee hoor, wij jatten de fietsen nu van elkaar en onder elkaar. Bijna iedere fiets is tegenwoordig gejat of wordt gejat. Er zijn nog een paar zekerheden en dit is er een van. De nieuwe waarden en normen, je kent dat wel. Een bijbels sprookje, gegeven in de bijles, door een asociale voorganger en wat nalopers.
Praten met God? Alleen als er een camera in de buurt is!

14-09-2005
Bij ons in de straat woont een heks, eigenlijk wonen er meer maar degene die ik bedoel, daar zie je het echt vanaf. Ik ben er eens 's morgens vroeg met mijn hond langs gelopen, ik was net uit bed en zij kwam net uit bed en zo kwamen wij ons net tegen. Godju zeg, ik was op slag wakker toen ik haar kater zag.
Maar om bij de zaak te blijven, mijn vriend Hayke is bij haar geweest, met zijn vloek waar hij al twintig jaren mee rondzeult.
Die heks zegt tegen Hayke: ”Ik kan je er alleen van verlossen als ik precies de woorden weet.” ”Ja, ik wil,” zei Hayke.
Gisteren zaten we samen op ons terras, in ons laatste zonnetje omdat Erwin Krol voorgisteren gezegd heeft dat vandaag de zomer voorbij is. We dronken heel weemoedig onze laatse zomerpilsjes, want als de dagen korten en de avonden lengen, breekt de tijd van het zware bokbier weer aan. Daar moet je in het begin heel zorgvuldig mee zijn anders heb je 's morgens het gevoel dat je hoorntjes krijgt.
Omdat de dagen al flink korten ging het allemaal tamelijk vlug. De tijd gaat steeds sneller valt me op, of de glazen worden kleiner. Het is het een of het ander. Als ik kon kiezen, koos ik voor grotere glazen, dan werd de tijd ook weer wat langer. Daarom bestellen we om de beurt twee, dan duurt het wat langer, snapjum?
We hadden haar al een tijdje gezien, een engel, op ons terras, bijna om aan te raken, alleen de schroom weerhield ons, er zat alles aan, zowel van voren als van achteren, van alles twee, symetrisch en gevuld, het symbool van de laatste zomerdag. Morgen begint de herfst, zijn de bomen kaal, is de blik op de hemel vertroebelt door nuchtere vergangelijkheid. Godju!
Engelen kunnen tegenwoordig praten, zelfs tegen ons, gerenommeerde pottenkijkers. ”Jongens, als jullie zo doorgaan belanden jullie binnenkort bij mij in bed!” zei zij.
Tegen ons? Zo veel hadden we toch nog niet gedronken. Soms geloof je je eigen oren niet, weet je dat je door jezelf belazerd wordt. Komt je fantasie nog eenmaal met je beste dagen aanslepen.
”Nou schat, jij trekt wel erg hard van leer,” hoorde ik Hayke in een verre droom stamelen. ”Hoe had je je dat voorgesteld?”
”Gewoon op mijn afdeling,” zei de engel. ”Ik ben namelijk verpleegster in het ziekenhuis.”
Godju, de zomer is echt voorbij.

