Tikkies, november 2005

30-11-2005
Onlangs las ik in de krant dat de gemiddelde burger in ons land zich veiliger voelt. De oorzaak stond er ook bij, de pliesie lost steeds meer zaken op. Wat die bedoelde zaken precies zijn weet ik niet, er wordt meer geflitst dan ooit en dat is alleen een lucratieve zaak. Er worden soms de verkeerde mensen opgepakt en dat zijn meestal geen opgeloste zaken. Hoewel, smartengeld betaalt immers toch de belastingbetaler, gaat niet van het prestatiecontract af.
Je snapt het al, ik heb geen hoge pet op van de pliesie. Als je ze nodig hebt zie je ze niet en als je ergens met hoge nood staat, staan ze plots ongegeneerd naast je. Bij goed weer zie je ze vaker dan bij slecht weer. In de zomer kan het zelfs een plaag zijn. Dat is alleen te verklaren alsdat de pliesie goed naar het weerbericht luistert en je kunt maar één ding tegelijk doen. Als je een paraplu in de hand houdt zit je al voor honderd procent vol.
Goede dienders zijn ook goede zienders en hoorders, lijkt me. Een speurder is alleen een gediplomeerde pliesiehond. Meestal een bastaard zonder papieren, kuch... Met zijn fijne neus ruikt hij meteen als er ergens stront op de tribune is, meestal wordt er daarna enthousiast een potje gemat om een einde aan de mot te maken.
Daarom vind ik het niet raar dat ik bij de pliesie vooral flinke jongens en stoere dames zie. Als hordehandhaver heb je namelijk heel wat bling-bling mee te slepen. Een koppel met pistool, een overmaatse walkman, een knuppel, een stel glimmende handboeien, een opschrijfboek en opschrijfpen. Laatst heb ik er zelfs eentje gezien met een draagbaar pinapparaat. Ik durfde niet te vragen of meneer een middenstandsdiploma bezat. Stel je voor dat hij er mij dan bijgepind had.
Maar eigenlijk wilde ik vandaag hulde brengen aan die negen (9) pliesies die gisteren bij mijnheer van Netten zijn binnengevallen om een papegaai in beslag te nemen. Een blunder want die mijnheer heeft helemaal geen papegaai! De agenten forceerden het slot van de voordeur en doorzochten, in het bijzijn van een rechter-commissaris en een officier, het hele huis terwijl de bewoner niet thuis was. Van Netten, operation-manager bij een groothandel in gordijnstoffen, is woedend over de politieactie: "Nooit een papegaai gehad, zelfs geen kanariepietje", zegt hij. "Ik heb twee dikke luie katten en that's". Kuche ...
Ik begrijp het wel. De pliesie was natuurlijk nog aangebrand na de laffe moord onlangs op die verdwaalde huismus in de dominohal. Zoiets laat je geen tweede keer gebeuren en als je iets doet moet je het meteen ook goed aanpakken anders gooi je je eigen ruiten in.
Overigens na meer dan twee weken intensief onderzoek heeft de pliesie vastgesteld dat er niet op de ruit van minister Verdonk geschoten is. Wat het wel is weten ze ook niet, misschien wel een natuurverschijnsel of een alien die op gegist bestek bezig was. Alleen een gewone burger zonder fantasie wist die eerste avond al, na de beelden op de TV, dat het ... geen kogel was.
Ach ja, die pet, die kan niet iedereen passen. De meeste mensen passen gewoon voor een pet die ze tijdens de reclame wordt aangepraat en gaan gewoon een ... plas doen.

29-11-2005
Koelpiet 2
Het beginnend gevoel van een verkeerde keus bekroop me ... aan het zo bejubelde zwarte goud zat weinig glans, leek me ...
Met die 50 gulden in mijn beurs fietste ik naar huis en maakte de voorlopige balans van mijn leven. Aan de debiteuren kant stond dat ik nog nooit zo rijk geweest was. Godju, ik kon nu wel wat deurtjes intrappen. Ik kon bij Plaisier (dorpscafé) een paar rondjes geven. Men zou mij ongetwijfeld met veel respect behandelen. Een kompel, een van hen, geen pennenlikkende, sjofele student meer ... .
Aan de crediteuren kant stonden de dingen die ik net gezien had en daar had ik geen goed gevoel over. Niks, geen heroïsche mannen, de strijders aan het kolenfront, zoals ik op het Polygoonjournaal in de bioscoop zo vaak had gezien. Niks geen stralende mannen, de opbouwers van ons land na de oorlog, met de pikhouweel nonchalant over de schouder.
Godju, ik had geteisterde mannnen gezien. Met door gemeen steenstof ontstoken ogen. Met door ongevallen misvormde ledematen. Met door het zware werk versleten, gekromde ruggen. Met akelige, door zwart kolenstof gekleurde, lidtekens. Ik had dingen gezien die ik liever nooit geweten had.
Godju, daar hadden mijn vrienden nooit over verteld. Of had ik niet goed geluisterd? Had ik alleen maar willen horen hoeveel hun wekelijkse voorbetaling en hoeveel hun maandelijkse afrekening bedroeg?
In mijn herinnering zag ik het beeld van de vader van mijn vriend. Hij had stoflongen, piepte als een versleten blaasbalg, sliep beneden omdat hij de trap niet meer op kon. Kwam de deur niet meer uit omdat hij anders nooit meer zou thuiskomen. Als hij hoestte was zijn zakdoek zwart. Logisch, vroeger deden ze niks aan stofbestrijding. Tegenwoordig hadden de mijnwerkers stofmaskers, wist ik. Tegenwoordig deed men wel aan stofbestrijding, had ik gehoord. Tegenwoordig was vroeger niet meer. Tegenwoordig moest je niet doemdenken.
Als ik vroeger, op de eerste dag dat ik naar school ging, al die boeken op een hoop gezien zou hebben die ik zou moeten bestuderen was me ook de moed in de schoenen gezonken. Als ik op de eerste schooldag geweten zou hebben hoe vaak ik op een pak slaag getracteerd zou worden was ik de tweede dag niet meer teruggegaan. Ik had (heb) de gave om me snel gerust te stellen. Je kunt je nog altijd druk maken als je werkelijk in de stront zit.
Bij mijn familie ondervond ik weinig enthousiastme voor mijn levensroeping. Mijn oude opa pinkte zelfs een traantje weg terwijl hij een hand op mijn schouder legde. Hij had altijd gehoopt dat ik onderwijzer zou worden of bediende op een bank, zei hij, maar begreep dat het niet bij mijn karakter paste. Hij zou veel voor me bidden, beloofde hij. Ik nam een sigaartje van hem aan en verslikte me vreselijk in de rook. Opa kon niet weten, waarom ik eigenlijk onnozel huilde.
Dat weekend reed ik met de bus, ik kon het me nu permiteren mijn oude fiets te laten staan. Als nieuwe rijke kocht een kaartje "balcon" voor de film. Zat daar bijna alleen naar "Die Blumen von Hawaï" te kijken. Verdomme, de knappe grietjes zaten beneden, derde rang. Ik besefte voor de eerste keer dat geld geen garantie voor succes was, wel was het makkelijk als je niet in de vrieskou met de fiets naar huis moest.

