Klets, krabbels, roddels ...
en een Tikkie
Je bent waarschijnlijk hier omdat je mijn advies hebt opgevolgd en gisteravond iets sterks hebt ingenomen. Het kan dus best zo zijn dat je Pom ook al gesproken hebt. Zoals ik al eerder zei, hij wil best wat mensen helpen .. uiteraard onder zijn voorwaarden. Heb je wat klusjes voor hem, zoals bijvoorbeeld een marter onder je motorkap vandaan houden, sla maar flink wat donker bier in en zet dat onder je auto. Als je dan de marter be- of verzopen aantreft weet je dat Pom je gunstig gezind is.
In de loop der jaren heb ik wel het een en ander met hem te stellen gehad. Auvermennekes zijn namelijk ook een beetje éénkennig, vaak zie je een één op één relatie. En van vrouwen moeten ze niet veel hebben, want bij mijn Lulu is hij nog nooit op bezoek geweest. Die drinkt 's avonds alleen maar Spa en met water zijn die jongens min of meer allergisch en reageren als venijnige gremlins.
Met een nieuwe hond in de tuin, kwam er ook meteen een hoop gezeik. Je weet hoe zo'n puppie is. Nee, je weet het niet? Dan zal ik dat uitleggen. In den beginne plast een mannetjes puppie, een reutje dus voor ingewijden, als een vrouwtje. Voor de niet ingewijden, de uitgewijden dan, dat is in de hurkzit. Dat is ongeveer zoals je vroeger in Frankrijk op zo'n ouderwetse bommenwerper-wc, je bom door het luikje moest zien te mikken. (Als je begrijpt wat ik bedoel, anders leg ik het in een persoonlijke meel uit).
Langzamerhand gaat zo reutje dan een echt jongetje worden en probeert, net als wij vroeger, hoger te plassen. Hoe hoger de plasgrens, des te hoger in de rangorde. Vele soorten tam wild, plassen dus als mannen en vandaar de verwarring over wildplassen met Pom.
Pom stond en staat nog altijd vreselijk op zijn plasser als een van onze drie honden een achterpoot tegen hem tilt. Netjes gezegd, aan beentje lichten heeft hij een gruwelijke hekel en geen van de honden kan ook maar iets goeds in zijn nabijheid doen. Om van zijn gedram af te zijn had ik hem ooit op een verhoging gezet. Maar hij had naast warmwatervrees ook hoogtevrees en werd draaierig.
Om eindelijk van het gehele geëmmer af te zijn en omdat hij overdag toch alleen maar staande slaapt had ik daarna een emmer, als plasscherm, over hem heen gezet. Kreeg hij concentratiestoornissen van meldde hij en leidde een nest wespen die hij uit de prunus zou verjagen, naar de keuken. Met opzettelijke bedoelingen om mij te kunnen afzeiken, wist ik bijna zeker.
Alleen door het alert reageren van mijn Lulu, die onmiddelijk doorhad dat het rare gezoem dat ze die bewuste vroege morgen hoorde nooit mijn bewusteloze gesnurk kon zijn en kordaat de stofzuiger bij de slang greep, werd erger voorkomen. Het wespenprobleem heb daarna ik opgelost door het luchtruim in mijn tuin geschikt te maken voor de wespenjager. Ik laat me toch echt niet chanteren door een onechte tuinkabouter. Gewoon een paar dagen op een Spaa-rantsoen en toen piepte hij wel anders.
Op onze gezondheid zullen we het voorlopig maar houden, nietwaar? Tuurlijk, welwaar!