13-09-2005
Meester Pieter is een genaaid man. Nee, er is niks gebeurd met het formaat van zijn oren, die waren al formidabel van formaat. Nee, het is zijn vingertop die opnieuw aangenaaid is. Volgens ingewijde bronnen, die er eng over uitwijdden, is het als volgt gebeurd.
Meester Pieter had zich figuurlijk op glad ijs begeven. Midden in de zomer, op Malta tijdens het duiken.
Nee, hij was ook niet uit de boot gevallen, het gebeurde juist toen hij terug in het bootje wilde. Neem maar van mij aan dat het een heel behoorlijk bootje was. Niet het eerste het beste prullig ding dat je wel eens bij de tweede handsies ziet, zoals dat van zijn schoonvader zaliger gedachtenis.
Meester Pieter baadt namelijk groot, gebruikt de hele Middellandse Zee als badkuip, dus navenant zal wel het bootje zijn.
Het malheur gebeurde bij het weer aan boord gaan. Het scharnier van het trapje, weet je, dat werkt als een knipschaar als je daar je vinger tussen legt. Dat kan overigens alleen onze voorzitter van de Onderzoeksraad voor Veiligheid overkomen. Overigens of dit incident aan de Ongevallen Raad gemeld is, betwijfel ik.
Ik zie het somber in met onze veiligheid in het algemeen en met het pianospel van meester Pieter in het bijzonder. Hooguit kan hij nog met die vinger in zijn oren peuteren. Waar een wil is, is immers altijd wel een gaatje te vinden.
Maar het was eigenlijk een heel luguber verhaal. Ze lagen op volle zee en de vingertop zat in zijn handschoen. Dan licht je niet meteen het anker om naar Nederland terug te varen en op een wachtlijst voor plastische chirurgie terecht te komen. Nee hoor, de voorzienigheid had dat allemaal goed geregeld. Die regelt voor goede mensen altijd leuke dingen. Zij duikmaten hadden namelijk verstand van het betere borduur en naaiwerk en repareerden hem ter plekke.
Natuurlijk wel boven water. Juist, precies als in een oorlogsfilm, zonder dokterse verdoving. Oftur een flonke slok bijgepakt werd, zeggu ze niet.
Resten slechts een paar restvragen:
Wanneer zijn de Oranjes niet op vakantie ?
Zou hij nu nog kunnen vingerverven ?
Als hij niet meer piano kan spelen zal hij dan met zijn schoonzus gaan duetten ?
Zo ja, dan zullen de Parelvissers een gehaaid gehoor krijgen.

10-09-2005
Ouderdom

Ik ben een vrouw en loop verloren
in ’t omhulsel dat de ouderdom me gaf
Mijn jeugd en schoonheid ... afgezworen
ook mijn gezondheid gaat bergaf

Het droeve, waar ik niet voor koos,
alleen de buitenkant is uitgeteld.
Mijn hart blijft twintig jaar en rimpelloos.
Onstuimig maar gekweld

Want rampzalig is ’t beminnen,
en weten dat hij slecht je rimpels ziet.
En niet beseft dat de gloed van binnen
Hem zoveel meer dan vriendschap biedt.

Jij bent een man
En ook bij jou; zijn tekens van de tijd
Maar dwaas als de meeste van je soort
Kent jij slechts dit ene woord
“IJdelheid “

Tiggyke

09-09-2005
Mijn vriend Hayke is een droog man en bovendien heeft hij veel van de wereld gezien. Het zit bij hun in de familie.
Zucht. Nee, niet het zitten of drogen, het ... wijze.
Twee van zijn broers zitten namelijk hoog en droog in Australië. Hayke ister persoonlijk een paar keren zelf geweest. ”Heet is het daar, niet normaal!” zei-tie. De hele dag dorst doet daar veel drinken.
Als wijs, grijs gereisd man heeft Hayke me uitgelegd dat water drinken altijd een risico is.
Punt een, in het minst erge geval kan water je al vies ziek maken. In het meest erge geval ga je van een slokkie water morsdood. Dat slokkie kun je dus beter maar meteen morsen.
Punt twee, er verdrinken nog altijd meer mensen dan er verdorsten. Als je niet zwemmen kunt verdrink je met de mond open, maar je verdorst niet. Met andere woorden, dorstige mensen hoeven niet te kunnen zwemmen om te drinken.
In Australië schenken ze het huismerk van Hayke niet. Gegeven het gegeven dat ik hetzelfde merk drink als Hayke ga ik dus niet naar Australië. Een gewaarschuwd mens drinkt hier voor twee en ik wil daar niet alleen verdorsten.
Als broervriendelijk mens drinkt Hayke hier zelfs voor drie. Voor zijn twee broers en uiteraard voor zijn eigen dorst. Ik red me altijd zelf, maar kan ook zwemmen als het moet. Men heeft mij al vaker laten zwemmen.
We gingen dus gisteren in de noen op ons terras zitten. Wij hebben als stamgasten gereserveerde plaatsen. Dat is niet altijd tijdens heet weer goed uit te leggen in de schaduw. Goedweer drinkers menen altijd weer dat zij recht hebben op de beste plaatsen. John, de waard zet dus altijd een paar glazen water op ons tafeltje, maar je weet hoe kale Hollanders zijn. Die drinken alles wat gratis is, ook als het naar lauw water smaakt. Ik laat zelfs mijn hond geen lauw water drinken, maar goed die is ook erg verwend.
Nadat we gisteren een en ander uitgebreid aan ongelovige zitters uitgelegd hadden konden we eindelijk op onze zittingen terecht en onze bestelling opgeven. Godju, zegt die Hayke inplaats van drie: ”Twee pils.”
”Versta ik dat goed?” zegt John. ”Twee pils, geen drie?”
”Inderdaad, twee pils voor mij,” zegt Hayke.
”Is misschien een van je broers overleden?”,” informeerde John met al enige deelneming in zijn stem.
”Integendeel,” zegt Hayke. ”Ze verkeren in blakende welstand maar de dokter heeft mij de drank verboden!”
Ik moet er wel bij vertellen, dat het gisteren hier erg warm was.