28-11-2005
Koelpiet 1
Volgende maand, op 17 december, zal het 40 jaren geleden zijn dat Joop den Uyl in de Stadsschouwburg in Heerlen de sluiting van alle mijnen in Limburg aankondigde. Waar blijft de tijd, waar zijn de resten van de mijnen gebleven?
Het begin van mijn werkzaam leven startte op de eerste werkdag van 1958 op de Staatsmijn Hendrik. Er was weinig begrip in onze familie voor mijn keus. Mijn ouders waren vroeg overleden, al mijn ooms hadden het daglicht lief en waren nooit ondergronds geweest. Ik vond het wel spannend om als eerste van de familie aan het kolenfront, zoals dat toen heette, te gaan werken.
Het kwam ook door mijn vrienden die allemaal op 14-jarige leeftijd naar de koel (mijn) gegaan waren. Hun leven was daarna helemaal veranderd. Ze werden op de OVS (de leerschool van Staatsmijnen) vroeg man. Vanaf de eerte dag verdienden ze daar geld, kregen daardoor meer zakgeld, gingen roken en pils drinken. Er werd veel gesport, ze leerden zwemmen en gingen in de zomer op de hei kamperen. Zij hadden een brommer en status! Zeg zelf, welke jongen wil niet zo'n man zijn?
Ik was een simpele jongen gebeleven, had doorgeleerd. Mijn familie vond dat (achteraf gezien) gelukkig nodig, maar de konsekwentie daarvan was dat ik weinig zakgeld had, een oude fiets, niet zwemmen kon en weinig status. Dat zou op die maandag gaan veranderen. Met de belofte dat ik opzichter kon worden had ik me als kompel mogen aanmelden.
Het begon al meteen goed. "Ik kwam voor werk...", zei ik tegen de man achter het loket.
"Moment...", zei die en bukte zich. Ergens van onder een plank haalde hij een geldkistje te voorschijn en gaf me alvast vijftig gulden voorschot. Daarna vroeg hij pas mijn naam, stuurde me naar de verbandkamer om medisch gekeurd te worden en zei dat ik daarna bij hem terug moest komen. In die tijd was er weinig bureaucratie, de mijndokter klopte eens met een gekromde vinger op mijn ribben, luisterde met zijn gehoorapparaat aan mijn rug en liet een longfoto maken.
Ik kon terug naar de administratie en kreeg daar nummer HK 667. Vervolgens moest ik op iemand wachten die me een haak in het badlokaal zou wijzen.
Eerst kwamen we in een grote zaal, die de loonhal heette zei de man. Hier zetelden alle ondergrondse afdelingen, weer achter een loket. Als ik straks bij een afdeling was ingedeeld moest ik me hier iedere dag voor aanvang melden.
Door een draaideur in de loonhal betraden we het zogenaamde ondergrondse badlokaal. Je had meerdere badlokalen op de mijn. Ondergronders hadden een ander dan bovengronders, omdat ze elkaars ruggen moesten wassen - het zogenaamde poekelen. De beambten hadden aparte baden met gescheiden ruimtes voor douches en kleding, daar liep een badknecht rond om de ruggen van die heren met gepast respect te poekelen. Overigens heb ik nooit een beambte met een zwarte rug gezien. Dan had je nog de directiebaden, daar stonden zelfs badkuipen.
Dat was wel effu slikku zeg, in dat badlokaal. Het was er benauwend warm, verschrikkelijk hoog en het plafond hing vol met zwarte pungels (werkkleding). Ik zag een paar honderd mannen die bijna allemaal, van kruin tot teen, in een bepaalde mate zwart waren. Ze hadden nog een ding gemeen, ze waren allemaal naakt en stonden, zaten of lagen overal. Zwart en bloot of bloot en zwart?
Ik was verbluft, dit was eigenlijk onvoorstelbaar als je het nooit gezien had. Zwarte mannen met witte vlekken, die ogen en tanden bleken te zijn, die op de vloer zaten en stiekem een peuk rookten. Half zwarte mannen die onder de douches stonden, bezig met zich van boven naar onderen blank te boenen. Modderwater dat traag over de vloer, richting afvoerputjes stroomde. Nog niet zwarte mannen die hun zwarte pungel aantrokken om naar beneden te gaan.
Het beginnend gevoel van een verkeerde keus bekroop me ... aan het zo bejubelde zwarte goud zat weinig glans, leek me.

26-11-2005
Als man heb je het niet makkelijk is mijn voorzichtige overtuiging. Misschien is het allemaal nog wel erger en zijn we gewoon beklagenswaardige schepsels. Ik zat namelijk in de Pöt, je weet wel ons stamcafé, te wachten op mijn vriend Hayke. Normaal is Hayke altijd op tijd, vaak zelfs nog voor de afgesproken tijd aanwezig om alvast in te drinken. Als hij overtijd is kun je er donder op zeggen dat het bij hem thuis aan het donderen is.
Ik kwam aan de praat met een onbekende krukridder naast mij en omdat ik een nieuwsgierig mens ben zei ik op een gegeven moment dat ik vermoedde dat hij niet getrouwd was. Maar waarom niet? Hij zag toch goed uit, maakte een zeer intelligente indruk en scheen aan zijn uitrusting te zien, ook niet knap bij kas te zitten.
"Je hebt de drie redenen net zelf al genoemd," gaf die rare snuiter me ten antwoord.
Godju, op iets zo simpels zou ik nooit gekomen zijn.
Weet je wat op de binnenkant van de wc-deur van de Pöt staat? Dat is ook zo'n ei-ketscher. Er staat namelijk als je zit: "Jij bent de enige in dit gebouw die weet waarmee hij bezig is!"
Godju, je moet er maar met een zatte kop vanaf zien te komen, want zeg zelf: "Wat heb je eigenlijk aan een eigen vrouw? Ze kost een fortuin hoewel ze niet rookt en drinkt, je vraag je af wat ze met al dat geld doen en een echt wijf zijn ze zelden.
De vrouw van Hayke ging onlangs naar de dokter en die zei: "Mevrouw Uw man is zeer ernstig ziek, hij heeft veel rust nodig. Ik geef U een receptje voor een kalmeringsmiddel mee. Vier keren per dag moet U twee pilletjes slikken ...
Kijk, als je als man geboren wordt wordt je moeder uitvoerig gelukgewenst. Op de dag dat je trouwt wordt je bruid bewonderd. Word je vader krijg je vrouw de bloemen en als je tenslotte sterft gaat zij van je pensioen de bloemetjes buiten zetten.
Godju, ik ga kijken waar Hayke blijft. Misschien zit hij wel bij hun op de wc te denken waarmee hij bezig zou moeten zijn ...