07-09-2005
Mijn bezorgde dochter vroeg me gisteren: ”Mama ik ga naar de sauna, kom eens mee dat zal je goed doen.”
Ik bezag haar om te zien of ze het tegen mij had of tegen een onzichtbaar persoon achter mij. Maar aan de smekende blik in haar ogen zag ik dat ze het meende. In een ver verleden was ik nog eens in een sauna geweest, braaf alleen zonder indiscrete blikken op mij gericht.
Ik wou me niet direct gewonnen geven dus begon ik haar uit te horen.
”Is dat gemengd?”
”Je mag kiezen, daar is ook een afdeling voor dames alleen.”
”Moet dat bloot?”
”Dat is toch gebruikelijk.”
Zucht.
”Daarna krijg je een lekkere massage.”
Dat klonk al beter.
Gewapend met al mijn moed heb ik me in de arena gegooid. Kleren uit, bezorgd kijkend naar dat rimpelig gedoe dat eens mijn jong lichaam was. Gelukkig was ik in Rome gewoon geworden naar ruines te kijken.
In het kielzog van dochterlief onder de douche (waar was dat voor nodig, ik had thuis een als uur geweekt in mijn bad)
Dan de sauna in. Ik kon me niet herinneren dat het zo warm kon zijn.
Na een kwartier was het precies of mijn neusharen in brand stonden. Ik deed mijn ogen toe en dacht dat ik ergens in de Sahara lag te sterven onder de brandende zon zonder oase in het zicht.
Dochter lag twee verdiepen hoger te genieten al lag ze onder een zonnescherm aan de Cote d'Azur.
Met een: ”Ik moet pipi”” verdween ik uit die hel en ging ik met veel genoegen onder de koude douche staan, ik die al bibber in mijn bad met 37°.
Daarna Turks bad. Even aangenaam. Vochtige eucalyptus damp deed me naar adem snappen. Heb het juist 5 minuten uitgehouden.
Vervolg, douche.
Daarna bubbelbad. Een uitvinding van de duivel. Ik probeerde me daar comfortabel te installeren om de weldoende massage op mijn benen te voelen. Tarara. Ik wist niet hoe ik moest gaan zitten om niet tegelijkertijd een lavement en een vaginale spoeling te krijgen. Met twee vingers heb ik de gaatjes van de waterstralen dichtgehouden maar zeg nu eerlijk - ontspannend is anders.
Dan nog wat zwemmen, terug in de sauna, Turks bad, etc.
Daarna gingen we iets drinken. Daarvoor moesten we door het gemengd publiek (zei mijn dochter). Ik met mijn dekengrote handdoek ingepakt gelijk een mummie en met knikkende knieën door dat naakte publiek. Ik durfde niet te kijken maar de vrouwelijke nieuwsgierigheid haalde het op mijn schroom. Alle modellen heb ik gezien. Groot, klein, kleiner, kleinst. En ze dragen dat allemaal al zijn het kroonjuwelen. Voor mij is het allemaal ersatz, niet de moeite om over te schrijven.
Daarna een uurtje massage. Zalig. Van tussen mijn tenen tot achter mijn oren, alles heeft zijn beurt gehad.
Nu dacht ik - morgenvroeg sta ik uitgerust en monter op - .
Niets van , ik ben om halfnegen uit mijn bed gekropen al had ik deze nacht de twee wereldoorlogen uitgevochten.
Wat is het ontspannend een dagje tuinwerken.

Tiggyke

06-09-2005
De maandag vond ik altijd al een moeilijke dag. Dat begon ooit op school, vervolgde toen ik werkte en duurt nu nog alijd door hoewel ik niet meer op school ga of enig werk afmaak. De oorzaak moet wel liggen in de big beng, die was ook op een blauwe maandag en daarna heeft het nog vaak op maandag gebengd. Neem nou gisteren.
Het begon al meteen met de gehaktbal alhoewel die pas voor woensdag op het menu staat. Tien procent duurder geworden en niet dikker, in vergelijking met verleden jaar. En dan - Godju, Dutchy onze Nederlandse Leeuw, die nog nooit in zijn interlockie stond (wel vaker met de broek op de schoenen), is gejat. Het moester ooit van komen, je weet het van tevoren, maar je voelt je gebengd als je het beseft.
De Moffrikanen notabene, hebben hem gejat. Hebben van onze knuffel hun schwarzer Peter gemaakt. Verwondert me niks, die hebben hier al vaker proletarisch gewinkeld en zijn waarschijnlijk veelplegers omdat het in hun gemene genen zit. Zo opa en zo kleinzoon. Trouwens de vaders deugden ook niet, die hebben ons in 1974, in een zwembad bij de ballen gehad. Ik word er, nu dertig jaren later nog, rebels van.
Als je vorige week de Duitse Mannschaft heb zien voetballen, nou ja wat daar voor doorging - ze deden in ieder geval alsof - begrijp je ook dat dit een laffe achterbakse buitenspelval is. Ze willen ons kluppie en dat van Marco een poot uitdraaien, ons zogezegd al voor het WK-tournooi eentje psychologisch drin duwen.
Is het je nooit opgevallen? Duitsers zijn gek op alles wat Hollands is. Behalve dan op mij, want ik ben maar een halve Hollander. Mijn andere helft is helaas Duits. Heeft mijn vader voor gezorgd. Die trouwde een Duits meisje.
Duitsers lopen weg met Hollandse tweedehandsjes. Neem nou die Bratwurst Rudi Carrel, de blinde vink Johann Heesters, de paardestiek Heinrich Simons of de rookpaling Janus Smit. Bij ieder grand-gala kwelen die vanaf de eerste pleebek rij. Mijn honden lopen dan de tuin in en gaan uit pure vertwijfeling mollen graven, als ze hun kwelgeesten horen. Persoonlijk luister ik als muziekliefhebber zelfs liever naar een Mexicaanse hond, dan naar mijn overgelopen landgenoten.
Eddy Wally heb ik verleden jaar met carnaval verdragen in de tent in Urmond. Eddy deed een paar nummertjes en ik nam een eindje verder een paar pilsjes. Dat ging heel goed samen en zou voor herhaling vatbaar kunnen zijn. Als Rudi Carrel echter zou komen zou waarschijnlijk het hele dorp naar de carnaval in Meas gaan. Zelfs bij Talpa laten ze hem nog geen ondertiteling voorlezen. In das grosze Vaterland was hij zeven dagen in de week (Rudis Tageschau) op de buis. Duitse humor staat bekend om zijn hoge gehalte aan Hollandse onzin.
Ik begrijp best dat die Duitsers zich vies verneukt voelen door die gladjanussen die hun belachelijk maken, maar om daarom onze Dutchy te schaken is eine Schweinerei. Om hun Schweinsteiger beter zijn kansen te laten benutten, ook als Ballack er de ballen verstand van had, hadden ze als ze het netjes gevraagd hadden onze Paul de Leeuw als grote voortrekker voor hun tournooi mogen lenen. Paul, dat is geen bal gehakt, dat is een echte mannetjesputters.