24-11-2005
Vriend Hayke en ik zijn muzikaal aangelegd. We hebben het niet van vreemden zegt hij altijd want wij kennen elkaar al jaren. Hayke heeft nooit muziekles genoten en ik had er nooit tijd voor. Wij bedrijven onze muzikale vaardigheid door het dragen van de respectievelijke vaandels. Daar moet je gewoon een natuurlijke onderbouw voor hebben. Als vaandeldrager, vaandrig heette het vroeger, moet je naast de muzikale gang ook een stevig postuur hebben. Heb je dat niet dan waai je met je drapeau bij de eerste de beste tegenwind in de goot en geloof me, hier in de Maaskant staat er vaker storm dan een briesje in de rug. Gegeven het feit dat iedere Zaatte Hermenie maar één vaandel heeft is het dus heel logisch dat Hayke en ik onder verschillende vaandels dienst doen. Dat heeft weer het voordeel dat Hayke en ik ons onder mekaar kunnen vervangen, gewoon kwestie van een andere pet opzetten. Alleen als we met de verkeerde drapeau, bij de verkeerde kapel, in de verkeerde optocht op kop of op staart lopen is er kritiek op ons funktioneren. Sinds Hayke, moe van het geleuter, mijn hermenie ooit twee uren lang voor de kat zijn viool - straat in straat uit - heeft laten lopen, durft niemand meer ongepaste muziek achter onze rug te blazen. In Hamelen is indertijd iets raars met kinderen gebeurd en niemand van onze blazers weet nog na drie kroegen de weg naar huis.
Afgelopen zondag kwam Hayke toch met en sterk verhaal bij me aan zeg. Ze waren ergens een serenade gaan brengen. Iets of iemand had een medaille gekregen en daar wordt natuurlijk altijd flink op geblazen. Als iemand als simpele ziel, bijkans zijn hele leven lang in dienst van de gemeenschap voor nop gewerkt heeft, mag je dat flink laten horen is ons devies. Deze bepaalde iemand moest echter een bijzonder rijk en extravagant persoon zijn, vertrouwde Hayke me in de evaluatie van de voormiddag toe. Hij had daar zelfs een gouden wc gezien.
Ik geloofde Hayke niet, verweet hem zelfs dat hij vroeg bezopen was geweest. Een gouden wc, als er zo iets in ons dorp zou zijn had ik dat al eerder uit betrouwbare bron vernomen. Dat kun je, in een gat als het onze, niet onder de pet houden.
Hayke hield voet bij stuk, als ik hem van onwaarheden verdacht zou hij mij naar die heilige plaats voeren zodat ik met eigen ogen deze buitensporige luxe kon aanschouwen.
Omdat ik toch niks verstandigs te doen had, ging ik met hem mee en we belden aan op de plek die Hayke na enige aarzeling aangaf als de juiste.
Hayke deed zijn verhaal, of hij even hun gouden poepdoos aan zijn ongelovige kameraad mocht tonen. We zouden weer zo weg zijn.
Godju zeg, slaat me toch die madam meteen alarm, roept haar vent erbij, "Huub" schreeuwde ze: "Hier staat die vent die in jouw tuba gescheten heeft".
Ik ben blij dat zij hem herkend heeft, want anders weet ik zeker dat ik ervan verdacht zou worden.

23-11-2005
Godju, met de nieuwe waarden en normen wordt het niks meer. En het zag er allemaal zo goed uit, een paar jaren geleden, toen Pim ondergronds ging. Jan Pet verkondigde toen luid dat alles anders en beter zou worden. Het Groene Boekje zou worden opgeschoond, vuile woorden zoals kloot-dinges en dat soort verbasteringen zouden ausradiert worden. De bede moest terug in de troonrede, niet dat die beter zou worden, het ging alleen maar om de klank. Medeklinkers zijn heel belangrijk in de politiek, weet je. Hielenlikkers en kontenkruipers zijn woorden die niet passen in de zwaar gristelijke tongval.
Als puntje op de i beloofde Jan Pet onverbiddelijke trouw aan zijn grote voortrekker van de Jankezen, ene zekere Sjors dubbel Joe.
Helaas het puntje werd gezet maar de onderstaande i was gesloopt. De waarheid van de nieuwe waarde was een vette leugen. In Irak was niks te vinden. Erger nog, het geheel werd er niet beter op. Sadam zit wel vast, maar met de Irakezen gaat het slechter dan ooit.
De vruchten van de dictatuur van de democratie, zullen we maar zeggen. Je mag zeggen wat je denkt, als het maar niet hardop is. Bush wilde daarom Al Jazeera platgooien. George Bush heeft vorig jaar overwogen het hoofdkantoor van de Arabische nieuwszender Al Jazeera te bombarderen. De Amerikaanse president zou zich zo hebben geërgerd aan de berichtgeving over de oorlog in Irak op de zender, dat hij het hoofdkantoor in Qatar plat wilde gooien. Dat dit niet gebeurd is, komt volgens The Daily Mirror door de Britse premier Tony Blair. Hij zou Bush ervan hebben overtuigd dat een dergelijk bombardement wereldwijd tot hevige protesten zou leiden. Kuch ...
Tatcher dreigde indertijd Buenos Aires met wat atoombommen plat te gooien als Mitterand de code, die de Franse Exorcet raketten kon uitschakelen, niet aan Engeland zou uitgeleverd worden. Vrijheid is immers het recht van de sterkste. De vrijheid laat zich nooit ringeloren door een andere vrijheid. Het is net als met geloof, slechts één kan het ware zijn. De andere geloven zijn natuurlijke dwaalleren. Punt aan de lat. Lang leve de vrijheid met de zegen van een opperwezen voor de eindzege. Als deze kretologie bekend voorkomt is dat puur toeval, het is nooit anders geweest.
De voorlopige climax op al dit gesteun is het feit dat "De Bond tegen het Vloeken" geen geld meer heeft voor de jaarlijkse Vloekmonitor. Directeur Rijk van de Poll bevestigde gisteren dat het onderzoek naar vloeken op televisie verdwijnt, als zich geen nieuwe geldschieters melden. Godju, dat is zwaar kudt zeg, nu gaat de verloedering pas echt toeslaan. Ik zie het hoor het al voor me:
Jan Pet staat straks vloekend in de kamer, het zou me echt goed doen ...

22-11-2005
Dat de boze buitenwereld wereld erg slecht is weten we al lang. Je kunt het iedere dag zien op SBS6. Het hart van Nederland is de enige zender met de harde actualiteiten op de juiste plek. Vlak voor het slapen gaan wordt je het medicijn voor een slapeloze nacht toegediend, tenminste als je als gevoelige ziel aanleg hebt voor zieligheid. Ik neem zo mijn voorzorgen en zorg dat ik niet meer toerekenvatbaar ben als het zo laat is. Beter vroeg gedronken dan laat getobt!
Als je vrijdag jl, als een van de 3 miljoen geestelijk gehandicapten ook - met het bord op de schoot - op de bank - vier uren lang, gekeken hebt naar Domino day ben je flink genaaid waar je als bijzitter bij zat. Vette nep was het allemaal. De steentjes zijn door een vrouwenhandje een handje geholpen. Niks geen wereldrecord, gewoon een kunstje geflikt, je bent blij gemaakt met een dooie mus. Het was het laatste poepje van de mus waarop het steentje, dat niet vallen wou, zat vastgeplakt. Ondanks dat het mussenlijk als in beslag genomen waar in de beslagla van een diepvries van justitie lag, heeft ze nog voor opschudding gezorgd. Dat is pas leven na de dood. Twee dagen na zijn/haar dood een wereldrecord naar de kloten geholpen. Iets voor het idiote book of records?
Ook hoorde ik dat we drie F16 staaljagers aan Jordanië verkocht hebben. Aan een land dat eigenlijk ontwikkelingshulp nodig heeft. Wie ziet ze nou eigenlijk vliegen en wie laat ze vliegen? Dat is Zalm natuurlijk. Zalm kan niet tellen, zeggen mensen die zelf in de tellerij zitten. Zalm vertelt zich voortdurend en vertelt dan, afhankelijk van zijn vertellen, in het hart van Nederland of het slecht of goed gaat. Het is om en om. Hij lacht er altijd dom bij met een zenuwtik, hij weet natuurlijk dat hij al lang met zijn vertellerij naar de maan kan lopen.
Heel erg is dat hij zich nu weer in zijn voordeel vertelt heeft, vertellen Haagse tongen. 3 Miljard Euri, dat zijn een hoop centen, in zijn voordeel. Als je teveel belasting int is dat diefstal, volgens mij. Als ik te weinig betaal moet ik ook immers het tekort met boete nabetalen. Zalm weigert echter de getilde belastingbetaler ook maar één cent terug te betalen. Soms denk ik dat die Zalm een goeie poelier zou zijn. Hij vindt altijd wel wat te stropen, maar zelf laat hij zich niet het vel van het lijf halen. Kan natuurlijk ook moeilijk als gladde vis.
Tussen haakjes, was gisteren nog even op een feestje bij mijn vriend Hayke. Was zoveel jaren getrouwd dat het gevierd kon worden. Er werd alleen maar wijn geschonken want er waren een hoop nette mensen die van het bestaan van gerstenat onkundig waren. Ik ben pilsdrinker, hep geen verstand van boojoelle of sjatoo nuf en dat soort troep. Maar ik wild mijn vriend niet voor de kop stoten en vroeg: Je kent me even goed zoals ik jouw smaak ken, wat raad je me aan?"
Denk je dat die kloothommel zei? "Ligt er aan, of je vieren of vergeten wilt ... "