05-09-2005
Een goede morgen allemaal.
Oei, ik zie dat het bijna middag is. Hang hier met een lodderig oog voor mijn computer.
Ja; ik heb slecht geslapen.
Maandag heb ik mijn lieve poes laten steriliseren. Ik weet het, het is niet diervriendelijk. Maar ik wou niet dat hier in de kortste keren een regiment katers mijn maagdelijk poesje kwamen belagen. Bij de eerste tekenen van wulpsheid heb ik van mijn hart een steen gemaakt, een afspraak gemaakt bij de dierenarts en ’s nacht het venster van mijn kamer gesloten zodat ze niet stiekem naar een afspraak kon.
Wees gerust ze heeft het overleeft want gisteren hing ze al terug boven in de boom.
Waarom ik nu slecht geslapen heb? Poes slaapt op een handdoek op mijn bed. Nu, gerust in het feit dat ze geen domme dingen meer zou doen heb ik terug mijn venster open gelaten om mijn nachtelijk dromen te verluchten.
Rond twaalf uur speur ik met mijn dikke teen beneden mijn bed af om te zien of mamzel daar ligt. Geen mamzel. Ik mijn bed uit, de tuin in. Geroepen en nog eens geroepen (gelukkig wonen mijn buren ver af). Geen kat te bespeuren. Ik al denken dat die hormonen niet zo direct uitgewerkt waren en dat ze nog een opflakkering had van seksuele lusten.
Ik terug mijn bed in, draaien, keren, terug uit bed, roepen ... . Nada.
Ben van miserie tegen de morgen in slaap gevallen. Rond zes uur voelt mijn teen de geruststellend aanwezigheid van de nachtridder. Ik hoorde nog een ongewoon geluid. Een geknaag en ronronron. Ik doe het licht aan en wat zie ik? Heel mijn bed vol pluimen en een afgeknaagde vleugel van een of ander slachtoffer.
En ik die dacht gerust te zijn. Deze avond, venstertje toe. God weet met wat ze anders morgen afgestoten komt.

Tiggyke

03-09-2005
Had vannacht al een donker vermoeden dat het vandaag overdag best wel eens niks kon worden.
Werd bewusteloos wakker gemaakt door de kleine shih-tzu omdat die boven op me zat te blaffen. Hij ging te keer alsof hij door het openstaande raam een spook gezien had. Uit ervaring weet ik dan dat hij de rest van mijn povere nachtrust door dat raam verjaagd heeft.
Ik heb vervolgens de keus uit enkele mogelijkheden.
Of, ik blijf liggen en kan niet verder slapen, omdat ik eigenlijk een grote plas moet doen.
Of, ik ga die plas doen en kan niet verder slapen, omdat ik nu helemaal onbewusteloos ben.
De derde mogelijkheid is opstaan en de rest van de dag bewusteloos van de slaap, wakend ronddolen.
Ik besloot tot een combinatie van twee en drie en verdoolde in de vooruit nog een uurtje in het donker.
Enfin, om een lang verhaal kort te houden. Ik heb de krant van gisteren herlezen omdat die van vandaag nog niet te lezen was.
Als geletterd mens moet je immers weten wat anderen je proberen voor te schrijven.
In zo'n toestand van halve onbewusteloosheid ging ik onverhoeds denken. Dat is bewust al niet mijn sterkste punt dus ...
Ik dacht - schrijvers zijn dat eigenlijk - verlegen mensen?
Als ze onverlegen waren zouden ze toch gewoon met elkaar kunnen praten, niet? Wel?
Neem aan dat het gedeeltelijk waar is, wat ik denk. Waarom niet? Ik zal het toch niet altijd mis hebben, wel?
Zijn de beste schrijvers dan de grootste verlegenaars, dacht ik bewusteloos.
Mijn vader heeft me geleerd dat ik niet mag opscheppen over me zelf, als kriebelaar kan ik dus niet verlegen zijn.
Niet verlegen - ben zogezegd nog bijna vers.
Omdat ik ook niet liegen mag, hou ik het op het midden. Ik ben een beetje belegen, goed?
Als je van belegen kaas houdt is die op zijn best alstie bijna breekt. Godju, ben ik dan misschien een lekker stuk? Het zal me toch niet gebeuren op mijn ouwe dag - dat ik nog een prikker krijg, brr ... .
Sckrijvers met taalvoute, hebbu die missckien een spraakgebrek? Het vogeltje zingt immers zoals het gebekt is.
De meeste papegaaien zijn vuilbekken omdat ze een verspreker hebben, niet?
Ja, van veel lezen word je dom, want je papegaait dan als een kip zonder kop. Zogenaamde slimme mensen hebben hun eigen indentiteit nooit gevonden, broeden op andermans eieren en roepen daarna hard ”koekoek.̶
Geen enkele roker kan begrijpend lezen. Rokers die wel kunnen lezen willen niet weten dat ze zichzelf de pijp uit roken.
Je mag zeggen wat je wilt, maar niemand op zijn lange tenen trappen als hij het hoort.
Je kunt schrijven wat je wilt, meestal wordt het toch niet gelezen. Je mag dus gerust voute dingen schrijven, behalve in je belastingbrief. Maar die wordt dan wel weer door een computer gelezen.
Computers zijn dus betere lezers dan mensen?
Als je nu nog niet de pest aan me hebt, slaap je nog.
Als je me dadelijk de les wilt lezen gedenk dan dat een computer je lesje leest.
Als ik zo meteen wakker word, ga ik een pilsje pakken en daarna mijn leescomputer aanzetten.