21-11-2005
Tradities moet je in ere houden, "Ze behoren tot ons culture erfgoed" zeggen wijze mannen die er verstand van zeggen te hebben. Ik heb er lang over nagedacht en toen voor me zelf bedacht dat wat jong fout geleerd is, goed oud gedaan kan worden. Ik ben dus een traditionele oudgediende, want ...
Vroeger moest ik op zondag naar de kerk, maar belijdde mijn ongeloof aan de biljarttafel bij Plaisier (dorpscafé in Schinveld).
Om de tradities te bewaren ga ik nu tijdens de zaterdagse avondmis naar de Pöt (dorpscafé in Stein). Terwijl de pastoor in de kerk zijn praatje van de week houdt, nemen wij in de Pöt ook de week op de korrel. Zelfs in een klein dorp als het onze gebeuren gebeuren immers grote dingen. Vorig jaar brandde nog de kerktoren af, brak de dijk van het Julianakanaal net niet door, viel een hoogspanningsmast om op een geheime peutleiding. Me dunkt, reden genoeg om groot te doen.
Ik ben er dus niet bijgeweest, ik heb het alleen van horen zeggen maar vind het daarom niet minder traditioneel.
Terwijl wij onze kelen inputtend zaten te smeren, stond onze pastoor zich de keel uitputtend, schor te preken. Het ging over de goede god, die voor alles zo goed zorgt, wij hoeven ons ondanks Jan Peter Balkenende I en II geen dringende zorgen te maken.
Op een dag, preekte hij, vond een arme houthakker een ter vondeling gelegde zuigeling in het bos.
Wat moest hij ermee aan? Hoe moest hij het voeden?
Hij bad tot god voor hulp.
En zie het wonder geschiedde, plots groeiden er twee borsten bij de houthakker aan de borst, hij kon, godju, het kindje zelf aan de borst nemen.
Nu ister tegenwoordig een klein verschil met vroeger. Ons kon je vroeger zulke dingen vertellen. Wij namen ze ongelovig aan, want hardop twijfelen was erg ongezond. Tegenwoordig wordt dus terecht in het openbaar aan ieder evangelie getwijfeld.
Een van de jonge misdienaartjes, die in zijn profielschets voor later al een bisschopsstaf heeft staan, sprak de pastoor op zijn preek aan. De geschiedenis beviel hem niet, was te dik opgelegd, niet te verkopen, had makkelijk anders ingevuld kunnen worden. "God is immers almachtig, had toch net zo goed die houthakker een beurs met geld kunnen laten vinden ... Dan had die man toch een min kunnen nemen om het kindje te stillen. Niet ... ?"
De pastoor hoefde er niet over na te denken. "Dat is hartstikke fout geredeneerd! Waarom zou de lieve god geld moeten uitgeven als een wonder ook al voldoende is?"

20-11-2005
Wij mannen hebben het moeilijk. Het maakt zelfs niet uit of we kwaadwillend of goedwillend zijn. Wat we doen of nalaten te doen, we doen het altijd fout of op het verkeerde moment. Uit meer dan 40 jarige ervaring kan ik melden dat:
Kijken we naar een vreemde vrouw, zijn we perverse lustelingen. Doe we het niet, zijn we verdachte mietjes.
Zijn we beleefd en behulpzaam, dan behandelen we vrouwen als onmondige schepsels. Doen we dat niet zijn we ongelikte beren.
Hebben we naast onze standaardthema's "vrouwen, voetbal en auto's," ook nog andere interessegebieden dan vernielen we daarmee in een klap alle gangbare vooroordelen. Zouden we dan ook nog interesse tonen in muziek ... geloof me - we worden beschouwd als zachtgekookte eitjes.
Bemoeien we ons met het huishouden, wordt dat als zeer storend ervaren en worden we verzocht alleen met de eigen zaken te bemoeien. Bekommeren we ons echter niet om kind en keuken dan krijgen we het verwijt van een ontbrekende bereidwilligheid voor de aanname van nieuwe rollen.
Gaan we iedere dag werken dan wordt de helpende hand in het huishouden gemist. Echter op een snipperdag lopen we alleen in de weg.
Laten we in intieme familiekring vorzichtig blijken dat de werkdag erg inspannend en krachtenrovend was, interesseert dat kind nog kraai - integendeel we worden nog met andere opdrachten opgezadeld. Vertellen we wijsgeworden niks meer, wordt ons werkverslaving voor de voeten gegooid.
Drinken we een pilsje of een glaasje wijn, zijn we meteen alcoholisten. Doen we dat niet dan lopen we waarschijnlijk bij de A.A.
Besteden we veel aandacht aan onze partner dan wordt dat snel als zeer belastend ervaren. Gaan we echter onder onze auto liggen dan zoekt de verwaarloosde echtgenote weldra naar het telefoonnummer van een advocaat.
Treden we doortastend en hard op zijn we macho's. Zijn we daarentegenover zeer tactvol en erg warmhartig worden we uitgescholden voor warmdoucher en hurkpisser.
Zijn we mistens 1,90 m groot worden al onze zwaktes graag vergeven. Meten we echter minder dan 1,70 m dan moeten we het hebben van wat de meute liggen laat.
Kijken we eens op de TV naar het voetballen, wordt ons meteen de afstandsbediening afgenomen en moeten we kijken naar een mongolistischte aflevering van vallende domino-steentjes. Proberen we echter de buitenspelregel uit te leggen, krijgen we de zapper terug als ... verre ingooi.
Geven we nooit een bloemetje, zijn we onattende bruten. Komen we met een bosje bloemen thuis, zijn we meteen verdacht.

17-11-2005
Mijn vriend Hayke is een goeie opa, al zeg ik het zelf. Ik vind wat gezegd moet worden moet je ook schrijven. Dus ...
Hayke doet veel, bijna alles voor zijn opakinderen. Hij houdt zelfs konijnen voor hen, heeft hun moeder er geen omkijken naar en kunnen ze Nijntje knuffelen bij opa. Maar konijnen blijven konijnen en als ze groter worden, worden ze niet kleiner maar krijgen kleintjes. Komt omdat de kleinkinderen van Hayke de konijnen niet altijd streng gescheiden houden. Je weet hoe dat gaat bij de konijnen, het is soms bij de wilde konijnen af.
Op gezette tijden landt dus een geschikt Nijntje bij Hayke in de pot cq. pan en of ketel. Konijn in het zuur is erg lekker, vooral als je wat peperkoek onder de saus doet. Zelfs de opakinderen van Hayke eten er met smaak van, maar weten natuurlijk nooit wat ze eten. Regelmatig ontsnapt er een konijn, vertelt Hayke ze.
Onlangs was het weer zo ver. Een Vlaamse reus had zijn aardse paradijs verlaten en stond te dampen op de zondagsdis. Hayke had in de aanloop naar tafel al een paar jonkies langs zijn amandelen laten glijden en schepte zijn nakomelingen een vol bord op.
De kleine Hayke junior vroeg nieuwsgierig wat het toch eigenlijk was dat ze zo vaak op zondag aten.
Hayke zou het natuurlijk nooit verraden, maar wilde ze wel eens laten raden. Tis altijd leuk als je hoort wat kinderen bij elkaar fantaseren.
"Ik geef jullie een tip," zeidie: "Oma noemt me ook soms zo."
Zijn kleindochtertje spuwde promt alles uit en zei hevig geschrokken tegen haar broertje: "Eet daar niks meer van, het is van een vieze klootzak!"
Hayke heeft me gevraagd of ik zijn konijnen wil overnemen.

16-11-2005
Het kan je niet ontgaan zijn het beleid, dat Jan Pet II heeft uitgestippeld, werkt. Binnen het kader van de nieuwe waarden en normen is er weer een laffe moord, ditmaal op een mus gepleegd en dat lijk gaat nu een lelijk staartje krijgen. Die mus zal nog lang naar haar dood gaan navogelen. Er gaan al stemmen op om een monument te plaatsen of een jaarlijkse gedenking op de vliegbasis Leeuwarden, de thuishaven van de mus, te organiseren.
Ook heb ik uit betrouwbare bron vernomen dat een andere rare vogel, een zogenaamde Kraay op D-Day (DommenDag) aanstaande, op SBS 6 een plechtig in memoriam ter gedachtenis aan deze volkomen zinloze, snode daad zal uitspreken. Sinds de moord op Willem de Zwijger is er nooit zoveel openbaar geouwehoerd.
Stel je voor, die mus was een stille stiekemerd van de een of andere aktiegroep voor het behoud van staande dominostenen. Nu moet je effe goed oplettu op wat ik zeg. De dominotheorie was indertijd ontwikkeld door generaal Eisenhower. Dat was geen domme dominee, dat was een echte Amerikaanse sterrengeneraal. Die had ontdekt dat als een land omviel in de handen van de communisten, anderen zouden volgen en dat het einde van de wereld betekende. Godju, domino's moesten dus kost wat kost blijven staan. Als je nu dus effu je verstand gebruikt begrijp je dat die mus was gehersenspoeld door een hater van Kraay junior met de opzet het hele dominospel al voor aanvang van de vrije val as vrijdag te mollen. Daar kan alleen maar een talpa achter zitten, niet ? Wel ! Want nergens worden grotere bokken geschoten, nergens wordt dommer met de kont gewiebeld, zelfs Barens en van Dorb zijn helemaal het spoor bijster en praten alleen nog maar ijdel tussen wat reclameblokken door.
Kuch, dat roept om reactie.
Om onze vrije dominoos tegen omvallen te verdedigen staat er nu de pliesie op wacht bij de hal. Stel je voor wat dat de belastinbetaler weer eens kost. Eerst hep je een pliesieman/vrouw een dure opleiding gegeven om hondekeutelnietopruimers te beboeten, wildplassers te dwingen hun portemonnaie te trekken, flitspalen - onze grootste nationale bron van inkomsten - te bewaken, bestuurders zonder gordel te verbaliseren ennu ... kuche ... nu dit.
De amusementswaarde van zo'n vallend gesteente is natuurlijk alleen maar om de beurs van slimme gadjanussen te spekken. Iemand die een beetje oplijding genoten heeft zal er snel van wegzappen, alleen lager omgelijden zullen er enige baat bij ondervinden als slaapmiddel. Daarom wordt het ook naar Duitsland gexporteerd. Sinds unser Roedi in Duitsland zijn vortuin aan de lopende band inde zijn vele goede vaderlanders hem gevolgd om daar te beleggen. Het laatste succesnummer in het kader van de "Wiedergutmachung" is ene zekere Jantje uit Volendam. Na mamma's Heintje uit de Limburgse kolenpot heeft deze kweler de sound van gerookte paling in de export gegooid.
De moraal van dit verhaal, laat de Hollanders maar mussen. Zelfs van een dooie mus kunnen zij een olifant maken en als cultuurmonument exploiteren.

15-11-2005
Mijn vriend Wil is een stille. Maar hij is geen stille Willem! Verre van dat, graag praat hij over zijn belevenissen bij de pliesie. Ons plaatsje is niet groot, maar in de grote misdaad nemen we echt geen kleine plek in. Onlangs nog zijn twee geldwagens overvallen en met veel geknal en geplof berooft. Op onze lokale TV is er zelfs een opsporingsuitzending aan besteed met de dringende vraag dat getuigen zich, desnoods anoniem, moesten melden.
Drie plaatselijke blondines, omdat ze anoniem waren kan ik hun idenditeit dus niet verraden, meenden dat zijn hun beste beentje moesten voorzetten en meldden zich bij onze Wil. Mijn vriend heeft me het getuigenverhoor onder de belofte van geheimhouding en een paar pilsjes in de Pöt verteld.
Hij liet de eerste dame een profielfoto van een potentiele verdachte zien met de vraag of ze hem herkende.
"Natuurlijk," zei die: "ik zou deze man overal herkennen."
Wil wilde aangenaam verrast weten waarom.
"Omdat hij maar één oog heeft," verklaarde de geblondeerde getuige.
Wil heeft me niet verteld wat hij geantwoord heeft. Dat is waarschijnlijk diensgeheim.
Hij liet daarop de tweede dame binnenkomen. Ook zij herkende de man, hij had immers maar één oor. Een beetje kregelig legde Wil beide dames uit dat zoiets normaal was op een foto in zijaanzicht en gaf hun de goede raad nooit meer als getuige te komen getuigen. Eerst jezelf goed overtuigen, had hij uit volle eigen pliesieovertuiging gezegd, zeidie.
Daarna liet hij getuige nummer drie binnenkomen en vertelde haar dat ze eerst goed moest nadenken voor ze het een of andere domme antwoord zou geven. Het blondje bekeek daarna de haar aangeboden foto langdurig en zeer intensief.
"Ik herken die man zei ze, hij draagt kontaktlenzen".
Wil was paf, dat wist hij zelf nog niet eens. Hij haastte zich naar het archief om daar de gegevens van die vent te checken. En inderdaad het blondje had gelijk, de bewuste crimineel droeg kontaktlenzen.
Hij spoedde zich terug en maakte de dame zijn complimenten voor haar oplettendheid en wilde weten hoe ze dat zo vlug herkend had.
"Och," zei het kind: "Dat is erg eenvoudig. Die man heeft maar een oog en één oor, dat kan nooit een brildrager zijn."
Over onze Steinse logica kun je eigenlijk niet steigeren.