02-09-2005
De wijze raad van mijn kinderen volgend had ik vast besloten eens een namiddag in zalig niets doen door te brengen. Een hele opdracht. Van overal roept het werk; in de tuin, mijn huis, mijn vensters – toegewassen met spinnenwebben zoals in een spookhuis. Ik sluit de ogen en de oren. Mijn terras, volle zuid richting vraagt zich al jaren af waarvoor ze dient. Normaal is dat toch om aperitiefjes en vieruurtjes op te nuttigen, maar hier, neen . Staat daar gewoon te staan voor een zeldzame bezoeker die met een zucht van verrukking uitroept: ”Wat een prachtig zicht op de vijver!” ”Vind je?”
Ik ben blind voor mijn tuin.
Ik wijk af ... Topje gezocht, een vooroorlogse short, een beetje zonnecrème en madame de Pompadour is klaar voor haar namiddag - luilekker niets doen.
Zo'n volle zon is toch ook niet alles. Mijn zonnescherm, dat al jaren buiten dienst is, krijg ik met geen middelen open. Zit muurvast. Na een kwartier sleuren, hameren en trekken bezwijkt hij voor mijn aandringen. Zijn kleur is ook niet meer ”grand cri” maar zal toch zijn dienst doen.
Nu ik toch even een beetje rust ga nemen kan ik er van profiteren om mijn poesje te leren dat er buiten de keuken ook nog een wereld is, een wereld vol gevaren en hinderlagen.
Ik vlei me neer op mijn zeteltje. Oef, dit wordt de namiddag van mijn leven. Poes op mijn schoot kijkt achterdochtig rond. Wat voor rare geluiden allemaal. Vogeltjes? Ze houdt benieuwd haar hoofd schuin. Ik, vertederd als een jonge moeder voor de eerste glimlach van haar kind.
Ik sluit de ogen, toch wel zalig zo eens niets doen, moest meer gebeuren.
Plots luid gekwaak op de vijver, een echtelijke of buitenechtelijke ruzie in de eendenwereld.
Poes schiet uit haar mijmering ... en verdwijnt als door magie.
Poes, poes!!!. Geen reactie ... Na mijn keel schor geroepen te hebben hoor ik een klagend gemiauw van ergens kortbij. Mijn niet meer zo goede oren vangen niet op van welke richting het komt. Op handen en voeten als een fox terrier zoek ik mijn tuin af. Het geluid komt van hoger sferen. Naast mijn terras staat een zeker tien meter hoge Juniperus. Ik duik met mijn hoofd tussen de takken en wie zie ik daar, klaaglijk wiebelen op een van de hoogste takken?
Juffrouw Piggy. Allerlei verhalen spoken door mijn hoofd “ brandweer redt kat uit boom”. Het zweet breekt mij uit.
In alle tonen die ik ooit in mijn solfège les geleerd heb, roep ik: ”Poes, Piggy, zoeteke, heks, dom beest, komt uit die boom.” Ik hoor ze antwoorden: ”Kom me halen als je kan.”
Watte, das maar een woord!!!!!
Mijn langste drie stuk ladder sleur ik uit mijn stallingen, schuif ze vakkundig in mekaar, plaats ze tegen de boom. ”Mont Everest” daar kom ik.
Ik kijk niet naar beneden, mijn doel reikt hoger. ”Miauw.” Elke laddersport die ik me hoger waag, kruipt dat serpent een takje meer naar boven. Ik kom aan het einde van mijn ladder. Gevaarlijk hoog. Ik probeer nog enkele allerliefste troetelnaampjes. Boter aan de galg.
Ik in franse kolere terug naar beneden.
Is dat geen spreekwoord - de kat uit de boom kijken. Ga ik eens proberen se.
Terug mijn zeteltje in, probeer mijn ogen toe te doen en zalig te ontspannen.
”Miauw!”
Meisje, nog een keer waag ik mijn leven en dan is mijn geduld op.
Zelfde scenario. Boom in, tot de bovenste trede. Ze vond het precies niet meer zo plezant daar boven. Aarzelend komt ze één takje lager.
”Goed zo, flinke meid.” Na veel aanmoedigingen kan ik met het topje van mijn vinger aan haar poot. Vind ze plezant, ze kapt naar mijn vinger in een poging een spelletje te spelen. Ik sta daar nu wel precies niet in spel houding. Ik draai mijn hoofd om haar te negeren, ze komt een takje lager. Moment suprème. Ik pak haar poot en verplicht haar de tak los te laten.
Operatie kattenredding gelukt.
Dank je, dochter voor deze heerlijke ontspannende namiddag, ik voel me helemaal uitgerust. Weet je wat ik nu ga doen? Een beetje werken. Om te bekomen van mijn emoties.