14-11-2005
In die tijd dat Sinterklaas weer in het land voer, zaten wij in de Pöt en legden een kaartje. Als je toept moet je iets drinken, toepen gaat namelijk snel en als je droge vingers hebt trek je de toepkaart niet goed. Getrokken is gegooid en fout gegooid is meestal een rondje geven. Rondjes zijn om te krijgen en je vingers klam te houden, snapjum?
Hayke vertelde dat hij bij zijn zoon op bezoek ging en zijn kleinzoon toen in de hoek stond. Waarom wilde hij weten. Omdat hij dat op school geleerd had en nu alvast als huiswerk maakte voor morgen.
Toepen is namelijk strategie, je leidt je tegenstander af. Wat wij nooit doen is de medetoeper opleiden. Dan ga jezelf lijden. Leiden in lijden, dat is pas het echte toepen.
Wat schenk jij jouw vrouw met Sinterklaas? Je moet toch ergens passend over praten. Na 40 jaren korvee staat het huis vol met twee generaties prullaria er kan geen fotolijstje meer bij. Naar vliegen meppen in de zomer staat gelijk met huisvredebreuk. Een pilsje moet je in de keuken uit de fles drinken, want een glas geeft kringen op iets dat vroeger een salontafel was.
Ik schenk mijn vrouw iets waarmee ze in 4 seconden op honderd procent komt, zei een buurman van Hayke. Omdat wij het niet wisten legde hij het uit. De snob wilde haar een Porsche kopen. Bij toepen moet je altijd bluffen, weet je.
De andere buurman van Hayke wilde niet achterblijven en zei dat hij dat met een Ferrari in drie seconden kon.
We keken al naar Hayke, hij zou het ongetwijfeld overbieden. Zijn faam als bluffer is sinds kort wijd bekend.
Ik kan dat in nul seconden, vertelde Hayke zoals verwacht. Maar hoe?
We prakkizeerden ons suf, vergooiden onze troefkaarten op onbenullige lege trekken. Hayke kasseerde breed lachend onze ontgoocheling.
We gooiden onze kaarten neer. Op deze manier hoefde het niet langer voor ons. Hoe?
Ik schenk haar een weegschaal, verklapte hij.
Ik hoop dat Hayke de zak krijgt.

11-11-2005
Godju, als je in Onderbanken of Brunssum woont kun je maar het beste weer gaan leren bidden. Niet dat het helpt maar je hebt in iedere geval gedaan wat je kon en dat stelt een beetje tevreden. Smeken tot hun volksvertegenwoordigers in de kamer heeft voor deze mensen geen zin. Hun woonoorden zijn afgeschreven, behoren niet meer tot het bekende koninkrijk. Alleen nog belasting betalen als gunst voor het erbij behoren.
Ze hebben helemaal gelijk, het zijn geen notoire kankerpotten. We hebben het weer over het AWACS vliegveld net over de grens bij Schinveld.
Deze week was het voor het eerst dat kabinetsleden in het openbaar duidelijk de relatie tussen lawaai en gezondheid legden. De Kamerleden hoorden hun opmerkingen dan ook met verbazing en waardering aan. De GGD Limburg heeft eerder al geconstateerd dat het lawaai van de vliegtuigen, gestationeerd op de Duitse NAVO-basis Geilenkirchen, gevolgen kan hebben voor de gezondheid. Van Geel zal het Rijksinstituut voor Milieuhygiëne (RIVM) vragen om de onderzoeksgegevens van de GGD Limburg nader te bestuderen.
Je schiet er als inwoner natuurlijk geen moer mee op. Een studie over vaststaande feiten. Tijd rekken, smoesjes verzinnen. Want aan de overlast in Zuid-Limburg zal voorlopig echter geen eind komen, moesten beide bewindslieden erkennen. Vervanging van de oude straalmotoren voor moderne, geluidsarmere versies kost 600 tot 700 miljoen euro. De NAVO heeft dat geld niet beschikbaar en toont zich volgens staatssecretaris Van der Knaap bovendien een uitermate onwillige gesprekspartner.
Flauwe kul, kul argumenten, de NAVO heeft geld zat, miljarden worden ieder jaar uitgegeven om de Amerikanen in Irak te steunen. 5 Miljard euri hebben we zelf gereserveerd voor de vervanging van de F16 door de JSF, die we helemaal niet nodig hebben. Alleen maar als tactische reserve voor de Jankezen.
Het is de trend in dit land, de regering hangt als een hampelman aan de touwtjes van de Godfather van Amerika. Het verdedigen van de vrijheid voorzover dat met olie te maken heeft. Vrijheid in gezondheid en welbevinden is alleen voor de beeldvorming. De werkelijheid is onderdrukking door overlast, die makkelijk voorkomen kan worden, als er een wil is.
Ik heb het helemaal gehad met de leugens en de valse informatie. Door ervaring wijs geworden geloof ik niks meer over de zogenaamde waarden en normen. Het gaat maar om een paar dingen, geld en macht. Als de vrije democratie zich alleen maar kan handhaven met leugens en foute informatie is ze in principe geen haar beter dan de tereur die ze bestrijdt. Dat is erg bitter voor de mensen die onder "Jet noise, the sound of freedom" moeten leven (verbannen zijn?).

10-11-2005
In ons land is iedereen gelijk, zeggen vaak mensen die ongelijk zijn. Nog vaker wonen ze zelfs niet in ons land, maar in België. De belasting, met een knipoog ... snapjum, je bent toch zeker niet gek. Nee, natuurlijk niet! Wees wijs en wijk uit naar een belastingparadijs.
Dus ... de vergelijking is simpel, in ons land wonen alleen de gelijken. Onnozele belastingbetalers, asielzoekers en alle anderen die niet in deze categorieën passen.
Bijvoorbeeld in Schinveld. Een "Stiltegebied" staat in de Schinveldse bossen op borden van Natuurmonumenten vermeld. Leugens worden tegenwoordig op dure, vandalisme bestendige borden, in kleuren vermeld. Leugens zijn om te geloven, als je lang genoeg leugens verkondigd worden het waarheden. Waarheden zijn om te vergeten, stilte is als je weinig of niks hoort, in Schinveld hoor je in het "Stiltegebied" regelmatig een Amerikaanse Boeing, opgetogen als AWACS zijn sound of freedom blazen. Meer dan 100 dbA, waar praten we over? Hooguit kun je drie minuten langs niks anders horen en kun je ook niks zeggen. Zwijgen is toch ... goud, niet?
Om die toestellen vol beladen te laten starten moeten hectares bos gekapt worden. "Moet kunnen," zegt minister Dekker. Het is not in my backyard, dus vooruit met de zaag. De mensen in Schinveld zijn kankerpotten, zeurkousen en dwarsliggers. Jarenlang doen ze al moeilijk tegen de kap van die bomen. Onze vrienden de Jankezen hebben die dingen wel nergens meer voor nodig maar stel je voor dat ze weg waren ... ? Dan zouden ze nooit laag over Schinveld kunnen vliegen! Simple comme bonjour.
Als je in Schinveld woont en er 's nachts gevlogen wordt heb je als arbeidzaam mens een daverend probleem.
Als je minister bent en in een mooie, stille villawijk woont en er 's morgens een chaufeurke op de stoep staat die het portier voor je open houdt en je niet in de file hoeft, maar er met blauw licht langs kunt en, en ... ach dan ben je natuurlijk niet zo vlug gevoelig voor futiliteiten zoals oorverdovend lawaai en kankerverwekkende stank, slapeloze nachten, zieke kinderen, lawaaistress ...
En toen, toen hing de kat in het gordijn. Toen Actiegroep "GroenFront" woensdagochtend om 05.00 uur met hetzelfde vliegtuiglawaai minister Dekker uit bed haalde. Gewoon een koekje van eigen deeg bakte. Dan is plots een grens bereikt. Welke grens? De grenzen zijn immers tegen onze wil in open gezet, niet? Een Tweede Kamermeerderheid van CDA, VVD en LPF laakt deze manier van actievoeren en wil graag op enige manier paal en perk stellen.
Gelijkheid, broederschap, gezond verstand, fatsoen, benul. Over twee jaren, bij de volgende verkiezingen, dan beloven we weer gouden bergen aan elkaar. Hopelijk landen dan CDA, VVD en LPF in een diep, donker, lawaaierig dal en blijven dan een lange tijd in hun eigen achterbuurt.

09-11-2005
In de afgelopen herfstvakantie ging een stel hier uit het dorp op vakantie ergens in een ver warm land. Omdat ze alle twee werken konden ze niet samen naar hun vakantieoord vliegen maar zat er een dag verschil tussen het vertrek van beiden. Aldus geschiedde.
Toen hij zoals afgesproken op zijn hotelkamer was aangekomen stuurde hij meteen een mailtje naar zijn nakomende echtgenote. Helaas vergiste hij zich in het e-mailadres en verstuurde de mail zonder zijn vergissing te bemerken. Ongelukkiger wijze hebben veel mensen in ons dorp dezelfde achternaam. Alleen in de voornamen zit enige variatie.
Toevalligerwijs kwam juist een pas weduwe van de begrafenis van haar man, een brave ambtenaar die door een noodlottige attack op zijn werk niet meer uit zijn slaap was wakker geworden. Omdat ze een aantal passende "Met innige deelneming" betuigingen verwachtte las ze haar mails en viel promp in onmacht. Haar zoon, die een raar geluid in de kamer gehoord had, kwam binnengerend en zag zijn moeder op de vloer liggen. Zijn blik viel op het beeldscherm.

Aan: Mijn geliefde vrouw
Van: De nu van jou gescheiden man
Betreft: Ben aangekomen

Ik ben zojuist aangekomen en heb ons plekje ingenomen. Alles is hier piekfijn in orde en we verheugen ons al op jouw aankomst, morgen. Ik hoop dat jouw reis net zo soepel en aangenaam verloopt als die van mij.

PS. Het is gloeiend heet hier

07-11-2005
Zorg dat je nooit te laat komt!
Een pastoor, hier in de buurt, zat onlangs 25 jaar in het vak en ter gelegenheid daarvan was er een receptie, aangeboden door zijn beminde parochianen. Je weet hoe dat hier gaat, de een of ander nobele notabele zal dan altijd een heugend zegje komen doen. In dit geval, op vrijdagavond, zat onze spreker in zijn auto in een file. Geen nood, via zijn mobieltje meldde hij de eerwaarde jubilaris zijn vertraging en vroeg hem alvast te beginnen. Hij zelf zou een kwartiertje later zijn.
Onze pastoor kan goed uit zijn vuist praten en besloot zijn prilste herinneringen aan de parochie te memoreren.
"Zonder het biechtgeheim geweld aan te doen," ving hij zijn terugblik aan: "Maar de eerste indrukken van deze parochie kreeg ik tijdens de eerste biecht die ik hier afnam, en ik zal U vertellen, ik was geschokt ... . Ik kan natuurlijk geen naam gaan noemen maar ik kreeg sterk de indruk dat ik door vader bisschop in een verschrikkelijk slecht oord benoemd was. De eerst persoon die ik die biecht afnam vertelde me o.a. dat hij een televisie gestolen had, met de politie gevochten had toen ze hem wilden aanhouden, geld van zijn ouders gestolen had, de vrouw van zijn werkgever verleid had en zijn eigen vrouw met een soa had opgescheept. Ik was diep ontzet!"
Echter met het verstrijken der jaren bemerkte ik ook dat niet al mijn schaapjes zwart waren en dat ik eigenlijk toch de herder ben van een godsvruchtige parochie met prachtige gelovigen waarop ik altijd een beroep kan doen als ...
Op dat moment kwam de verlate notabele binnen, greep meteen mijnheer pastoor de microfoon uit de handen en begon zich uitgebreid te verontschuldigen voor zijn verlate komst. Daarna ging hij gladjes over tot de reden van zijn aanwezigheid.
"Ik zal nooit de dag vergeten dat onze zeer eerwaarde heer pastoor in onze parochie kwam", ving hij aan. "Ja, ik had zelfs de eer om de eerste te zijn die bij hem te biecht mocht gaan ... ."
De eerste keer ... die vergeet je nooit, niet?

05-11-2005
Je dacht eigenlijk al een tijdje dat het niet gekker meer kon?
Fout gedacht, wat je nooit vermoed had is al reality!
In de Arabische landen maken apothekers zich klaar voor de Viagra-verkoop. Ze slaan massaal de prestatiebevorderende pillen in voor het einde van de ramadan. Traditiegetrouw stijgt de verkoop van het blauwtje. Godju, hier begint de andere week, op de elfde van de elfde, het carnaval. Wij staan dan ons mannetje met een pilsje, beginnen daarna de vasten met een rauwe haring en verslinden na de veertigdaagse onthouding een stelletje hard gekookte eitjes. Komt geen chemie aan te pas.
Je bent je baantje zat en op zoek naar wat anders? Mag het spannend zijn? Ben je een echte man? Mannen met hands-on-ervaring kunnen bij Playboy de job van hun leven krijgen. De specialist terzake wanneer het op erotiek aankomt heeft namelijk een vacature opengesteld voor pornokijkers met ervaring. De geschikte kandidaat zal worden aangenomen voor één maand, met optie tot verlenging van het contract. De ideale kandidaat moet ervaring hebben met het bekijken van erotisch materiaal. Bovendien moet hij in staat zijn meteen te beginnen met zijn nieuwe job en moet hij zich comfortabel voelen bij het kijken naar erotiek op televisie. Kandidaten worden verzocht hun CV in te sturen, samen met data van beschikbaarheid en gewenst salaris naar de 'Head of Programming' van Playboy TV, Richard Ings. Enkel CV's waarin blijkt dat men over voldoende ervaring beschikt voor de job komen in aanmerking. (gelezen op pakfriet)
In België bezat in 2004 een vrouw op de vijf een vibrator. Dat is niet zo veel in vergelijking met de Britse vrouwen, waarvan 53 procent aan condoomfabrikant Durex verklaarde dergelijk erotisch speeltje te bezitten. Dat bleek donderdag bij de voorstelling van Durex Play, drie vibrators van de "nieuwe generatie". Nederlandse cijfers zijn niet voorhanden.
Eén op twee Duitse mannen vindt humor bij vrouwen belangrijker dan goede seks en één op drie beweert dat ze meer plezier in bed beleven met grappige vrouwen. En weer ontbreken Nederlandse cijfers. Gevoel voor humor in bed, is dat het Fingerspitzengefühl? Wordt dan in een lachspiegel of een Nachtspiegel gekeken? Meer dan de helft van de Duitse mannen gelooft ook dat grappige vrouwen intelligenter zijn. 39 Procent van de 1.000 ondervraagde mannen is er ook van overtuigd dat de seks met een grappige vrouw beter is. In het donker zullen wel alle Duitse poesjes grauw zijn.
En er is een wel erg 'hot' speelgoedje op de markt gebracht. Een Engels bedrijf kwam op de proppen met een vibrator die wordt bediend via sms'jes. The Toy, zoals het ding heet, moet intern worden gedragen en staat via een draadloze Bluetooth-verbinding in contact met een gsm. De vibrator wordt dan geactiveerd via sms'jes, waarbij elke letter andere trillingen en rotaties veroorzaakt. Het speeltje heeft bij elke letter een ander 'bewegingsprofiel' met vijf snelheden en drie verschillende lengtes, waardoor het volgens de makers mogelijk is een geliefde op 7200 verschillende manieren per berichtje te plezieren. Of er ook een ingebouwde voice mail aangebracht is, werd niet vermeld.
Kuch .. ga een pilsje pakken.