Tiggyke

01-09-2005
Ik zit hier met pijn in al mijn leden. Eigen schuld, dikke bult.
Het was gisteren een prachtdag om in de tuin te werken. Gewapend met mijn spade ging ik even een boompje verplanten dat ademsnood had naast een veel groter specimen. Ik dacht - die klus is zo geklaard. Een goed gedacht is veel waard.
Het boompje, niet zo heel groot, zo twee meter en half stond al wel een jaar of zes rustig zijn wortels in de grond te boren en was stevig verankerd, niet zinnens ooit te verhuizen.
Geen middel om die spade in de grond te krijgen. Ik heb dan mijn truweel er bijgehaald om delicaat die wortels bloot te leggen. Een luizenwerk!
Nog materiaal bijgehaald, mijn grote snoeischaar om de te lange wortels af te knippen, terug spade proberen de grond in te krijgen, maar dat was daar precies een raster van gewapend beton.
Meer materiaal: een heel groot en zwaar breekijzer. Tussen de wortels door onder boompje gefriemeld. Niets bewoog.
Nieuw materiaal: een hark om de gleuf rond boompje groter te maken.
Terug breekijzer. Daar stond ik in wankel evenwicht op te dansen met mijn zestig kilo. Ben er enkele keren van af geschoven maar het ijzer zakte de grond in en boompje kwam niet omhoog.
Dan had ik het goede gedacht de steel van mijn hark onder het breekijzer te zetten zodat het niet meer kon wegzakken. Krak zegt de steel en ik zit weer in de kosten. Na anderhalf uur zwoegen was er vooruitgang.
Nieuw materiaal bijgehaald: een groot bijl om de dikste wortels over te kappen.
Samen hebben we de geest gegeven.
Boompje heeft een voordeel, het heeft de hele winter tijd om van zijn mishandeling te bekomen. Heeft verse potgrond aan zijn voetjes gekregen, goed te drinken, een paaltje om tegen te leunen in de koude winter.
En ik? Ben goed voor de composthoop.
Ik ga me rusten vandaag.
Goede raad. Als je iets wilt doen, neem genoeg materiaal mee, dan moet je geen zes keer lopen.
Als je koud hebt deze winter, verplant een boompje.

Tiggyke

terug naar Tikkies