03-11-2005
Het is best wel effu wennen met die nieuwe waarden en normen van onze Jan Pet. Als erkende ouwe zak, ik trek immers van Drees, trek ik me normaal niet veel aan van al die veranderingen omdat ik weet dat ze ook weer veranderen in andere gedaantes. Gisteren was echter een uitzondering. Bij uitzondering voelde ik me zwaar genaaid.
Kwam door Poetin, die met de koningin door Amsterdam wandelde. Bijna niet voor te stellen, half Amsterdam verboden gebied voor eerzame Nederlanders.
"Hebt Uw vrijheid lief", werd mij ooit ingedrild. Vrijheid was ons hoogste goed en desnoods sneuvelde je daarvoor om dat te verdedigen. En je raadt nooit tegen wie we het verdedigen moesten. Juist, de vaute landgenoten van mijnheer Poetin.
Twee jaren lang hebben we geoefend, bij nacht en ontij, op de hei in een kuil, op zee in het water, bij temperaturen van 20 graden onder nul tot 30 erboven. Het eten bestond meestal uit noodrantsoen, de vergoeding was een equivalent van een pakje sigaretten per dag.
Eigenlijk twee kostbare jaren van mijn leven verkloot aan flauwe kul. Voor paal gestaan met Prinsjesdag, voor aap gelopen in een marionettenpak. Ik kwam eruit zoals ik erin ging, in burger, geen promotie gemaakt en ook niet gedegradeerd.
Ik heb me toen vaker, 's nachts in een koud, nat schuttersputje, afgevraagd of die mensen waarvoor wij bang gemaakt werden werkelijk zo angstwekkend waren. Achteraf bleek dat die mensen even bang voor ons waren. Het was over en weer propaganda, de strijd om de macht, leugens, en grote financiële belangen. De noemer waar alles op dreef was de zogenaamde vrijheid. Dezelfde vrijheid van nu, want toen kon je ook niet alles zeggen wat je wilde.
Ik zal het niet meemaken, maar ik verwed er iets leuks onder dat over een halve eeuw de nazaten van Bin Laden hier ook met glans en glorie zullen worden ingehaald. Zal ook de Marinierskapel de "Alte Kameraden" spelen. Tenminste als de Bin's dan iets hebben dat interessant genoeg is. De olie en het gas van Poetin zullen dan ver op zijn, dus het moet een andere vorm van een energiedrager zijn. Voor dat soort dingen doen we in de vrijheid immers alles, energiedragers zijn de fundamenten van onze vrije maatschappij.
Zal ik eens een gok doen? De aanstaande nazaten van Bin Laden ontwikkelen in hun holen een aantrekkelijke vorm van kernenergie en verpatsen die aan een volk aan de Noordzee dat ooit door de Noormannen voor de eerste keer bezet werd. Echte vrijheid bestaat immers niet. Echte vrijheid wil zeggen dat iedereen tevreden is.

02-11-2005
Er was eens een perfecte vrouw en een al even perfecte man. Toen ze zich de eerste keer ontmoetten was hun vereniging meteen perfect en daarom trouwden ze. De bruiloft was gewoon perfect en hun samenleving vanzelfsprekend evenzo perfect.
Op een stormachtige, sneeuwende, winteravond vlak voor Sinterklaas reed dit perfecte paar over een gladde, gevaarlijke straat en ze zagen langs de kant van de weg iemand met pech staan. Omdat ze een perfect paar waren stopten ze natuurlijk om te helpen.
Het was Sinterklaas met zijn zakken vol geschenken.
Daar ze de voor de vele kindjes op deze pakjesavond een teleurstelling wilden voorkomen, nam het perfecte paar Sinterklaas met zijn zakken vol geschenken in hun auto. Een tijdje later waren ze al druk bezig met het verdelen van de cadeaux.
Helaas verslechterde het weer nog meer, werd de toestand van de straat steeds slechter en uiteiendelijk kregen ze een ongeluk.
Slechts een van de drie overleefde het. Wie?
Het antwoord:
Het was de perfecte vrouw, want zij was de enige die ooit bestaan heeft. Iedereen weet dat Sinterklaas niet bestaat en dat er zeker geen perfecte man op deze aardkloot rondhuppelt. Dames hoeven niet meer verder te lezen.
Verder, alleen voor ons mannen.
Gegeven de simpele feiten dat er geen Sinterklaas en geen perfecte man bestaan, moet de perfecte vrouw achter het stuur gezeten hebben. Dan is het natuurlijk meteen duidelijk waarom het ongeluk gebeurd is. Daar hoeven we geen woorden aan vuil te maken
Als je toevallig als vrouw dit leest wordt daardoor nog iets bewezen. Vrouwen doen namelijk nooit wat hun gevraagd wordt.

01-11-2005
Vlak voor Allerzielen zat de hemel meer dan boordevol en Petrus besloot daarom in de toekomst alleen nog maar gevallen, die een zeer spectaculair einde gevonden hadden, toe te laten.
Toen hij dat eenmaal besloten had en er weer aan de hemeldeur geklopt werd riep hij: "Alleen maar toegang voor buitengewone gevallen!"
"Ik zal U mijn geval vertellen, dan kunt U zelf beslissen mijnheer", zei de nieuw aangekomen.
"Ik vermoedde al geruime tijd dat mijn vrouw mij bedroog en kwam daarom vandaag eerder thuis. Ik wilde mijn vrouw in flagrantie betrappen en ren de zes trappen naar boven op, in plaats van de lift te pakken. Ik ruk de deur open en zoek als een razende de hele woning af. Op het balkon vind ik dan die kerel, de smeerlap probeert zich godju aan de buitenkant van de balustrade te verbergen. Ik ren naar binnen, grijp een hamer en verkoop hem er eentje op zijn vingers. Het mispunt laat los, flikkert naar beneden, recht boven op een struik en ik zie dat hij weer opstaat. Ik de keuken in, grijp de koelkast met zijn hele hebben en houwe en gooi dat ding ook over de balustrade naar beneden. Voltreffer, de lammeling stort in elkaar. Van alle stress krijg ik een hartinfarct en sta nu hier".
"Goed geval", zegt Petrus: "Kom maar binnen".
Effe later wordt er weer geklopt.
"Alleen maar toegang voor buitengewone gevallen!" roept Petrus weer.
"Geen probleem", zegt de nieuw aangekomene. Ik doe zoals altijd mijn oefeningen op het balkon en struikel over de tekkel. Vraag me niet hoe, maar ik donder daarbij over de balustrade en ik kan me, wonder boven wonder, een verdieping lager aan de leuning vastgrijpen. Mijn lieve hemel, dacht ik nog ... wat een geluk ... ik leef nog. Dan komt er plotseling een volkomen doorgedraaide gek en slaat me met een hamer op de vingers, ik val naar beneden maar landt boven op een dichte struik. Mijn lieve hemel, dacht ik voor de tweede keer ... wat een geluk ... ik leef nog. Ik kijk naar boven ... en zie nog net hoe die gek een koelkast boven op me gooit".
"Goed", zegt Petrus: "Kom ook maar binnen".
Effe later wordt er weer geklopt.
"Alleen maar toegang voor buitengewone gevallen!" roept Petrus weer.
"Geen probleem", zegt de nieuw aangekomene.
"Ik zit bij een sexspelletje helemaal naakt in de koelkast, enne ..."
"Binnen!" brult Petrus.